Δεν θα κάνω τον ειδικό στο μπάσκετ, γιατί δεν είμαι. Όμως παρακολουθώ το άθλημα, ως φίλαθλος, από τότε που η ΑΕΚ κέρδισε το Κύπελλο Ευρώπης κερδίζοντας τη Σλάβια Πράγας με 72-70 στο Καλλιμάρμαρο. Στη συνέχεια βρέθηκα, όντα φίλαθλος του Ολυμπιακού, να ξελαρυγγιάζομαι στο Καλλιμάρμαρο, προσπαθώντας να βοηθήσω την ΑΕΚ να κερδίσει την γαλλική Βισσύ, μήπως και κατορθώσει να επαναλάβει τον άθλο, πλην ματαίως.
Είχα δηλαδή την τύχη, έστω και πιτσιρικάς, να δω από κοντά, όσο κοντά μπορεί κανείς να δει από τις κερκίδες του Παναθηναϊκού Σταδίου, τη μεγάλη πεντάδα της ΑΕΚ. Τον Αμερικάνο, τον Τρόντζο, τον Ζούπα, τον Λαρεντζάκη, τον Βασιλειάδη.
Στη συνέχεια ήμουν από τους τακτικούς «θαμώνες» στο κλειστό του Σπόρτινγκ, όπου είχε την έδρα του ο Ολυμπιακός της εποχής των Γιαντζόγλου, Καστρινάκη, Μελίνι, Διάκουλα, Σισμανίδη, Μπάρλου κλπ.
Παρακολούθησα την εκπληκτική ομάδα και τις προσπάθειες του ΄Άρη του Ιωαννίδη, του Γιαννάκη, του Γκάλη, του Φιλίππου, του Ρωμανίδη, του Βράνκοβιτς κλπ, όπως και τοθυ ΠΑΟΚ του Πρέλεβιτς, του Φασούλα, του Κατσούλη, του Στογιάκοβιτς κ.ά., ακόμα και του μισητού Παναθηναϊκού, πριν ο Ολυμπιακός ανακάμψει με τον Γιάννη Ιωαννίδη.
Παρακολούθησα επίσης τη μεγαλειώδη πορεία της εθνικής ομάδας, όταν κατέκτησε το ευρωπαϊκό τρόπαιο το 1987, αφήνοντας, μάλιστα, για να βρωθώ στον τελικό, μόνη της την ετοιμόγεννη σύζυγό μου.
Δεν είμαι ειδικός στο μπάσκετ, αλλά κάνω όλη αυτή την εισαγωγή, για να πω ότι δεν είμαι και άσχετος με ένα θέαμα που παρακολουθώ περισσότερα από 30 χρόνια, τα τελευταία από την τηλεόραση. Κάνω επίσης αυτή την εισαγωγή γιατί θα πω ορισμένα βαριά πράγματα, που αφορούν στον σημερινό Ολυμπιακό, με αφορμή την ήττα της ομάδας από τη Γαλατά Σαράϊ, στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ολυμπιακός, πιστεύω ότι άξιζε να κερδίσει. Κι αν δεν το κατάφερε, αυτό το οφείλει στον αρχηγό του και θεωρούμενο «ηγέτη» της ομάδας Βασίλη Σπανούλη, γύρω από τον οποίο χτίστηκε η ομάδα και στον οποίο έχει ποντάρει πολλά ο Ίβκοβιτς, ενώ το ίδιο έκαναν και οι Αγγελόπουλοι.
Το κακό είναι ότι το λάθος προπονητή και διοίκησης επιτείνεται από τη συμπεριφορά των δημοσιογράφων που παρακολουθούν τον μπασκετικό Ολυμπιακό και οι οποίοι αποθεώνοντας τον Σπανούλη καταστρέφουν και τον ίδιο και την ομάδα. Χαρακτηριστικό δείγμα ο Βαγγέλης Ιωάννου, ο οποίος περιέγραψε και τον αγώνα με τη Γαλατά.
Και στο συγκεκριμένο αγώνα ο Σπανούλης έκανε πάρα πολλά λάθη, αλλά ο Ιωάννου δεν είδε ούτε ένα, αλλά έπλεκε το εγκώμιο του αρχηγού, όταν είχε μια καλή προσπάθεια. Κάποια στιγμή, μάλιστα, είπε ότι ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να ανατρέψει τη σε βάρος του κατάσταση, αρκεί να βρεθεί ένας ακόμα να βοηθήσει τον αρχηγό.
Η γνώμη μου είναι ότι ο Ολυμπιακός έχασε στην Πόλη λόγω Σπανούλη, όπως έχει συμβεί και άλλες φορές, αλλά κανένας, ούτε τηλεοπτικό κανάλι, ούτε εφημερίδα, ανέφεραν κάτι σχετικά. Όταν, όμως, ο Ολυμπιακός κερδίζει αποθεώνεται ο αρχηγός, ο οποίος έχει βάλει και τους περισσότερους πόντους.
Στον αγώνα με τη Γαλατά ο αρχηγός έβαλε, πάλι, τους περισσότερους πόντους, έκανε και πάλι ηρωικές προσπάθειες, αλλά το ματς, όπως θα γράψουν και θα πουν οι «ειδικοί», χάθηκε διότι δεν βρέθηκε κανένας άλλος να τον βοηθήσει. Κι ας έσωσε το ματς στην κανονική του διάρκεια ο Σλούκας, με ένα τρίποντο από τη ρακέτα του Ολυμπιακού.
Ο Σπανούλης έκανε απόψε ότι και σε όλους τους άλλους αγώνες. Πολλά λάθη, τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα η ομάδα να δέχεται πολλούς εύκολους πόντους και στη συνέχεια να χρειάζεται τις ηρωικές προσπάθειες του αρχηγού και όλων των άλλων για να επανέλθει στο ματς. Που σημαίνει ότι καταβάλει πολύ περισσότερες δυνάμεις. Γιατί είναι άλλο να είσαι κοντά στο σκορ και άλλο να πρέπει να καλύψεις διαφορά 14 πόντων, όπως έγινε τρεις φορές με τη Γαλατά.
Για όποιον αμφιβάλει ας κοιτάξει ποιο ήταν το σκορ στη πρώτη περίοδο, πως ξεκίνησε η δεύτερη περίοδος και πως εξελίχθηκε μετά την είσοδο του Σπανούλη. Πόσα προσωπικά λάθη έκανε, πόσες λάθος επιλογές και πόσο στοίχισαν όλα αυτά σε πόντους, τους οποίους έτρεχε, μετά, όλη η ομάδα, να καλύψει. Το ίδιο επαναλήφθηκε πολλές φορές, όχι μόνο στο Αμπντί Ιπεκτσί, αλλά και στο ΣΕΦ και σε άλλα γήπεδα.
Ας δει κάποιος τις τελευταίες επιλογές του Σπανούλη, στην παράταση του αγώνα και ας ισχυριστεί ότι πρόκειται για παίκτη-ηγέτη. Ότι ο Σπανούλης είναι πολύ καλός παίκτης, δεν αμφισβητείται. Δεν μπορεί, όμως, να είναι ο ηγέτης μιας ομάδας όπως ο Ολυμπιακός. Δεν μπορεί να τον σηκώσει στις πλάτες του και να τον οδηγήσει εκεί που θέλει ο κόσμος του. Δεν γίνεται να κάνει ο Σπανούλης ότι θέλει, να φορτώνεται η ομάδα πόντους και μετά να προσπαθεί αν τους καλύψει, σπαταλώντας δυνάμεις που θα χρειάζονταν για να πάρει το ματς. Στον Παναθηναϊκό δεν έκανε τόσα λάθη, διότι και λιγότερο χρόνο συμμετοχής είχε και κανένας δεν τον έχρισε ηγέτη, ίσως διότι ο Ομπράντοβιτς βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά απ΄ ότι ο Ίβκοβιτς.
Ίσως όλα αυτά να θεωρηθούν υπερβολικά. Αλλά δε θα είναι για όποιον παρακολούθησε προσεκτικά τον αγώνα με τη Γαλατά ή μπορεί να το δει σε βίντεο. Είναι φυσιολογικό να βάζει πολλούς πόντους διότι παίρνει και πάρα πολλές προσπάθειες και δεν είναι από τους πιο άστοχους παίκτες. Αλλά έκανε πολλά λάθη σε όλους τους τομείς. Στα μπασίματα, στις επιλογές των σουτ, στις πάσες κλπ, που αν τα έκανε ο Σλούκας θα τον είχαν καταπιεί όλοι.
Αλλά φαίνεται ότι υπάρχει μια συμφωνία σιωπής γύρω από τον αρχηγό του Ολυμπιακού, η οποία, σε μένα είναι ανεξήγητη.
Αν ο Ολυμπιακός θέλει να αλλάξει τη μοίρα του, πρέπει πάραυτα ο Ίβκοβιτς να αφαιρέσει μέρος του ρόλου από τον Σπανούλη και να τον μοιράσει στους άλλους παίκτες της ομάδας. Έτσι, άλλωστε, θα έχει και περισσότερη ισορροπία στο παιχνίδι της. Διότι δεν είναι δύσκολο σε μια ομάδα που γνωρίζει ότι η αντίπαλός της στηρίζεται σε έναν παίκτη, να τον μπλοκάρει και να τον οδηγήσει σε λάθη και από αυτά κάνει πολλά ο V-span.
Κι αν, ύστερα από πολλά χρόνια, ο Ολυμπιακός βρεθεί εκτός οκτάδας. Θα το οφείλει στον προπονητή και τον αρχηγό της ομάδας.
Τα τελευταία χρόνια, έγιναν αρκετά λάθη στον Ολυμπιακό σε επίπεδο ρόστερ. Τον προηγούμενο χρόνο έφυγε ο Τζαμόν Λούκας για να έρθει ένας άλλος Λούκας, ο Κεϊλίν Λούκας. Ο Τζαμόν Λούκας, ήταν αυτός που «σκότωσε» τον Ολυμπαικό. Όσο για τον Κεϊλίν, η προσφορά του στο σύλλογο ήταν όση και η δική μου.
Πριν από δύο (ή τρία, δεν θυμάμαι) χρόνια, έφυγε από τον Ολυμπιακό ο Χένρι Ντόμερκαντ, ίσως διότι κρίθηκε ότι δεν προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα. Την Τετάρτη ο αμερικανός, που αγωνίζεται, πλέον, στην Ούνιξ Καζάν, αγωνίσθηκε απέναντι στον Παναθηναϊκό. Ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας του με 23 πόντους και ήταν, επίσης, ο πρωταγωνιστής της νίκης μέσα στο ΟΑΚΑ. Και επιπλέον, δήλωσε ότι έπαιξε και για πρώην ομάδα του. ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ.