Τη βεβαιότητά της ότι η χώρα μας θα καταφέρει να συνδυάσει ένα αυστηρό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής με μία αναπτυξιακή πολιτική, εξέφρασε η Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Λούκα Κατσέλη μιλώντας στο συνέδριο του Economist. Προέβλεψε ακόμα ότι τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας θα γίνουν ορατά στο τέλος του 2011. Η κα. Κατσέλη ανέφερε ότι στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας αναθέρμανσης της οικονομίας, έχουν αναληφθεί σημαντικές αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, όπως είναι: η μείωση του κόστους ίδρυσης ΕΠΕ, η συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για κάλυψη ενός μέρους του εθνικού σκέλους του ΕΣΠΑ με 2 δισ. ευρώ, η ενθάρρυνση των ιδιωτικών επενδύσεων μέσω της καταπολέμησης της γραφειοκρατίας, η επικείμενη ψήφιση του αναπτυξιακού νόμου με έμφαση στην καινοτομία και την εξωστρέφεια, η επιτάχυνση της απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων που έχει φτάσει στο 6% με στόχο το 15% στο τέλος του έτους από 3,2% που ήταν τον Οκτώβριο του 2009 και η σταδιακή αποπληρωμή των οφειλών του προηγούμενου αναπτυξιακού νόμου, καθώς ήδη έχουν καταβληθεί 450 εκατ. ευρώ. Στο υπουργείο Οικονομίας, όπως είπε η κα. Κατσέλη, εξετάζονται περίπου 3.300 επενδυτικά σχέδια, ενώ το ύψος των επενδύσεων που περιμένουν να αδειοδοτηθούν αγγίζει τα 20 δισ. ευρώ. Ήδη, όπως είπε η Υπουργός, «καταφέραμε να ξεμπλοκάρουμε επενδύσεις ύψους 2 δισ. ευρώ, που είχαν κολλήσει για χρόνια».

Ανέφερε ακόμα ότι βρίσκεται στη διαδικασία της εξέτασης ένα σχέδιο διασύνδεσης του Αιγαίου με τη Μέση Ανατολή και την Αίγυπτο, για αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

---------

Νέους διεθνείς κανόνες λειτουργίας για τον χρηματοπιστωτικό κλάδο, ώστε να μην υπονομευτεί η ευάλωτη οικονομική ανάκαμψη, ζήτησε ο Chief Executive της Barclays Wealth, Thomas Kalaris. Παράλληλα, όπως είπε, απαιτείται διεθνής συνεργασία και σωστή εκτέλεση της εποπτείας, ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τις τράπεζες. Πρόσθεσε, εξάλλου, ότι η έννοια του πιστωτικού κινδύνου δεν γίνεται να εξαλειφθεί εντελώς από το τραπεζικό σύστημα διότι τότε δεν θα ανταποκρίνεται στο ρόλο του. Ανέφερε ακόμα ότι η Ευρώπη έχει ανάγκη από σημαντικές μεταρρυθμίσεις, ώστε να μη μείνει πίσω σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, ενώ παραδέχτηκε ότι υπάρχει διάσταση απόψεων ανάμεσα στην Ε.Ε. και τις ΗΠΑ σχετικά με τα χρηματοοικονομικά προϊόντα.

-------

Σαφές μήνυμα στη διεθνή κοινότητα ότι η οικονομική κρίση δεν αναστέλλει, ούτε περιορίζει την ικανότητα της Ελλάδας να χειριστεί τα εθνικά της θέματα και δεν αλλάζει τις πολιτικές της, απηύθυνε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.

«Το γεγονός ότι η Ελλάδα διέρχεται αυτή τη δύσκολη φάση- που είναι δύσκολη και για την ισορροπία των διεθνών αγορών αλλά και για την Ευρωπαϊκή Ένωση- δεν σημαίνει ότι η χώρα πρόκειται να κάμψει τις βασικές της αρχές στην εξωτερική πολιτική που χαράσσει αλλά και στην πολιτική ασφάλειας και άμυνας», ξεκαθάρισε ο Υπουργός, συμπληρώνοντας: «Η Ελλάδα δεν αναστέλλει διαδικασίες, όπως οι ενέργειες για το θέμα της ονομασίας της Π.Γ.Δ.Μ. και οι διμερείς επαφές μας με την Τουρκία. Θα συνεχίσουμε να μετέχουμε στις μεγάλες διεθνείς πρωτοβουλίες. Είμαστε παρόντες στην Καμπούλ και στο Κοσσυφοπέδιο, με την K-FOR και είμαστε σε θέση να αναλάβουμε όποιον ρόλο μας ζητήσουν οι σύμμαχοί μας».

Όσον αφορά στη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία, ο κ. Βενιζέλος τόνισε: «Είναι ανάγκη να διατηρήσουμε τον πυρήνα της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Πρέπει να οδηγηθούμε σε τροχιά ανάπτυξης όσο γίνεται συντομότερα και σε μια πτωτική τάση του δημοσίου χρέους, με σταθερά και γεωμετρικά χαρακτηριστικά».

Μίλησε, δε, για διεθνείς οίκους αξιολόγησης, «καθοριστικούς παίκτες του συστήματος», οι οποίοι παράγουν όχι μόνο οικονομικά, αλλά και «πολύ σημαντικά πολιτικά γεγονότα».

Αναφερόμενος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στην πιθανότητα μείωσης των αμυντικών εξοπλισμών, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας δήλωσε ότι «υπάρχει μια κρίσιμη απόσταση ανάμεσα στην αισιοδοξία και στην ψευδαίσθηση. Έχει διαπιστωθεί απειλή στο Αιγαίο, ενώ το Κυπριακό παραμένει σε εκκρεμότητα. Δεν θα αναλάβουμε μονομερή πρωτοβουλία μείωσης των εξοπλισμών πριν αλλάξει αυτό το σκηνικό». Συμπλήρωσε, όμως, ότι ήδη «περιορίσαμε κατά 12,6% τις λειτουργικές δαπάνες των Ενόπλων Δυνάμεων σε σχέση με το 2009 και θα προσθέσουμε ένα 10% ακόμα, οπότε μιλάμε για το κολοσσιαίο ποσοστό του 25%».

ΠΡΕΣΒΗΣ JIRI SEDIVY, ASSISTANT SECRETARY GENERAL DEFENCE POLICY & PLANNING, NATO
Την ανάγκη να αναπτυχθεί στενότερη συνεργασία μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης επεσήμανε ο πρέσβης Jiry Sedivy, εκπροσωπώντας το ΝΑΤΟ στο συνέδριο του Economist.

«Υπάρχουν προκαταλήψεις για το ποιος είναι ο ρόλος του ΝΑΤΟ, οι οποίες πρέπει να εξαφανιστούν Το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να ενισχύσουν τους μηχανισμούς ανταλλαγής πληροφοριών και συνεργασίας», ανέφερε ο κ. Sedivy και κατέληξε λέγοντας: «Χαράσσουμε νέα στρατηγική αντίληψη. Τον Μάιο θα παρουσιαστεί ένας ‘’οδικός χάρτης’’ για την πορεία της Συμμαχίας τα επόμενα 15 χρόνια, ο οποίος καταρτίσθηκε από ομάδα υπό την κ. Madleen Albright».


Στις δύο κυρίαρχες απόψεις που επικρατούν διεθνώς για τον ρόλο του ΝΑΤΟ αναφέρθηκε ο κ. Janus Bugajski, διευθυντής της έδρας «Λαυρέντης Λαυρεντιάδης» στις Νοτιοδυτικές Ευρωπαϊκές Σπουδές του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών.

«Η πρώτη είναι η παραδοσιακή, κατά την οποία το ΝΑΤΟ θα πρέπει να αποτελεί μια περιφερειακή οργάνωση, να υπερασπίζεται τα κράτη-μέλη, να αποτρέπει επιθέσεις και όχι να βοηθά στην οικοδόμηση των εθνών. Η δεύτερη άποψη υποστηρίζει ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να εμπλέκεται στις παγκόσμιες κρίσεις, αλλιώς θα χάσει την αποτελεσματικότητά του. Γι’ αυτό πρέπει να διευρυνθεί και στο χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης», τόνισε ο κ. Bugajski, επισημαίνοντας ότι «η μείωση της χρηματοδότησης της Συμμαχίας, καθιστά δύσκολο για το ΝΑΤΟ να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις απειλές κατά της ασφάλειας».

---------

«Θέλω σύντομη λύση στο Κυπριακό, αλλά έχω μεγάλη υπομονή για να ακούσω τις θέσεις της νέας ηγεσίας των Τουρκοκυπρίων» τόνισε με έμφαση ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρης Χριστόφιας, ο οποίος κάλεσε επίσης την Τουρκία να αλλάξει στάση και να αποδείξει εμπράκτως τη θέλησή της για επίλυση του κυπριακού προβλήματος, σεβόμενη την ανεξαρτησία της Κύπρου. Ο κ. Χριστόφιας δεν έκρυψε την απογοήτευσή του και τον προβληματισμό του για τον νέο ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. Ντερβίς Έρογλου. Όπως είπε, κάποιες πρόσφατες δηλώσεις του κ. Έρογλου περί δύο λαών και δύο κρατών στην Κύπρο, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, αλλά και με τον ιστορικό συμβιβασμό των Ελληνοκυπρίων που υποστηρίζουν ένα ενιαίο κράτος, διζωνικό και δικοινοτικό, με ισότιμη συμμετοχή των δύο κοινοτήτων στη διοίκηση του νησιού και με αναβάθμιση της οικονομικής και κοινωνικής θέσης των Τουρκοκυπρίων. Αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις που είχε ξεκινήσει με τον προηγούμενο ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο κ. Χριστόφιας τόνισε ότι είχαν φτάσει σε ένα ενθαρρυντικό σημείο και πρόσθεσε ότι θα είχαν προοδεύσει ακόμα περισσότερο, εάν η Άγκυρα σταματούσε να ποδηγετεί τους Τουρκοκυπρίους. Η επίλυση του προβλήματος, σημείωσε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα είναι προς το όφελος όλων των πλευρών. Υπογράμμισε επίσης, ότι η προσπάθεια αυτή πρέπει να γίνει μόνο με ειρηνικά μέσα και απέρριψε την επιστροφή στη λογική του ενιαίου αμυντικού δόγματος.


Την ανάγκη επώδυνων παραχωρήσεων από όλες τις πλευρές, προκειμένου να επιλυθεί το παλαιστινιακό πρόβλημα, τόνισε ο επικεφαλής της Αποστολής του Αραβικού Συνδέσμου στο Παρίσι, Πρέσβης Nassif Hitti, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων με βάση το «πακέτο της Μαδρίτης». Η διένεξη αυτή, τόνισε ο κ. Hitti, δεν μπορεί να επιλυθεί με βάση την ιστορία, διότι ο καθένας φέρει τη δική του ιστορία. Σημείωσε, μάλιστα, ότι οι προσπάθειες αυτές δεν μπορούν πετύχουν όσο αυξάνονται οι εποικισμοί στα κατεχόμενα και δημιουργείται ένα de facto κράτος. «Προκαλούνται προσχήματα για να μην προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις. Ο χρόνος είναι εχθρός της ειρήνης», κατέληξε ο κ. Hitti.



Υπέρ της ύπαρξης ενός διεθνούς συστήματος επιδιαιτησίας, το οποίο θα παρακολουθεί τις διαπραγματεύσεις για τη διευθέτηση του παλαιστινιακού προβλήματος, ώστε να εντοπίζει εαν κάποιοι δεν βοηθούν τη διαδικασία, τάχθηκε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Shlomo Ben Ami. Σημείωσε επίσης ότι ο κ. Μπαράκ Ομπάμα είναι ο καλύτερος φίλος του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον και ως εκ τούτου, ο ρόλος των ΗΠΑ σε αυτό το σύστημα θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα σημαντικός, χωρίς βέβαια να έχουν την αποκλειστική παρουσία. Κάλεσε, μάλιστα, το Ισραήλ να μη χάσει αυτήν την ευκαιρία. Ο κ. Ben Ami τάχθηκε κατά της δημιουργίας ενός κράτους Απαρτχάιντ στο Ισραήλ και προέβλεψε τη μονομερή αποχώρηση του Ισραήλ από τη Δυτική Όχθη. Έκανε επίσης ιδιαίτερη αναφορά στη συνεχή αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας στην περιοχή, υποστηρίζοντας ότι επιθυμεί ομαλές σχέσεις με Ιράν, Συρία και Χεζμπολάχ, ενώ θέλει να διαδραματίσει ηγετικό μεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στη Δύση και την Τεχεράνη, σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. συνέχεια »

drSeeng συνέχεια »

Την Κυριακή το μεσημέρι, μετά την άτυπη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ανακοινώνει η κυβέρνηση τα μέτρα λιτότητας που θα υιοθετήσει ως αντάλλαγμα για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης. Τα μέτρα αναμένεται να ανακοινώσει ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος στη συνέχεια θα αναχωρήσει για τις Βρυξέλλες, όπου έχει συγκληθεί σύνοδος των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, προκειμένου να οριστικοποιηθεί η συμφωνία. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το πακέτο θα περιλαμβάνει κατάργηση του 13ου και 14ου στον δημόσιο τομέα, κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης, ενώ κυβερνητικές πηγές έλεγαν ότι δίνεται μάχη προκειμένου να περισωθεί ο 13ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα. Βέβαιη θεωρείται η αύξηση του ΦΠΑ, αλλά και των συντελεστών των ειδικών φόρων σε καύσιμα, ποτά και τσιγάρα.

Τη Δευτέρα ο πρωθυπουργός θα επισκεφθεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκειμένου να τον ενημερώσει για τη συμφωνία με την τρόικα Ε.Ε. – ΕΚΤ – ΔΝΤ και στη συνέχεια θα συγκληθεί το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών.

Το συνολικό ποσό των δανείων που θα χορηγηθούν στην Ελλάδα αναμένεται να ανακοινωθεί αύριο, μετά τη έκτακτη σύνοδο του Εurogroup. Σύμφωνα με τη Γαλλίδα υπουργό Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, η το ποσό θα ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια και ίσως φτάσει τα 120 δισ. ευρώ

Η κ. Λαγκάρντ συμμετείχε το πρωί του Σαββάτου σε σύσκεψη που συγκάλεσε ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, με αντικείμενο να επιταχυνθούν διαδικασίες για τη χορήγηση του γαλλικού μεριδίου στη στήριξη της Ελλάδας.

Ο κ. Σαρκοζί είχε επίσης τηλεφωνική συνομιλία με τη Γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ, κατά την οποία, σύμφωνα με τη γαλλική προεδρεία, επιβεβαιώθηκε «η αποφασιστικότητά τους να δράσουν γρήγορα για την οικονομική στήριξη της Ελλάδας».

Το Βερολίνο εκτιμάται ότι θα έχει ολοκληρώσει τις διαδικασίες ψήφισης του νομοσχεδίου για τη στήριξη της Ελλάδας μέχρι την επόμενη Παρασκευή. Η προσπάθεια της κυβέρνησης τώρα επικεντρώνεται στη συμμετοχή και των τραπεζών στο πακέτο στήριξης και σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του γερμανικού τύπου αρκετά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και μία επιχείρηση από τον κλάδο της βιομηχανίας έχουν δεσμευτεί να συνεισφέρουν. Η καγκελάριος, σε συνέντευξή της που θα δημοσιευθεί αύριο στην εφημερίδα Bild, παροτρύνει τις επιχειρήσεις να συμμετάσχουν, λέγοντας ότι «θα ήταν ευπρόσδεκτη η οικειοθελής τους συμμετοχή στο πακέτο στήριξης της Ελλάδας». συνέχεια »

Στην καρδιά της Αθήνας, στην Κυψέλη, που κάποτε εθεωρείτο το δεύτερο Κολωνάκι, τίποτα δεν θυμίζει τις παλιές εποχές, τότε που η αριστοκρατία έπινε το καφεδάκι της στη Φωκίωνος Νέγρη και παινευόταν για τα διαμερίσματά της στη γύρω περιοχή. Με το πέρασμα των χρόνων, οι Ελληνες κάτοικοι όλο και λιγοστεύουν και τη θέση τους παίρνουν κυρίως Αφρικανοί μετανάστες, που κυνηγάνε το όνειρο και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στη χώρα μας. Κομμώτριες με εξειδίκευση στα ιδιαίτερα δύσκολα χτενίσματα για μαλλιά άφρο, εργάτες, μηχανικοί και άνθρωποι κάθε επαγγέλματος έχουν φτιάξει τη δική τους μικρή κοινωνία στο κέντρο της Αθήνας... Μια βόλτα είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς πως λίγο πιο πάνω από την πλατεία Κολιάτσου Νιγηριανοί, Σομαλοί και μετανάστες από τη Σιέρα Λεόνε, την Γκάνα και την Κένυα έχουν φτιάξει ένα άλλο Χάρλεμ κάτω από τον αττικό ουρανό. Τα διαμερίσματα στις γύρω πολυκατοικίες τα νοικιάζουν πια οικογένειες μεταναστών, οι οποίοι είτε καταφέρνουν να ανοίξουν ένα δικό τους μαγαζάκι είτε δουλεύουν σαν εργάτες και υπάλληλοι. Την ημέρα η γειτονιά είναι σχετικά ήσυχη. Σαν σουρουπώσει όμως οι δρόμοι και τα στενά γύρω από τη Δροσοπούλου δείχνουν απροσπέλαστα.

Ο Σάιτ είναι από την Κένυα. Ζει στην Αθήνα τα τελευταία τρία χρόνια και δουλεύει περιστασιακά. «Τώρα έχω δουλειά. Είμαι εργάτης στο Πέραμα. Είναι δύσκολα, αλλά τι να κάνουμε» λέει με σπαστά ελληνικά, ενώ χαζεύει στον δρόμο μαζί με την υπόλοιπη παρέα. «Τα απογεύματα μαζευόμαστε εδώ έξω από το μαγαζί του φίλου μου και συζητάμε. Ετσι περνάει η ώρα μας» εξηγεί και δίνει τον λόγο στον Αμπντούλ, ο οποίος αρχικά ήταν διστακτικός. «Εχω αυτό το μαγαζί δύο χρόνια. Εχω και αντρικά και γυναικεία ρούχα. Είναι φτηνά ρούχα. Πέντε με δέκα ευρώ. Οχι παραπάνω» σημειώνει και αφηγείται τη δική του ιστορία. «Αποφάσισα να φύγω από την Τανζανία και να έρθω εδώ. Εκεί ήταν δύσκολα τα πράγματα. Εδώ λοιπόν γνώρισα και τη γυναίκα μου. Είναι Ελληνίδα. Παντρευτήκαμε και τώρα έχουμε δύο παιδιά».


Ο ποδοσφαιριστής που έγινε κομμωτής

Αν και μεσημέρι, οι αφρικανικές επιχειρήσεις δουλεύουν κανονικά, ενώ στα πεζοδρόμια βλέπεις μεγαλόσωμους έγχρωμους άντρες να συζητάνε έντονα πίνοντας μπίρες. Σε ένα μαγαζάκι σχεδόν πέντε επί πέντε δουλεύει ο Πιέρο. Ενας όμορφος νεαρός που όνειρό του είναι να γίνει αστέρι των γηπέδων. «Παίζω πολύ καλή μπάλα, αλλά δεν έχω βρει ακόμη την άκρη. Για να βγάζω λεφτά άνοιξα αυτό το μαγαζί» λέει και ετοιμάζει τα σύνεργά του για να ξυρίσει έναν «αδελφό του», όπως τον αποκάλεσε. Στο ίδιο χώρο κρέμονται μπλούζες, τζιν και καπέλα. «Αυτά τα πουλάω. Εχω δύο σε ένα» λέει γελώντας και ποζάρει όλο χάρη στον φωτογραφικό φακό με την ελπίδα ότι ίσως τον ανακαλύψει κάποιος μάνατζερ.

Λίγα μέτρα πιο κάτω, ο Γιάλο εξυπηρετεί τους πελάτες στο μίνι μάρκετ όπου εργάζεται. «Είμαι υπάλληλος εδώ. Εχω έρθει από τη Σενεγάλη, αλλά δε ξέρω αν θα μείνω πολύ. Εχω πρόβλημα με τα χαρτιά μου» τονίζει και μας δείχνει μερικά από τα αφρικανικά προϊόντα. «Πολλά από αυτά δεν τα ξέρετε εσείς εδώ στην Ελλάδα» λέει και την ίδια ώρα μπαίνει μέσα αγριεμένος ένας άντρας. «Τί κάνετε εσείς εδώ;» είπε μόλις κατάλαβε πως δεν ανήκαμε στη γειτονιά του. «Να φύγετε» τόνισε, ενώ μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου μαζεύτηκαν γύρω μας καμιά δεκαριά ντερέκια. Ενα μεγάλο ποσοστό των μεταναστών δεν θέλουν να «ανακατεύονται οι λευκοί στα πόδια τους». Θεωρούν πως θέλουμε πάντα το κακό τους. «Στον δρόμο μας κοιτάνε και πολλές φορές μας κοροϊδεύουν ότι μυρίζουμε άσχημα επειδή είμαστε μαύροι. Στην Ελλάδα νιώθουμε παρείσακτοι» λέει η Μαργαρίτα, μια ψηλή, κοντοκουρεμένη γυναίκα από τη Νιγηρία, και συνεχίζει: «Προέρχομαι από βασιλική οικογένεια. Εδώ δεν κάνουμε όλες πεζοδρόμιο. Δουλεύουμε τίμια. Και για να ξέρετε, οι γυναίκες στη χώρα μου κάνουμε μπάνιο δύο φορές την ημέρα! Μάλιστα, στη Νιγηρία ζούνε πολλοί Ελληνες, αλλά εκεί δεν τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη. Ορκίζομαι πως όταν γυρίσω πίσω και συναντήσω Ελληνα θα του φερθώ όπως μου φέρονται οι πατριώτες του εδώ. Τόσο άσχημα» λέει πλημμυρισμένη από θυμό, ενώ αρνείται κατηγορηματικά να φωτογραφηθεί.

Η Μιλέιν είναι πιο φιλική. Ηρεμη, μας κοιτάει με τα μεγάλα καστανά μάτια της. Στο κεφάλι της φοράει ένα μαύρο μαντίλι για να καλύπτει τα μαλλιά της, ενώ στο πρόσωπό της ζωγραφίζεται μια περίεργη μελαγχολία. «Είμαι μόλις λίγους μήνες εδώ. Ηρθα από τη Σομαλία. Δεν έχω πολλή δουλειά. Μόνο μία φορά την εβδομάδα καθαρίζω ένα σπίτι» σημειώνει, ενώ στην ερώτηση αν έχει υποβληθεί σε ακρωτηριασμό των γεννητικών της οργάνων μας λέει ότι «δυστυχώς, συμβαίνει. Είναι σαν έθιμο», χωρίς να δώσει σαφή απάντηση, και σκύβει το κεφάλι προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της.


Τα κοτσιδάκια της Hawa

Μόλις μερικά μέτρα πιο πάνω από την πλατεία Κολιάτσου, η Χάουα δημιουργεί στα κεφάλια των πελατισσών της. Το κομμωτήριο είναι στο πατάρι, ενώ στο ισόγειο λειτουργεί κατάστημα με είδη κομμωτηρίου. «Της έχω βάλει τρέσες και τώρα θα τα κάνω σαν τζίβες με μπόλικη λακ» λέει, ενώ καμαρώνει το αποτέλεσμα. Στη διπλανή καρέκλα ξεκουράζει τα πόδια της η Μάμα. «Δουλεύω κι εγώ εδώ. Είμαι από το Καμερούν. Υπάρχουν δυσκολίες, αλλά ευτυχώς έχουμε δουλειά» λέει χαμογελώντας. Το πρόσωπό της είναι πανέμορφο, ενώ την προσοχή κεντρίζουν τα δύο μικροσκοπικά τατουάζ που έχει δίπλα στις γωνίες των ματιών της.

Μέσα στο Χάρλεμ της Αθήνας λειτουργούν τρία αφρο-κομμωτήρια, τα οποία λειτουργούν σχεδόν όλη μέρα. Και τα τρία πουλάνε τρέσες, ψεύτικα κοτσιδάκια και δυνατές λακ που χαρίζουν δυνατό κράτημα στα μαλλιά.

Η Ζαϊμπού είναι από τις πιο παλιές στη γειτονιά. «Ζω στα Πατήσια πολλά χρόνια. Σχεδόν δεκατέσσερα τώρα. Εχω το κομμωτήριο δύο χρόνια και μάλιστα πολλές πελάτισσες είναι Ελληνίδες» λέει ενώ χτενίζει την όμορφη Μαρλίν από το Σουδάν. Ο χώρος όπου εργάζεται μοιάζει με τρύπα και δεν έχει καμία σχέση με τα σύγχρονα κομμωτήρια. Ακόμη και η τεχνική της δεν είναι ίδια με αυτήν των υπολοίπων κομμωτών. Η Ζαϊμπού είναι παντρεμένη, έχει δύο παιδιά στην Ελλάδα και ένα που παραμένει στην Αφρική. «Το άφησα πίσω όταν έφυγα. Το πρόσεχε η μάνα μου. Δυστυχώς, η μητέρα μου πέθανε και τα παιδί είναι μόνο. Πρέπει να πάω να το φέρω, αλλά δεν είναι εύκολο. Χρειάζονται λεφτά. Ελπίζω να τα μαζέψω μέχρι τον επόμενο μήνα» λέει δακρύζοντας.

Η ζωή για τους μετανάστες δεν είναι εύκολη. Οι περισσότεροι έχουν πρόβλημα με τα χαρτιά τους, με αποτέλεσμα ακόμη και όσοι θέλουν να ζήσουν νόμιμα στη χώρα μας να συναντούν σκοπέλους. «Κάθε μέρα με κυνηγάει η Αστυνομία. Βλέπετε, είμαι επιχειρηματίας» λέει ο Σεχ από τη Σενεγάλη και εξηγεί: «Κάνω εμπόριο με τσάντες και CDs στο πεζοδρόμιο. Αυτόν τον καιρό δεν έχει καθόλου δουλειά. Μας έχει επηρεάσει η κρίση» εξηγεί, ενώ βοηθάει τον φίλο του που έχει χωθεί στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου που επισκευάζει. «Κάνω τη δουλειά που έκανα και στη χώρα μου. Δυστυχώς, δεν έχω χαρτιά, αλλά το αφεντικό εδώ είναι καλό. Θέλω να ζω αξιοπρεπώς. Χωρίς να κλέβω» τονίζει ο Γιάλο και λέει με παράπονο ότι «δυστυχώς, ακόμη και με τις γυναίκες στην Ελλάδα είμαι άτυχος. Νομίζω πως δεν τους αρέσουν οι μαύροι άντρες. Κάθε μέρα κάνω clubbing, αλλά τίποτα».

Αντιθέτως, ο Εμπο έχει τα τυχερά του. «Είχα σχέση με Ελληνίδες. Είναι πολύ ωραίες γυναίκες, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να παντρευτώ με λευκή. Δεν ξέρω αν θα το δεχτεί η κοινωνία». Ο Έμπο τα πρωινά δουλεύει σε πολυκατάστημα. «Κουβαλάω κιβώτια. Κάνω και γυμναστική. Να! Κοιτάξτε μπράτσα».

Οσο περνάει η ώρα τα πεζοδρόμια γεμίζουν από παρέες Αφρικανών. Ζευγάρια πάνε κι έρχονται, ενώ οι Ελληνες που έχουν απομείνει στην περιοχή είναι ήδη κλεισμένοι στα σπίτια τους. Το βράδυ οι δρόμοι μέσα στο ελληνικό Χάρλεμ αγριεύουν. Ομορφες, νεαρές Αφρικανές... πιάνουν δουλειά, ενώ στις γωνίες παραμονεύουν οι νταβατζήδες τους. Οσο οι μετανάστες θα ζουν στο περιθώριο τόσο η περιοχή θα μετατρέπεται σε γκέτο, με κίνδυνο κάποια στιγμή να γίνει απροσπέλαστη.

ΑΝΘΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ
Φωτ.: ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΦΕΙΘΦΟΥΛ συνέχεια »

Ανήκει στον νομό Εβρου, του οποίου είναι πρωτεύουσα, και μία από τις πιο σημαντικές πόλεις των Βαλκανίων. Εχει ζήσει κορυφαία ιστορικά γεγονότα σε απώτερο και πρόσφατο παρελθόν, σήμερα ωστόσο είναι μια μοντέρνα πόλη της Ανατολικής Ελλάδας που αγναντεύει το απέραντο γαλάζιο. Αποτελεί πόλο τουριστικής έλξης για όλες τις εποχές του χρόνου, ενώ η φήμη της έχει φτάσει μέχρι τα ταξιδιωτικά έντυπα του εξωτερικού. Είναι μια γοητευτική και σχεδόν ποιητική πόλη, που μπορεί να σε κάνει να περάσεις καλά έτσι απλά. Κυρίες και κύριοι, μόλις φτάσαμε στην Αλεξανδρούπολη. Είναι σχετικά μια καινούργια πόλη, δεδομένου ότι οι ιστορικοί μελετητές τοποθετούν την ίδρυσή της κάπου στα 1875. Παρ’ όλα αυτά, οι οικιστικοί σχηματισμοί γύρω από αυτήν υπολογίζεται ότι συστήθηκαν πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω. Σε απόσταση αναπνοής από τη σημερινή Αλεξανδρούπολη υπήρχε η αρχαία πόλη Σάλη, το όνομα της οποίας βρέθηκε σε αναφορά του πατέρα της Ιστορίας Ηροδότου, ενώ σε κοντινή απόσταση συναντούμε την αρχαία Μεσημβρία, τη ρωμαϊκή Τραϊανούπολη και τη βυζαντινή πόλη Βήρα.

Το 1877, μολονότι ήταν ένα μικρό ψαροχώρι, πέρασε στα χέρια των Ρώσων, οι οποίοι νίκησαν κατά κράτος τον τουρκικό στρατό στον μεταξύ τους ρωσοτουρκικό πόλεμο. Οι Ρώσοι ανέλαβαν τον ρυμοτομικό σχεδιασμό της πόλης, πράγμα που σημαίνει ότι τη θεωρούσαν σημαντικό κομμάτι τής τότε επικράτειάς τους. Το 1913, μεσούσης της περιόδου του Α’ Βαλκανικού Πολέμου, για μικρό χρονικό διάστημα η Αλεξανδρούπολη, την οποία τότε αποκαλούσαν Δεδέαγατς, πέρασε υπό ελληνική κυριαρχία, κατάσταση όμως που δεν κράτησε πολύ, μιας και η Συνθήκη του Βουκουρεστίου στη λήξη των πολεμικών συρράξεων προέβλεπε την προσάρτησή της στη Βουλγαρία. Το 1920 ωστόσο ήρθε η ώρα της απελευθέρωσης.

Η πόλη εντάχθηκε στο ελληνικό κράτος και άλλαξε ονομασία.. Ονομάστηκε Αλεξανδρούπολη μετά τον θάνατο του βασιλιά Αλέξανδρου στις 25 Οκτωβρίου του 1920. Η πόλη γιορτάζει επίσημα την απελευθέρωσή της στις 14 Μαΐου, αλλά φοράει τα καλά της και στις 6 Δεκεμβρίου, όταν γιορτάζει με κάθε λαμπρότητα τον πολιούχο και προστάτη της Αγιο Νικόλαο. Και αν η ιστορική αναδρομή επιβεβαιώνει το προφανές ότι πρόκειται για μια ελληνική πόλη-ορόσημο η οποία διαδραμάτισε κορυφαίο ιστορικό ρόλο στην ιστορία της χώρας μας, η σύγχρονη εικόνα της μας οδηγεί σε ένα άλλο συμπέρασμα: στο ότι είναι μια μοντέρνα και ευχάριστη πόλη που μπορεί να προσφέρει τα πάντα και στους πενήντα χιλιάδες μόνιμους κατοίκους της αλλά και στους Ελληνες και ξένους επισκέπτες. Αρκεί μόνο ένα ταξίδι για να το συνειδητοποιήσουμε.


Ο αγέρωχος φάρος

Αν ρωτήσεις έναν ντόπιο από πού πρέπει ο ταξιδιώτης να αρχίσει την περιήγησή του στην πρωτεύουσα του Εβρου, θα σου απαντήσει από τον Φάρο και δεν θα έχει άδικο. Στέκει αγέρωχος δίπλα στο λιμάνι και δίχως δεύτερη σκέψη είναι σήμα κατατεθέν της. Αν θέλεις να δώσεις ραντεβού με κάποιον, είναι το ιδανικό meeting point, ενώ πλησίον του επί της παραλιακής οδού υπάρχουν καφέ -μερικά από αυτά διώροφα- τα οποία προσφέρουν υπέροχη θέα προς τη θάλασσα. Ο περίπατος στην ακτογραμμή της πόλης είναι ένα από τα πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να κάνει ο επισκέπτης, γιατί έτσι θα αρχίσει να γνωρίζει καλύτερα την ατμόσφαιρά και τη φυσιογνωμία της. Σημαντικό πράγμα επίσης είναι η επίσκεψη στο διάσημο Εκκλησιαστικό Μουσείο της πόλης, το οποίο στεγάζεται στη Λεονταρίδειο Σχολή, δίπλα στη μητρόπολη της Αλεξανδρούπολης. Εκεί εκτίθενται εικόνες που καλύπτουν χρονικά όλη την κλίμακα της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης, δηλαδή, διάφορες τεχνοτροπίες αγιογραφίας από την εποχή του Βυζαντίου και μετά. Ιδιαίτερης σπουδαιότητας μουσειακός χώρος είναι και το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, το οποίο στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό πέτρινο κτίσμα του 1899, στην οδό 14η Μαΐου. Το Εθνολογικό Μουσείο παρουσιάζει την ιστορία των αυτόχθονων πληθυσμών από τον 17ο αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ού, δίνοντας έμφαση στους τομείς της λαογραφίας και του ευρύτερου λαϊκού πολιτισμού της καθημερινότητας. Οσοι ταξιδιώτες πάλι έχουν ιδιαίτερα αρχαιολογικά ενδιαφέροντα δεν έχουν παρά να πεταχτούν μέχρι τον αρχαιολογικό χώρο της Μεσημβρίας. Αυτός βρίσκεται είκοσι δύο χιλιόμετρα δυτικά της Αλεξανδρούπολης και περιέχει μοναδικής σπουδαιότητας αρχιτεκτονικά ευρήματα, όπως το Ιερό Δήμητρας και το Ιερό του Λύκιου Απόλλωνα. Από την άλλη πλευρά, όσοι επιθυμούν ήρεμες διακοπές ξεκούρασης και χαλάρωσης δεν έχουν παρά να απολαύσουν τα νεοκλασικά κτίρια σε όλες τις γωνιές της πόλης, τα καφέ και τις ταβέρνες που συναντούν ολόγυρα, ενώ μπορούν να χαρούν τη φύση και στο γραφικό λιμανάκι του Πλάτανου στη Μάκρη, δώδεκα χιλιόμετρα από την Αλεξανδρούπολη.


INFO

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ: Η μετάβαση από την Αθήνα στην Αλεξανδρούπολη μπορεί να γίνει με τρεις τρόπους: οδικώς, σιδηροδρομικώς και αεροπορικώς, καθότι πτήσεις διαθέτουν τρεις ελληνικές αεροπορικές εταιρείες, η Ολυμπιακή, η Aegean και η Athens Airways. H αεροπορική μετάβαση μοιάζει να είναι η πιο συμφέρουσα από οικονομικής και χρονικής άποψης, καθώς το κόστος του εισιτηρίου αγγίζει σε μέση τιμή τα 100 ευρώ και ο χρόνος πτήσης δεν ξεπερνά τα σαράντα λεπτά.

ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΤΕ: Η πόλη της Αλεξανδρούπολης με δεδομένο ότι είναι κόμβος για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων διαθέτει πολλά και διάφορα καταλύματα και εντός του αστικού της κέντρου αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Οι ενδιαφερόμενοι να επισκεφθούν την πόλη καλό θα ήταν να διερευνήσουν όλες τις προοπτικές, έτσι ώστε να βρουν το κατάλυμα εκείνο που ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους. Εμείς συνιστούμε το «Classical Egnatia Grand» στο πάρκο Εγνατίας 60-100. Το εν λόγω συγκρότημα βρίσκεται μέσα σε ένα καταπράσινο δάσος που περιβάλλεται από θάλασσα. Διαθέτει πολλών τύπων δωμάτια με άψογη, μοντέρνα διακόσμηση, υποδομές spa και ασύρματη σύνδεση με το Internet σε όλους τους χώρους χωρίς επιπλέον χρέωση. Η τιμή ενός δίκλινου δωματίου αγγίζει τα 110 ευρώ. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 25510-38000.

ΤΙ ΘΑ ΦΑΤΕ: Η πόλη της Αλεξανδρούπολης διαθέτει μεγάλη ποικιλία στις γαστρονομικές προσφορές της, καθώς έχει επιρροές από διάφορες κουζίνες σύμφωνα με τον πληθυσμό της. Στα τοπικά μενού συνυπάρχουν το κρέας με τα θαλασσινά, τα οποία υπάρχουν εν αφθονία στις τοπικές αγορές. Σε πολλά εστιατόρια ορίζεται ως σπεσιαλιτέ το ψητό κατσικάκι στη γάστρα, το οποίο προέρχεται από τη γειτονική Σαμοθράκη. Αν το επιλέξετε, δεν θα χάσετε. Επιπρόσθετα, η πόλη έχει και ένα σημαντικό κοινό με τη γαστρονομική παράδοση της Θεσσαλονίκης, που είναι τα μεζεδοπωλεία, όπου μπορείτε να βρείτε γαστριμαργικές απολαύσεις πρωτόγνωρες. Εμείς σας συνιστούμε να επισκεφθείτε το εστιατόριο «Ελαία», στο κέντρο της πόλης, στην οδό Κανάρη 5, η φήμη του οποίου έφτασε μέχρι τους αθηναϊκούς Χρυσούς Σκούφους.


Extra TIPS

-Ενα σημαντικό σημείο ενδιαφέροντος δώδεκα χιλιόμετρα μακριά από την Αλεξανδρούπολη είναι και ο αρχαιολογικός χώρος της Τραϊανούπολης. Η Τραϊανούπολη χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τραϊανό και υπήρξε σημαντικό κέντρο της εκκλησιαστικής και πολιτικής ζωής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σήμερα ό,τι σώζεται από αυτήν τη σπουδαία πόλη είναι κάποια θεμέλια εκκλησίας, ένα ύστερο οθωμανικό κτίσμα και τέσσερις λουτρώνες.
-Οσοι έχουν τη διάθεση μπορούν να κάνουν μια φυσιολατρική περιήγηση στο Δέλτα του ποταμού Εβρου, το οποίο είναι ένας σπάνιος υδροβιότοπος με μοναδική χλωρίδα και πανίδα.

ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΡΛΙΑΡΟΣ συνέχεια »

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Άλλοι θα συμφωνήσουν, άλλοι θα διαφωνήσουν, πολλοί θα προβληματισθούν ή και θα σοκαριστούν. Το προσόν όμως του Γαλλοαιγύπτιου οικονομολόγου Σαμίρ Αμίν, μέλους μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που επηρέασαν καθοριστικά την οικονομική σκέψη του Ανδρέα Παπανδρέου, είναι ότι δεν μασάει τα λόγια του, δεν στρογγυλεύει τις ιδέες του και επιτρέπει επομένως να γίνει πραγματική συζήτηση και διερεύνηση σοβαρών προβλημάτων και εναλλακτικών λύσεων. Αυτό δηλαδή στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει η απίστευτη λογοδιάρροια χωρίς νόημα και περιεχόμενο των περισσότερων «διανοουμένων», δημοσιογράφων και πολιτικών μας κι αυτό που έχουμε απελπιστικά ανάγκη. Μιλώντας για τον πατέρα του και τους ανθρώπους που τον επηρέασαν, ο σημερινός Πρωθυπουργός έλεγε, σε μια συνέντευξή του στον Γιάννη Διακογιάννη, το 2006: ο Ανδρέας δεν χρησιμοποιούσε τον όρο κοινωνία των πολιτών, αλλά μιλούσε συνεχώς για το λαϊκό και μαζικό κίνημα, το συνδικάτο, την Αυτοδιοίκηση και την Αποκέντρωση. Όλα αυτά επηρέασαν το λαό για μία άμυνα της κοινωνίας απέναντι σε ξένες πολιτικές, απέναντι σε εξωτερικές παρεμβάσεις. Κι αν τότε υπήρχε ο κίνδυνος λόγω της δικτατορίας που επέβαλαν οι ξένοι, σήμερα και πάλι λόγω της παγκοσμιοποίησης χρειάζεται να υπάρχει ισχυρή κοινωνία για να αντισταθεί στην ισοπέδωση αλλά και να εκμεταλλευθεί τις προκλήσεις της εποχής. Άνθρωποι σαν τον Σουήζυ, τον Καρντόζο, τον Μαρκούζε, τον Σ. Ράιτ Μιλς, τον Μπέρτραντ Ντε Τζουβενέλ, τον Γκάλμπρεϊθ, τον Σαμίρ Αμίν και άλλους, όπως και τα απελευθερωτικά κινήματα αλλά και οι προοδευτικές κυβερνήσεις τον επηρέασαν.

Κατά τον Αμίν, μεγάλο όνομα μεταξύ των ριζοσπαστών οικονομολόγων του 20ού αιώνα και κορυφαίο διεθνώς ειδικό σε θέματα ανάπτυξης, η Ελλάδα έχει να διαλέξει, στο σημείο που έφθασαν σήμερα τα πράγματα, μεταξύ μιας κοινωνικής καταστροφής και της αποχώρησης από την ευρωζώνη με ταυτόχρονη αναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Ο Σαμίρ Αμίν ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους στους οποίους τηλεφώνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου 1981. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ τον θαύμαζε και τον συμβουλευόταν, ενώ είχε μεταφράσει και στα ελληνικά ένα από τα γνωστότερα βιβλία. Συγγραφέας περισσότερων από τριάντα βιβλία, πολλά μεταφρασμένα στα ελληνικά, το τελευταίο για το πώς μπορούμε να φύγουμε από την κρίση, ο Σαμίρ Αμίν είχε και έχει πάντα μια έντονη διεθνή πολιτική δράση, ενώ θεωρείται ένα από τα μεγάλα ονόματα μεταξύ των ριζοσπαστών οικονομολόγων και κορυφαίος ειδικός σε θέματα ανάπτυξης. Διηύθυνε το Ινστιτούτο Αφρικανικής Ανάπτυξης του ΟΗΕ και το Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου, ενώ δίδαξε στα Πανεπιστήμια του Πουατιέ, του Ντακάρ και του Παρισιού VIII.


Ερώτ. ‘Ησουν φίλος του πρώην Πρωθυπουργού μας, του Ανδρέα Παπανδρέου. Σήμερα κυβερνά την Ελλάδα ο γιός του. Τι θα του έλεγες να κάνει, αν ζητούσε τη συμβουλή σου;

Απάντ. Να φύγει από το ευρώ! Θα σου εξηγήσω όμως συγκεκριμένα τι εννοώ. Ας δούμε καταρχήν την καταγωγή του προβλήματος. Η δημιουργία του ευρώ ήταν μια ηλιθιότητα. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχει νόμισμα χωρίς κράτος. Και δεν υπάρχει ευρωπαϊκό κράτος, ούτε καν συνομοσπονδιακό, που να αντιμετωπίζει τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα των ευρωπαϊκών χωρών. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκό κράτος, ούτε πολιτική και πολιτιστική ωριμότητα για ένα τέτοιο κράτος στο ορατό μέλλον. Στις συνθήκες αυτές δεν μπορεί να υπάρξει κοινό νόμισμα. Το κοινό νόμισμα μπορεί να λειτουργήσει και λειτούργησε όσο δεν υπήρχαν προβλήματα και τα πράγματα πήγαιναν καλά. ‘Οταν όμως παρουσιάζονται προβλήματα, οι πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις διαφέρουν από τη μια χώρα στην άλλη και το νόμισμα δεν αντέχει. Το να φτιάξεις πρώτα νόμισμα και μετά κράτος, είναι σαν να βάζεις το κάρο πριν από το άλογο. Ανήκω σε αυτούς τους λίγους, ακόμα και ανάμεσα στους μαρξιστές, ακόμα και στους κύκλους της ριζοσπαστικής αριστεράς, που τα επεσήμαναν αυτά εγκαίρως. Αυτό που μπορούσαν και έπρεπε να κάνουν, για την ευρωπαϊκή οικοδόμηση, ήταν, αντί να επιταχύνουν τη δημιουργία του ευρώ, να παραμείνουν στο «φίδι», την αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών νομισμάτων, με ισοτιμίες σταθερές αλλά αναθεωρήσιμες, ώστε να λαμβάνουν υπόψιν τους τις διαφορές των προβλημάτων ανάμεσα στις χώρες. Σε αυτό το επίπεδο μόνο μία ευρωπαϊκή χώρα ενήργησε έξυπνα, η Σουηδία, που δεν μπήκε στο ευρώ.

Ερ. Και η Μεγάλη Βρετανία

Απ. Αυτό έγινε για πολύ διαφορετικούς λόγους, γιατί είναι ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κέντρο, που βρίσκεται σε συμπληρωματικό ανταγωνισμό με τη Γουώλ Στρητ.
Το δεύτερο σημείο όμως που θα ήθελα να σταθώ είναι ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα φτιάχτηκε με τρόπο που απαγορεύει οποιαδήποτε εναλλακτική και με επιχειρήματα ανόητα, ιστορικές αναλογίες που δεν έχουν νόημα, όπως να μη ξαναγίνει πόλεμος κλπ., που στην πραγματικότητα δεν στέκονται, δεν είναι τα προβλήματα του σήμερα. Δεν μπορείς σε αυτά τα πλαίσια να φτιάξεις π.χ. μια κοινωνική Ευρώπη.
Μιλάνε οι Σοσιαλιστές για κοινωνική Ευρώπη. Αλλά αυτή η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει κοινωνική. Σε μια ορισμένη στιγμή σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη ήταν σοσιαλδημοκρατικές. Δεν την έφτιαξαν όμως την κοινωνική Ευρώπη. Δεν την έφτιαξαν γιατί δεν μπορούσαν να τη φτιάξουν. Ποιος λοιπόν θα τη φτιάξει και πως;
Είναι αδύνατο να μεταρρυθμίσεις αυτή την Ευρώπη. Για να τη μεταρρυθμίσεις πρέπει πρώτα να τη γκρεμίσεις. Να καταργήσεις τις συνθήκες της Λισσαβώνας, να καταργήσεις τις συνθήκες του Μάαστριχτ. Πρέπει να αποικοδομήσεις, πριν ξαναοικοδομήσεις. Γιατί είναι τέτοιο το οικοδόμημα που δεν μπορείς να τροποποιήσεις τις αποστάσεις ανάμεσα στα δωμάτια. Είναι το ίδιο το σχέδιο λάθος. Η σημερινή κρίση με την Ελλάδα είναι η ευκαιρία να γίνει αυτό.
Κατηγορούν την Ελλάδα για διαφθορά, φοροδιαφυγή, διάφορα προβλήματα, που δεν υπάρχουν άλλωστε μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχουν κάποια στοιχεία αλήθειας στις κατηγορίες…

Ερ. Υπάρχουν, αν και υπάρχει επίσης πολύ αλήθεια στο ότι οι ευρωπαϊκές και μάλιστα γερμανικές εταιρείες πρωτοστάτησαν στη διαφθορά των ελληνικών κυβερνήσεων, των πολιτικών και των αξιωματούχων μας.

Απ. Ασφαλώς. Είναι αλήθεια. Αυτά που λέγονται κατά της Ελλάδας είναι εύκολα επιχειρήματα, επιχειρήματα που ομολογούν κακή πρόθεση και δεν θα σταθώ σε αυτά

Ερ. Πάντως, είναι ένα σημείο με σημασία, γιατί υπάρχει μια συζήτηση για τα αίτια της κρίσης. ‘Αλλοι εκτιμούν ότι είναι μια καθαρά ελληνική κρίση, καθυστέρηση των δομών, διαφθορά κλπ., άλλοι, αντίθετα, την αποδίδουν στη διεθνή οικονομική κρίση.

Απ. Η κρίση δεν είναι ελληνική, είναι παγκόσμια και δεν είναι μόνο χρηματιστική, είναι επίσης οικονομική και πολιτική. Η ελληνική κρίση είναι τμήμα της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας κρίσης. ‘Εχω αφιερώσει στην έξοδο από την κρίση το τελευταίο βιβλίο μου, ποιυ κυκλοφόρησε πριν από έξη μήνες. Φυσικά, οι πιο τρωτές, αδύναμες χώρες έχουν τα μεγαλύτερα προβλήματα, όπως είναι η περίπτωση της Ελλάδας. Αλλά πρόβλημα δημόσιου χρέους υπάρχει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και στη Γαλλία. Η ευρωζώνη είναι σε κρίση, αλλά οι πιο τρωτές χώρες πλήττονται περισσότερο.
Γνώρισα τον πατέρα του σημερινού Παπανδρέου, και ξέρω ότι ήταν προσανατολισμένος σε άλλες περιοχές, όπως η Μέση Ανατολή αλλά και η Ρωσία, η Κίνα και σκεφτόταν χάρι σε αυτές να αποκτήσει μια δυνατότητα διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη.

Ερ. Αυτά τα σκεφτόταν κυρίως στην αντιπολίτευση.΄
Απ. Πράγματι, μετά αποδέχθηκε τους όρους των Ευρωπαίων, αλλά δεν θέλω, δεν είναι τώρα η στιγμή να κάνω τον απολογισμό του Παπανδρέου. Εν πάσει περιπτώσει, αν βρισκόμουν στη θέση της σημερινής κυβέρνησης θα έφευγα από το ευρώ, θα αποκαθιστούσα τη δραχμή και θα την υποτιμούσα π.χ. κατά ένα ποσοστό 25%, ταυτόχρονα θα επέβαλα συναλλαγματικούς ελέγχους, για να αποφύγω διαδοχικές υποτιμήσεις και μόνο τότε θα πήγαινα να διαπραγματευθώ με τους Ευρωπαίους την ενδεχόμενη αποπληρωμή του χρέους, θέτοντας τους όρους μιας ενδεχόμενης επιστροφής στο ευρώ ή, ακόμα καλύτερα, σε ένα μηχανισμό τύπου «φιδιού». Μόνο ενεργώντας έτσι θα μπορούσα να δημιουργήσω συνθήκες διαπραγμάτευσης, αλλοιώς γιατί οι άλλοι να διαπραγματευθούν με την Ελλάδα; Αυτός είναι παγκόσμιος νόμος, δεν μπορείς να δημιουργήσεις διαφορετικά συνθήκες διαπραγμάτευσης.
Είμαι σίγουρος, είμαι τελείως πεπεισμένος ότι, αν μια ευρωπαϊκή χώρα ξεκινούσε μια κίνηση σε αυτή την κατεύθυνση θα την ακολουθούσαν κι άλλοι. ‘Ολες οι ευρωπαϊκές χώρες είναι σε ασύμμετρη κατάσταση προς τη Γερμανία, που έχει πλεονάσματα απέναντί τους. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Οι Γερμανοί θέλουν να γίνουν κάπως Ιάπωνες, να κάνουν τα δικά τους, έχοντας γύρω τους μια αποικιακή ή μισοαποικιακή ζώνη στην Ανατολική Ευρώπη. Μπορεί από την άλλη ίσως να σκεφτεί κανείς και άλλα σχήματα για τη Νότιο, τη μεσογειακή Ευρώπη

Ερ. Σαμίρ, διαγράφεις μια πορεία που, ακόμα κι αν συμφωνήσει κανείς μαζί της, δύσκολα βλέπει ποιες πολιτικές δυνάμεις είναι έτοιμες να πάνε σε τέτοιες κατευθύνσεις. Το πολιτικό σύστημα και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι προίόν του «κόσμου που απέρχεται», της «ευτυχούς παγκοσμιοποίησης», δεν έχει διάθεση και δυνατότητα να τον αμφισβητήσει…
Απ. Υπάρχει στην Ελλάδα μια αριστερά και μια ριζοσπαστική αριστερά, ίσως λίγο γερασμένη, αποθαρυμμένη, αλλά που δεν μπορεί, κουβαλάει υποθέτω την ανάμνηση του έπους της ελληνικής Αντίστασης στον γερμανικό φασισμό, κουβαλάει τις αναμνήσεις της αντίστασης των Δημοκρατών στις δικτατορίες που επέβαλαν οι Αγγλοαμερικανοί μετά τον εμφύλιο κλπ. κλπ. Αυτή η αριστερά πρέπει να καταλάβει το διακύβευμα, να πάρει θάρρος, να πιστέψει ότι έχει μια ιστορική ευκαιρία, υπό τον όρο ότι θα μπει μπροστά στον αγώνα για να καταστραφεί αυτό το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να φτιαχτεί ένα άλλο.

Ερ. Μα Σαμίρ συχνά τα ηγετικά ιδίως στελέχη της αριστεράς, όχι η βάση της, η ηγεσία της είναι τα πιο συντηρητικά άτομα αυτής της κοινωνίας, δεν πιστεύουν στη μεταβολή της. Και μπορεί να ηγούνται της αριστεράς, ο ατομικισμός όμως πολλών από αυτούς είναι έκδηλος. Πως μπορούν να κάνουν αυτά που σκέφτεσαι;
Απ. Παντού συμβαίνει αυτό, αυτό είναι το πρόβλημα της αριστεράς παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα. Αλλά υπάρχει σήμερα, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, μια πολιτική δυνατότητα συγκρότησης ενός αντιολιγαρχικού κινήματος στην Ευρώπη. Γιατί δεν είναι μόνο τα λαϊκά στρώματα, οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι που θα πληγούν, είναι και οι μεσαίες τάξεις, είναι και οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Είναι πάρα πολύς ο κόσμος που θα συντριβεί. Δεν μιλάω για σοσιαλιστικό, μιλάω για αντιολιγαρχικό κίνημα.

Ερώτ. Αν η Ελλάδα κηρύξει στάση πληρωμών και φύγει από το ευρώ, όπως προτείνεις, το σημερινό χρέος θα είναι πρακτικά αδύνατο να πληρωθεί και θα πάρει ακόμα πιο δυσθεώρατες διαστάσεις, ειδικά μετρούμενο σε υποτιμημένες δραχμές…
Απ. Γι’ αυτό λέω ότι η παύση πληρωμών πρέπει να συνοδευτεί από επαναφορά συναλλαγματικών ελέγχων. Τώρα οι ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσαν να πάρουν ανταποδοτικά μέτρα. Δεν νομίζω όμως ότι θα σταματήσουν να έρχονται Ευρωπαίοι τουρίστες, μπορεί να έρθουν και περισσότεροι, γιατί θα φτηνήνετε. Τις εξαγωγές σας στην Ευρώπη θα μπορούσατε ίσως να τις ανακατευθύνετε σε άλλες χώρες και περιοχές, αν χρειαζόταν.

Ερ. Ποιες;
Απ. Τη Ρωσία, τη Μέση Ανατολή, την Κίνα, τη Λατινική Αμερική…

Ερ. Πως νομίζεις αλήθεια ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να παίξει το γεωπολιτικό της χαρτί; Ιστορικά, αυτό το χαρτί χρησίμευσε περισσότερο στην υποδούλωση, παρά στη δύναμη της χώρας…
Απ. Πρέπει να φορτώσετε στις ΗΠΑ το βάρος της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Η Τουρκία είναι μια μεσαία δύναμη, σχετικά ισχυρή, έχει διεκδικήσεις στο Αιγαίο, πιθανώς για το οικονομικό ενδιαφέρον κάτω από τον πυθμένα του. Αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν σήμερα δυνατότητες να σας επιτεθεί η Τουρκία. Κατά συνέπεια μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα γεωπολιτικά σας χαρτιά.

Ερ. Θα μπορούσε ένας ‘Ελληνας, ακόμα κι αν συμμεριζόταν την ανάλυσή σου για ανάγκη μεγάλης μεταρρύθμισης ή ακόμα και καταστροφής της ευρωζώνης, να σου πει πως θέλεις τώρα μια μικρή χώρα σε αυτή την κατάσταση, να σηκώσει αυτό το βάρος…
Απ. Η εναλλακτική που διαθέτετε είναι χειρότερη. Θα υποστείτε μείωση των μισθών κατά 20-30% και μια τεράστια ανεργία, πρωτοφανών διαστάσεων. Η εξέλιξη θα είναι τρομερή, δεν θα την αντέξετε, δεν θα την αντέξει η κοινωνία σας, η χώρα σας. Και ύστερα, αν η Ελλάδα ξεκινούσε τη διαδικασία με το ευρώ, θα έβρισκε μια πολύ μεγάλη απήχηση στην Ευρώπη, γιατί δεν είστε οι μόνοι που έχετε προβλήματα.

Ερ. Σαμίρ, επιχειρηματολογείς σε όρους κοινωνικών ή εθνικών συμφερόντων των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά οι ιθύνοντες κύκλοι αυτών των χωρών θεωρούν τη συμμετοχή στην ευρωζώνη εγγύηση της θέσης, του ρόλου, της εξουσίας, των κερδών τους
Απ. Ναι, αλλά η συντριπτικά μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας θα υποφέρει πολύ αν επικρατήσει η άποψή τους.

Ερ. Υπήρξε μια απόφαση της ΕΕ που λέει ότι, σε περίπτωση απειλής στάσης πληρωμών, θα υπάρξει μια κοινή επέμβαση ΕΕ και ΔΝΤ. Πως κρίνεις αυτό το σενάριο;
Απ. Το ΔΝΤ δεν διαθέτει στρατηγική διαχείρισης μιας τέτοιας κρίσης, μπορεί μόνο να τη διαχειρισθεί από μέρα σε μέρα. Και θα τη διαχειρισθεί ματώνοντας τον ελληνικό λαό. Δεν έχουν στρατηγική.

Ερ. Δεν πρέπει να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της χώρας στις αγορές; Διαφωνείς με αυτό;
Απ. Ασφαλώς διαφωνώ. Αυτό που λες σημαίνει να αναγνωρίσουμε την εξουσία των αγορών.

Ερ. Μπορούμε να την αμφισβητήσουμε;
Απ. Βεβαιότατα. Το είπα και προηγουμένως, υπάρχει σήμερα, και μάλιστα διεθνώς, μια μεγάλη δυνατότητα δημιουργίας ενός αντιολιγαρχικού κινήματος, δεν λέω σοσιαλιστικού, λέω αντιολιγαρχικού. Γιατί δεν πλήττονται μόνο τα λαϊκότερα στρώματα, πλήττονται οι μεσαίες τάξεις, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Ερ. Συμφωνείς με τις εκτιμήσεις ότι περάσαμε το σοβαρότερο σημείο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης;
Απ. Κάθε άλλο. Δεν είδαμε τίποτα ακόμα. Συναντήσαμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Ερ. Δεν θα ήταν ορθότερο, από πλευράς τακτικής και πολιτικής, να ζητήσει κανείς την ριζική μεταρρύθμιση αντί της καταστροφής της ευρωζώνης;
Απ. ‘Όχι, γιατί αν αρχίσουν διαπραγματεύσεις για τη μεταρρύθμιση δεν θα τελειώσουν ποτέ, θα τις χρησιμοποιήσουν για να σαμποτάρουν κάθε μεταρρύθμιση ή για να την κενώσουν περιεχομένου.

Ερ. Θα σου πούνε πάντως ότι η καταστροφή της ενωμένης Ευρώπης είναι μια τεράστια στρατηγική νίκη των Ηνωμένων Πολιτειών
Απ. Διαφωνώ. Η σημερινή Ευρώπη είναι πλήρως υποταγμένη στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

“Κόσμος του Επενδυτή”, 30.4.2010 συνέχεια »

Τ. Τελλογλου

Ενα τεράστιο ποσό προμηθειών, αξίας περίπου 96 εκατ. ευρώ σε παράνομες πληρωμές, ο δικαστικός «καβγάς» μιας τουλάχιστον υπεράκτιας εταιρείας με τη Ferrostaal AG, αλλά και ένας λογαριασμός στη Λουκέρνη της Ελβετίας είναι τα νεότερα ευρήματα της εισαγγελίας του Μονάχου, στο πλαίσιο έρευνας για τις «μίζες» των υποβρυχίων τύπου 214, που πούλησε η κοινοπραξία HDW/Thyssen Krupp/Ferrostaal στην Ελλάδα. Η εισαγγελία κατηγορεί τον έως την προσεχή εβδομάδα πρόεδρο της Ferrostaal Ματίας Μίτσερλιχ, ότι μαζί με τους συναδέλφους του Μίχαελ Μπεκ και Κλάους Λέσκερ έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από ένα έμβασμα 11 εκατ. ευρώ στον ελβετικό λογαριασμό μιας εταιρείας των Bρετανικών Παρθένων Νήσων που συνδέεται με τις πληρωμές «για τα ελληνικά υποβρύχια». Η εταιρεία των Βρετανικών Παρθένων Νήσων (σ.σ. το όνομά της είναι γνωστό στην «Κ») διεκδίκησε με προσφυγή στο πρωτοδικείο του Εσσεν μία «αμοιβή» 67 εκατ. ευρώ για «υπηρεσίες» που, όπως ισχυριζόταν, είχε προσφέρει για την πώληση των υποβρυχίων στην Ελλάδα. Τελικά, επήλθε εξωδικαστικός συμβιβασμός στα 11 εκατ. Το ίδιο το λογιστήριο της Ferrostaal αναρωτήθηκε για ποιες υπηρεσίες έχουν καταβληθεί αυτά τα χρήματα, αλλά το δικηγορικό γραφείο του Ντίσελντορφ Simon&Simon συμβούλευσε τη διοίκηση της εταιρείας να μην προχωρήσει στην εκδίκαση της υπόθεσης που συνδεόταν με «σοβαρούς κινδύνους για την εταιρεία», κινδύνους που πήγαζαν από τη φύση των πληρωμών.


Η εισαγγελία του Μονάχου υποψιάζεται ότι στις διεκδικήσεις αυτές είχαν ανάμειξη πρώην στελέχη της Ferrostaal, που ευνοήθηκαν από τις πληρωμές προς Ελληνες αξιωματούχους· διατυπώνεται, μάλιστα, η υπόθεση ότι πιθανόν να έχουν ανάμειξη σε δωροδοκία ξένων αξιωματούχων με ιδιαίτερα επιβαρυντικές περιστάσεις.

Η κύρια υποψία όμως των εισαγγελικών αρχών του Μονάχου αφορά την εταιρεία Marine Industrial Enterprises SA (ΜΙΕ) στην οποία φέρονται μέτοχοι εξ ημισείας ο Ελληνας Μ.Μ. και ένας Βρετανός υπήκοος. Η συνεργασία της εταιρείας αυτής με τη Ferrostaal βασίστηκε σε μία συμφωνία για «υπηρεσίες συμβούλων», που υπεγράφη τον Φεβρουάριο του 2000 και επεκτάθηκε τον Οκτώβριο του 2003, σε ημερομηνίες που σχετίζονται με την υπογραφή των συμβάσεων τόσο για την παραγγελία των υποβρυχίων 214 όσο και με την τροποποίηση της σχετικής σύμβασης.


Με βάση αυτές τις συμφωνίες, στην τριετία 2000-2003 κατευθύνθηκαν προς ένα λογαριασμό της εταιρείας MIE στην τράπεζα UBS της Λουκέρνης, 83,97 εκατ. ευρώ. Στο λογιστήριο της Ferrostaal έκαναν την παρατήρηση ότι τα τιμολόγια που κόβονταν στην ΜΙΕ δεν είχαν ΦΠΑ (!!!) αλλά και ότι το μέγεθος της εταιρείας συμβούλων δεν δικαιολογούσε την πληρωμή ενός τόσο μεγάλου ποσού για έργο το οποίο η αντισυμβαλλόμενη, με τη Ferrostaal (FS), εταιρεία ΜΙΕ δεν ήταν σε θέση να ΥΛΟΠΟΙΗΣΕΙ. Επίσης δεν διέλαθε της προσοχής των λογιστών ότι τα χρήματα δίνονταν χωρίς να ισχύουν τα «γεγονότα κατασκευής» (Milestones) που καθορίζουν την αποπληρωμή σε όλες τις εργασίες ναυπήγησης. Με μία κουβέντα, το φορολογικό ζήτημα ήταν αυτό που οδήγησε τους ανακριτές του Μονάχου να τεκμηριώσουν την ευθύνη του Μίτσερλιχ.

Και αυτό γιατί εκτός των άλλων, οι παράνομες πληρωμές 2000-2003 έχουν όλες παραγραφεί για τη Γερμανία στο ποινικό σκέλος, όχι όμως φορολογικά και αστικά. Γι’ αυτό άλλωστε, η εισαγγελία του Μονάχου, που κατηγορεί τα στελέχη της FS για «απιστία και δωροδοκία ξένων αξιωματούχων», για το διάστημα από το 2005 και μετά, οπότε οι πράξεις δεν έχουν παραγραφεί στη Γερμανία, ζητεί από την FS να καταβάλει 240 εκατ. ευρώ, δείχνοντας έτσι έναν πιθανό δρόμο και για το ελληνικό δημόσιο. Ακόμα και αν δεν βρεθεί το «ποιοι πήραν τα χρήματα», μία απόφαση του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου της Γερμανίας επιβεβαιώνει ότι η ζημιά του πελάτη θεωρείται αυταπόδεικτη από τη στιγμή κατά την οποία βεβαιωθεί ότι εισέρρευσαν «μαύρα χρήματα» από τον πωλητή, που περιλαμβάνονταν στο τελικό τίμημα. Χρήση αυτής της απόφασης κάνει η διοίκηση του ΟΤΕ στην αστική της διαφορά με τη Siemens ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων.

Αμαρτωλές προμήθειες με έκπτωση... φόρου
Χορός εκατομμυρίων σε offshore εταιρείες και ξένες τράπεζες για την αγορά αρμάτων μάχης από τη γερμανική Wegmann
Μια ολόκληρη σειρά από «μίζες» για προμήθειες της γερμανικής εταιρείας Wegmann από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας είχαν καταγγελθεί ήδη από το 2005 στην Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων, χωρίς να υπάρξει έρευνα που να οδηγήσει σε απτά αποτελέσματα, παρά το γεγονός ότι είχαν κατονομαστεί δικαιούχοι, αλλά και αριθμοί λογαριασμών στην Κύπρο, την Ελβετία και τη Γερμανία. Μεταξύ των δικαιούχων περιλαμβάνονται, σύμφωνα με τα στοιχεία που περιήλθαν στην κατοχή της «Κ», ένα πρώην στέλεχος της Γενικής Διεύθυνσης Εξοπλισμών με λογαριασμό στην τράπεζα Bank Leumi της Ζυρίχης, ένας Ελληνας μεσάζων, με λογαριασμό (στο όνομα ιδρύματος που έχει ιδρύσει) σε τράπεζα του Λιχτενστάιν και επτά τραπεζικοί λογαριασμοί που έχουν ανοίξει για λογαριασμό δύο υπεράκτιων εταιρειών της Κύπρου, την εποχή που ακόμα επιτρεπόταν η λειτουργία τους.

Tα έργα για τα οποία δόθηκαν οι συγκεκριμένες προμήθειες αφορούσαν από συντηρήσεις εξομοιωτών για άρματα (προμήθεια 10%) και συνολικά «πακέτα» έργων άνω των 10 εκατ. ευρώ, έως τον μετασχηματισμό των αρμάτων LEO -1 ύψους 27 εκατ. ευρώ (προμήθεια 3%) και τη σύμβαση 017α1/01 ύψους 237 εκατ. ευρώ (προμήθεια 2%).

Οι συμβάσεις των αντισταθμιστικών ωφελημάτων προσέγγισαν για τις ίδιες «δουλειές» τα 50 εκατ. ευρώ και μοιράστηκαν σε 10 ελληνικές, γερμανικές και γαλλικές εταιρείες, με τις προμήθειες να κυμαίνονται στο 5%, δηλαδή περίπου 2,5 εκατ. ευρώ. Συνολικά, για τις 16 συμβάσεις ανάμεσα στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας και μια σειρά γερμανικών και ελληνικών εταιρειών «γύρω» από τη Wegman, που προσέγγιζαν ένα ποσό 324 εκατ. ευρώ, οι προμήθειες ξεπέρασαν τα 10 εκατ.. Κεντρικό ρόλο στη διακίνηση των «μιζών» φαίνεται ότι έχει η λιβεριανή εταιρεία GRAMONT Services LTD, που ιδρύθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1998 σε ένα δικηγορικό γραφείο της Αθήνας.

Τα Leopard
Σύμφωνα με έγγραφα που είχαν σταλεί στην Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων, η κάθε μία από της εταιρείες του ομίλου Krauss Maffei Wegmann, πλήρωνε ξεχωριστά τις προμήθειες στον αντιπρόσωπο στην Αθήνα. Μάλιστα πληροφορίες της «Κ», που προκύπτουν από έγγραφα που έχει στην κατοχή της, λένε ότι η πρακτική αυτή συνεχίστηκε και με την προμήθεια του άρματος «νέας γενιάς» Leopard-2 HEL. Οι προμήθειες πληρώνονταν δύο φορές τον χρόνο σε μια κυπριακή εταιρεία, που διατηρούσε δύο λογαριασμούς στη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου, στο υποκατάστημα της Λευκωσίας.


Mια θυγατρική εταιρεία της Krauss Maffei Wegmann, η GLS, προσφέρει στις 14 Ιανουαρίου 2002 ερπύστριες 5% πάνω από τη σύμβαση.
Σημαντικότερη πάντως από αυτές τις συμβάσεις είναι εκείνη που αφορά τα πυροβόλα ΠΗΖ - 2000, ύψους 237 εκατ. ευρώ. Από την προμήθεια του 2% περίπου 1% ελάμβανε ένα πρώην στέλεχος της γενικής διεύθυνσης εξοπλισμών. Η εταιρεία Deutsche Elno που είχε αναλάβει αντισταθμιστικά, ύψους περίπου 1 εκατ. ευρώ κατέβαλε ένα ποσοστό των προμηθειών είτε σε λογαριασμούς της Κύπρου είτε σε επιταγές, που δεν θα ήταν δύσκολο να ανιχνεύσει –αν ήθελε– η Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων.

Oι ίδιοι
Πολλές από τις πληρωμές που φέρονται να έχουν γίνει στο πλαίσιο της δραστηριότητας της εταιρείας Krauss Maffei Wegmann στην Ελλάδα αφορούν πληρωμές πριν από τον Σεπτέμβριο του 1998 στη Γερμανία, οπότε και κηρύχτηκαν παράνομες οι «χρήσιμες πληρωμές» στο εξωτερικό. Για τον Γερμανό νομοθέτη, αυτές οι πληρωμές όχι μόνο ήταν νόμιμες, αλλά εξέπιπταν και από την Εφορία μέχρι την υιοθέτηση από τη γερμανική Βουλή ενός νέου νομικού πλαισίου που καθιστούσε παράνομες τις πληρωμές κρατικών αξιωματούχων σε χώρες που οι γερμανικές εταιρείες «κέρδιζαν» συμβόλαια.

Εντύπωση προκαλεί πάντως το γεγονός ότι τουλάχιστον ένας από τους αξιωματούχους που φέρεται να λαμβάνει χρήματα είναι πρώην αξιωματούχος της Γενικής Διεύθυνσης Εξοπλισμών με εμπλοκή και στα Tor MI-1. Ο συγκεκριμένος Ελληνας υπήκοος φέρεται να λαμβάνει χρήματα και στο πλαίσιο πληρωμών από λογαριασμούς της Dresdner Bank, αλλά και στο πλαίσιο εξαγωγής συναλλάγματος, που διενεργούσε το δίκτυο που διακινούσε τους λογαριασμούς της Siemens.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ συνέχεια »

By Nouriel Roubini, Arnab Das and Elisa Parisi-Capone

The 2010 IMF Spring Meetings in Washington (April 24-25) focused on the first sovereign debt crisis in living memory in a high-income country, and in the eurozone no less. Even more telling than a shift of focus from emerging markets crises is a widening divide in the views of the major players, and little appreciation of the lessons from modern sovereign debt crises.

Continuing on the path of least resistance —a ”Plan A” of augmented official financing, banking on an unlikely mix of deep fiscal cuts, inadequate structural reforms and hopes that markets will stay open, with growth doing much of the heavy lifting — is a risky bet likely to fail. Far better to move to Plan B, with:
• a preemptive debt restructuring for Greece; a strengthened fiscal adjustment plan in the eurozone periphery to contain contagion; a larger EU/IMF to contain the collateral damage of a Greece restructuring and to support other Eurozone members under pressure;
• far-reaching structural reforms to restore growth; further monetary easing by the ECB to weaken the euro and provide liquidity to banking systems under stress;
• fiscal and domestic demand stimulus in Germany;
• a coordinated effort to address institutional weaknesses in EMU.
Eurostat’s Greek deficit revision to 13.6% (with explicit possibility of further upward revisions) and S&P’s downgrade of the Greek sovereign and its banks to junk status (i.e., BB+) are ominous signs for the credibility of a Greek turnaround in the medium term. Greek bond yields and CDS data are in distress territory with rampant contagion to other vulnerable countries led by Portugal, Ireland, Spain and Italy – Portugal and Spain have already been downgraded by S&P with negative outlook. Meanwhile, European authorities are meeting with the IMF and ECB officials to finalize a financing package which is expected to reach up to €120 billion for three years (€80 billion to be provided by the EMU, rest by the IMF), with €45 billion for the first year alone. This would, in fact, cover Greece’s refinancing needs over the next three years while it implements the structural reforms (Plan A).

The key will again be the terms of the financing package: If the bulk of the package is at non-concessionary interest rates as required by the Treaty’s no bail-out clause, the required fiscal adjustment burden risks overwhelming the economic recovery down the line thus undermining the success of the rescue operation. The effects of a failed package are playing out right now in the financial markets where contagion to sovereigns and banks is spreading at an alarming speed.

This is why RGE argues for a preemptive debt restructuring via maturity extension (i.e., Plan B) as the preferable solution for Greece. Under Plan B, the pledged EMU/IMF funds should be used to stave off an interbank run and prevent contagion to other periphery countries that have seen their long-term borrowing costs spike amid further sovereign downgrades. It is important to be clear that if the planned fiscal adjustment under plan A fails to materialize, there might not be enough funding left to implement Plan B; thus, it is better to use official resources to absorb the collateral damage of a debt restructuring rather than wasting official resources to finance the exit of some private investors that will eventually not prevent an unavoidable debt restructuring.

Figure 1: Greece’s External Asset and International Investment Position (% of GDP)

Source: Joint BIS/IMF/WB External debt hub, IMF, RGE calculations

IMF/BIS data shows that Greek external liabilities amounted to 176% of GDP in 2009. Of these, almost 90% of GDP was public external debt and a further 50% of GDP was external debt of banks. Meanwhile, Greek external assets amounted to 88.8% of GDP which leaves a net external liability position of 88% of GDP, or €211 billion (see Figure 2, Greece = EL).

Figure 2: EZ Assets and Liabilities with Rest of World (as % of GDP)

Source: EU Commission, Quarterly Report Q1 2010

The breakdown of the net international investment position in Figure 3 below as provided by the EU Commission shows that the Greek net liability position (country code EL) is mostly concentrated in the category Securities other than shares, i.e. portfolio debt securities holdings, although all other categories also show a net liability position as of 2007, including loans.

Figure 3: The Structure of EZ Net Foreign Asset Position

Source: EU Commission, Quarterly Report Q1 2010

Macro Balance Sheet Vulnerabilities

Figure 4 provides an overview of a set of macro-vulnerability indicators and compares the performance of Greece in 2009 and other periphery countries (including Italy) with economies that were large IMF loan recipients and ultimately devalued their currency and restructured their debt, one in an orderly and pre-emptive manner and one upon a disorderly default. The comparison shows that Greece is performing worse than the selected EM on many solvency indicators although it is subject to a much lower currency mismatch (almost 100% of Greek borrowing from abroad is in euro). However while Greece formally borrows in its own currency — the euro — it effectively looks like an emerging market economy that borrows in foreign currency. Greece — unlike the U.S., UK or Japan — does not have the option of monetizing its public debt as the European Central Bank is independent and unwilling to provide a monetization of Greece’s debt. Thus, effectively it is as if Greece was borrowing in a foreign currency. Also if Greece were to exit the monetary union and adopt its own currency to restore its external competitiveness those Euro liabilities would suddenly become a foreign currency liability of the country.

Figure 4: Macro Balance Sheet Vulnerabilities


1) joint external debt hub
2)joint external debt hub, IMF, AMECO
3)EU Commission, Quarterly Report Q1 2010
4) Ameco
5), 6) Eurostat
7) IMF, UNCTAD
8) Ameco
9), 10) Eurostat
11) AMECO
12) EU Commission, Quarterly Report Q1 2009
13) AMECO, National Central Bank Statistics
14) National Central Bank Statistics
15) joint external debt hub, National Central Bank Statistics
16) joint external debt hub
17), 18), 19) N.Roubini/B.Setser, Bailouts or Bail-Ins (2004)

Instances of Sizable Debt and Deficit Reductions in European Economies: Belgium, Ireland, Denmark

Adduced in favor of Plan A are the successful fiscal adjustments of Belgium and Italy during the 1990s as high debt countries that were able to restore credibility. However, historical examples are not necessarily a good guide. Belgium may well have been successful, but it benefited from a buoyant global economy, and falling global and local interest rates due to the “Great Moderation” and the EMU convergence process itself. Belgium used the good fortune of these favorable circumstances to adjust its budget and save for a rainy day.

Regarding past examples of sizable debt and deficit reductions without external help, Belgium’s experience, and that of Ireland and Denmark, stand out. Those economies managed primary deficit consolidations of around 10% within a few years (about what is required of Greece), and were also able to reduce their public debt load significantly over the course of 15 years since the early 1990s EMU crisis until the start of the latest crisis.

Figure 5: Public Debt Ratio (% of GDP)

Source: AMECO

The formula for gross public debt dynamics is as follows:



where: t = time subscript; d = general government gross debt ratio to GDP; pb = primary balance (i.e. fiscal balance excluding interest payments) as percent of GDP; r = real interest rate; g = real GDP growth rate; sf = stock-flow adjustment as percent of GDP (explained in more detail in the text).

The formula above shows that the public debt dynamics can be decomposed into adjustments in the primary balance, the snowball effect (i.e., the factor in parenthesis), and stock-flow adjustments. The analysis of the single components below shows that all countries were committed to running primary surpluses to the tune of five percentage points per year during the debt reduction.

Figure 6: Primary Balance (% of GDP)

Source: AMECO

The snowball effect with GDP growth outpacing the real interest rate to be paid on new debt issues was a major contributing factor to debt reduction in Ireland (see the negative readings from 1993 to 2007 in chart 4) but less so in Belgium and Denmark. Finally, the contribution of stock-flow adjustments captures changes in the acquisition or disposal of financial assets as well as valuation changes of external liabilities, and other residuals. This factor was mostly neutral in all three countries over the debt adjustment period (for details see ECB Monthly Bulletin, September 2009, Box 10).

Figure 7: Snowball Effect on General Government Gross Debt (% of GDP)

Source: AMECO

Figure 8: Stock-Flow Adjustment on Public Debt (% of GDP)

Source: AMECO
To what extent is a repeat of such a sizable turnaround feasible in the current macro-environment? Several factors distinguish the mid-1990s from the macro-environment today. First, the run-up to EMU in the 1990s, as well as the Great Moderation in the 2000s, comprised a period of declining real interest rates and higher average growth thus facilitating virtuous debt dynamics. Going forward, real sovereign financing rates are likely to rise amid a generally more subdued growth outlook, thus implying a debt-enhancing snowball effect especially in countries that are still in recession in 2010 such as Greece, Spain and Ireland.

Second, today the initial position of primary balances in the eurozone periphery countries requires very large fiscal adjustments just to stabilize the debt ratio at current levels, never mind reducing it. Including projected aging related costs, the BIS calculates that Greece, for instance, will have to run an average primary balance of 5.4% of GDP over 5 years or 2.8% over 10 years in order to stabilize the debt ratio at 2007 levels (i.e., 95.7%). Given the initial primary balance position at -8.5% in 2009, the required adjustment is very large indeed. As an example, Denmark was able to adjust their cyclically adjusted primary deficit by almost 10% over five years in the early 1980s (see Ardagna/Alesina, 1998), while the debt ratio kept rising until the early 1990s (see chart 2). Greece would have to achieve a similar fiscal adjustment over three years rather than five according to the stability program agreed with the EU Commission, in addition to reducing the debt ratio starting 2011 from its expected peak at 120.6%. A recent RGE Analysis shows how divergences from the (optimistic) growth and interest rate assumptions in the stability program increase the adjustment burden even further.

Ireland also was able to engage in substantial expenditure-based fiscal consolidation in 1987 after the debt ratio had reached 116% of GDP and the adjusted primary deficit swung from 5.8% to a surplus of 2% in 1991 with all of the adjustment on the spending side (see Ardagna/Alesina, 1998). The aggressive spending cuts ultimately proved expansionary and worked towards reducing the debt ratio along the lines described above. Today, despite its still sizable fiscal adjustment burden, Ireland has established a reputation as a credible reformer. It nevertheless risks being overwhelmed by the wave of contagion from Greece as its long-term borrowing costs have spiked and by its own fiscal deficit which is still at 14.3% in 2009.

Third, the literature also points to the role of exchange rates in promoting successful fiscal adjustments in the past. Both Ireland and Denmark, for example, experienced significant exchange rate depreciation before and during their fiscal consolidations in the 1980s, which is not an option today on a unilateral basis. Nonetheless, a softer common currency during the adjustment period certainly provides a welcome boost to the required balance sheet adjustments among the eurozone countries.

What remains valid, however, is that the largest contribution to lower debt ratios has come from primary deficit adjustments. The literature shows that fiscal adjustments that focused on spending cuts have had a permanent consolidation effect whereas tax increases had a less long lasting effect, especially where taxation levels are high already. The recent literature also points to the growth-stimulating effects of past fiscal consolidation episodes in particular when reducing the primary expenditure to revenue ratios, for example, through wage moderation agreements in the public sector. Even then, devaluations alone were insufficient to restore growth if they were not accompanied by public wage restraint efforts. Efficiency improvements in transfer payments to households were also important sources of savings. (For discussion see ECB Monthly Bulletin, September 2009, Box 10). Although Greece’s stability program also foresees spending cuts, a large share of the program relies on more uncertain revenue-increasing measures, including a fight to tax evasion.

Figure 9: Primary Balance (% of GDP)

Source: AMECO, EU Commission forecast

Gauging the IMF’s Options in View of Past Experiences

After the failed rescue strategy in Argentina the IMF has pledged to adopt a comprehensive approach and take into account long-term debt sustainability prospects from the start when devising financial rescue packages. “To the extent that such financing helps stave off a needed debt restructuring, it only compounds the ultimate cost of such a restructuring.” Greece’s maturing debt from 2010 to 2012 amounts to €82 billion in addition to the net borrowing needs for the fiscal deficits in those years for a total of about €110 billion. This is the likely size of the joint EMU/IMF package over three years. However, solvency concerns at the prohibitive interest rates negotiated in the rescue package are unlikely to ease risk premiums substantially even when the money is released. The prospect of adverse debt dynamics at non-subsidized interest rates is leading to the self-fulfilling prophecy we’re seeing play out in the markets. It is not certain the German government or the IMF will want to go along with Plan A out of concern that even more funding could be required down the line.

RGE instead recommends Plan B which requires the eurozone and the IMF to bite the bullet, restructure Greek sovereign debt through maturity extension in order to put it on a more sustainable long-term path and use the prospective €120 three-year package to prevent a run on the banking system and limit contagion to other periphery countries until the EMU framework is augmented with its own emergency liquidity or resolution mechanism. Fiscal consolidation under strict conditionality and structural reforms would then have a chance to be expansionary in the medium term rather than crowding out growth. Depending on the option chosen, a restructuring would not necessarily involve an immediate writedown among Greek government debt holders, and especially European banks.

Restructuring a la Uruguay (2002)?

One example of a successful restructuring occurred in Uruguay (2002). (Roubini/Setser: Bailouts or Bail-Ins, 2004) Uruguay maintained a fixed peg before the crisis and while it had accumulated many vulnerabilities on its own, the crisis came to a head with the Argentinian default and the devaluations by its neighbors. As Argentine and domestic depositors withdrew their money en masse for fear of a deposit freeze, the government had no option but to seek lender of last resort support from the IMF and also restructure its external debt after the inevitable devaluation. In fact, the IMF’s large financing package (15% of GDP) was used to stop the bank run first. Then the government’s own debt was restructured by an exchange offer of bonds with the same face value but with a longer maturity and at pre-crisis interest rates. Ninety-three percent of bondholders participated in the offer. Although Uruguay experienced a severe economic slump in the immediate aftermath, it quickly regained access to capital markets. Similar debt restructurings - with exchange offers where the maturities of the debt were stretched to the future without a reduction of the face value of the debt and with a cap on the interest rate on the new debt below market rates – were successfully performed by Pakistan and Ukraine (1999) and in the Dominican Republic (2005). While such debt restructurings imply NPV losses for creditors such losses were much lower than in cases of outright default (Argentina, Russia, Ecuador).

RGE points to the following specific issues to keep in mind:
• First, the relative and absolute size of the Greek rescue operation would be much larger than Uruguay’s. Uruguay’s external debt to GDP ratio was 81% whereas the Greek ratio is a 176%, although most of it is denominated in Euro and issued under Greek law. Only a small fraction of Greek sovereign debt is foreign-currency denominated and issued under foreign law (below 10% of GDP). From a legal perspective, a sovereign debt restructuring should therefore not pose too many obstacles. Exchange offers were successful in Uruguay, Pakistan, Ukraine and the Dominican Republic where the restructured debt was issued in foreign jurisdictions where risk of attachment of assets is higher. With debt issued in a domestic jurisdiction — as in the case of Greece —- the legal risks are much lower. And easy obtainable modifications of domestic law can be easily performed to reduce legal risks deriving from current rules about acceleration.
• Second, in terms of potential losses over the longer maturity horizon, current assumptions are in the order of 25-40%, or a recovery value of 60-75% of the principal. However, S&P explicitly warned that investors only had a 30-50% chance of recouping their money in the event of a default or restructuring, when downgrading the Greek sovereign to junk status on April 27. Out of €273 billion in government debt outstanding, this would imply writedowns of up to €190 billion. Keep in mind that BIS reporting banks have claims of about US$100 billion on the Greek public sector as of Q4 2009 (or about €70 billion), about half of which could be lost in case of restructuring. A further US$34 billion are international banks’ claims on Greek banks. In nominal terms, the largest exposures to Greece (including public sector, banks and private sector) are in France (US$79 billion) and Germany (US$45 billion).
Figure 10: Nominal Exposure to PIIGS (in USD bn)

Source: BIS Q4 2009 Statistics

Figure 11: Greece Exposures Relative to Domestic GDP

Source: BIS Q4 Statistics, national statistics
• Third, would a restructuring by maturity extension trigger a CDS event? The rules on this question are quite specific. According to a recent Barclay’s analysis (see also BNP Paribas analysis here), the main credit events that can trigger a sovereign CDS are 1) failure to pay, 2) restructuring as per definition (see below), and 3) repudiation/moratorium. With respect to what constitutes a restructuring, one of the following has to occur and it has to apply to 100% of bondholders (and be due to deterioration in the creditworthiness or the financial condition of the sovereign):
1) a reduction in interest or principal;
2) a postponement of payment of interest or principal, such as e.g. a maturity extension;
3) a subordination of existing bonds to (potentially new) bonds/loans;
4) a redenomination of the currency of the bond to one which is not a “Permitted Currency,” i.e., the euro or a G7 or OECD currency, by a sovereign that does not have at least one AAA rating from Moody’s, S&P or Fitch.
It is theoretically possible that a maturity extension with the same coupon that does not apply to 100% of bondholders (but only to those issued under domestic law) would not necessarily trigger a credit event, especially as there are no cross-default clauses from domestically issued debt to debt issued in foreign jurisdictions. With respect to the “change in ranking in priority of payment,” Barclays analysts note that “no IMF loan has triggered such a restructuring in the past, mainly because IMF loans have not been explicitly senior to existing debt, but have benefitted from preferred creditor status.” Moreover, BNP Paribas analysts note that “an offer by Greece to sovereign bondholders that would result in the exchange of one bond for another with reduced interest, principal, extended maturity etc, should not trigger Restructuring. This is because the terms of the Restructuring CDS credit event require an amendment to the original obligation and not a replacement of the original debt obligation for a new one.” On the other hand, in previous debt restructuring episodes, rating agencies downgraded the restructured debt to Selective Default status as the restructuring occurred under threat of default.

DTCC data shows that in the week ending April 23 there were US$77.1 billion in gross notional CDS outstanding referencing the Hellenic Republic whereas the net notional was US$8.2 billion compared to an outstanding bond amount of about US$400 billion. It is not clear who the net protection sellers are in case those CDS were triggered but one issue to keep in mind is the “wrong way” risk pattern where a credit event materializes precisely as market liquidity in general, or the funding liquidity for the net protection sellers in particular, dries up.

Fourth, the ECB will have to rethink its exit strategy and also review its collateral threshold of BBB- by at least one rating agency. Should a debt restructuring indeed materialize, the sovereign rating is likely to drop to near default which renders it instantly ineligible collateral. This is likely to hurt Greek and other eurozone banks which have substantial GGB holdings. Eurozone banks are also net investors in Greek financials which have also been downgraded to junk. See the recent RGE analysis for a review of the contagion potential through the banking system. Figures 10 and 11 reference the updated Q4 2009 banking statistics.

Not Too Late?

Much time has been lost in denial, but it might not be too late to avoid the same old Plan A as a stepping stone to a disorderly outcome. The eurozone and the international community need to agree to a coordinated, comprehensive strategy. First, use the experience of earlier emerging market “test cases” for sovereign debt restructuring such as Uruguay, Pakistan, Ukraine, Dominican Republic and the “Brady Plans” in the Latin American and Eastern European sovereign debt crises. Prepare an exchange offer with a menu of options for the range of private creditors. Use some of the planned official support for credit enhancements for the new public debt; use the rest to provide financing for the ongoing deficit at reasonable interest rates. Use the time lent anew by the stretched maturities and reduced net present value of the debt to implement a comprehensive structural reform program that helps boost competitiveness and attractions as a place for long-term investment.

And now for the critical new elements: Pre-empt the threat of contagion with a similar fiscal adjustment and structural plan for the other eurozone members in the frontline—Portugal and Spain in particular. Such a plan would also benefit enormously from a coordinated and significantly augmented IMF financing plan, conditionality and surveillance. The eurozone would be front and centre. The ECB must be onside with refinancing to forestall a run on Greek banks; easy monetary policy to weaken the euro to restore competitivenes and to mitigate the deflationary pressures likely to be unleashed by fiscal cuts and credit constraints around the eurozone periphery; and perhaps even liquidity facilities for third-country banks overexposed to Greek banks or sovereign debt. And ultimately, there should even be measures to boost aggregate demand in the north of Europe and thereby encourage a rebalancing of growth within the eurozone. Since Greece and the members of the periphery of the Eurozone need a real depreciation to restore their external competitiveness one way to achieve such depreciation – short of a disruptive exit from the monetary union – is a significantly weaker value of the euro that can be achieved with a much looser monetary policy by the ECB. Since deflation risks are rising in the Eurozone and financial conditions are sharply tightening as sovereign spread are rising such easier monetary policy would not be inflationary but rather prevent destructive deflationary forces from setting in.

Such a coordinated and comprehensive approach would have a good chance of success, and convince market participants and the wider world that Europe can come together to solve its problems, and is big enough to learn the lessons of the past—even if they come from emerging markets. Unfortunately, the message from the IMF meetings is that such an approach is unlikely as the official sector is sticking with a Plan A that is bound to fail. Thus, RGE fears things will continue to go from bad to worse. It is time for Plan B.

συνέχεια »

By PAUL KRUGMAN

Not that long ago, European economists used to mock their American counterparts for having questioned the wisdom of Europe’s march to monetary union. “On the whole,” declared an article published just this past January, “the euro has, thus far, gone much better than many U.S. economists had predicted.” Oops. The article summarized the euro-skeptics’ views as having been: “It can’t happen, it’s a bad idea, it won’t last.” Well, it did happen, but right now it does seem to have been a bad idea for exactly the reasons the skeptics cited. And as for whether it will last — suddenly, that’s looking like an open question.
To understand the euro-mess — and its lessons for the rest of us — you need to see past the headlines. Right now everyone is focused on public debt, which can make it seem as if this is a simple story of governments that couldn’t control their spending. But that’s only part of the story for Greece, much less for Portugal, and not at all the story for Spain.
The fact is that three years ago none of the countries now in or near crisis seemed to be in deep fiscal trouble. Even Greece’s 2007 budget deficit was no higher, as a share of G.D.P., than the deficits the United States ran in the mid-1980s (morning in America!), while Spain actually ran a surplus. And all of the countries were attracting large inflows of foreign capital, largely because markets believed that membership in the euro zone made Greek, Portuguese and Spanish bonds safe investments.
Then came the global financial crisis. Those inflows of capital dried up; revenues plunged and deficits soared; and membership in the euro, which had encouraged markets to love the crisis countries not wisely but too well, turned into a trap.
What’s the nature of the trap? During the years of easy money, wages and prices in the crisis countries rose much faster than in the rest of Europe. Now that the money is no longer rolling in, those countries need to get costs back in line.
But that’s a much harder thing to do now than it was when each European nation had its own currency. Back then, costs could be brought in line by adjusting exchange rates — e.g., Greece could cut its wages relative to German wages simply by reducing the value of the drachma in terms of Deutsche marks. Now that Greece and Germany share the same currency, however, the only way to reduce Greek relative costs is through some combination of German inflation and Greek deflation. And since Germany won’t accept inflation, deflation it is.
The problem is that deflation — falling wages and prices — is always and everywhere a deeply painful process. It invariably involves a prolonged slump with high unemployment. And it also aggravates debt problems, both public and private, because incomes fall while the debt burden doesn’t.
Hence the crisis. Greece’s fiscal woes would be serious but probably manageable if the Greek economy’s prospects for the next few years looked even moderately favorable. But they don’t. Earlier this week, when it downgraded Greek debt, Standard & Poor’s suggested that the euro value of Greek G.D.P. may not return to its 2008 level until 2017, meaning that Greece has no hope of growing out of its troubles.
All this is exactly what the euro-skeptics feared. Giving up the ability to adjust exchange rates, they warned, would invite future crises. And it has.
So what will happen to the euro? Until recently, most analysts, myself included, considered a euro breakup basically impossible, since any government that even hinted that it was considering leaving the euro would be inviting a catastrophic run on its banks. But if the crisis countries are forced into default, they’ll probably face severe bank runs anyway, forcing them into emergency measures like temporary restrictions on bank withdrawals. This would open the door to euro exit.
So is the euro itself in danger? In a word, yes. If European leaders don’t start acting much more forcefully, providing Greece with enough help to avoid the worst, a chain reaction that starts with a Greek default and ends up wreaking much wider havoc looks all too possible.
Meanwhile, what are the lessons for the rest of us?
The deficit hawks are already trying to appropriate the European crisis, presenting it as an object lesson in the evils of government red ink. What the crisis really demonstrates, however, is the dangers of putting yourself in a policy straitjacket. When they joined the euro, the governments of Greece, Portugal and Spain denied themselves the ability to do some bad things, like printing too much money; but they also denied themselves the ability to respond flexibly to events.
And when crisis strikes, governments need to be able to act. That’s what the architects of the euro forgot — and the rest of us need to remember.

The New York Times συνέχεια »

Συνέντευξη στην Κωστούλα Τωμαδάκη

Αγαπημένος συγγραφέας του προέδρου Μπάρακ Ομπάμα, ο πολυβραβευμένος συγγραφέας και ανεξάρτητος παραγωγός ταινιών, Ελληνοαμερικανός, Τζορτζ Πελεκάνος ,είναι , σύμφωνα με τον Στέφεν Κινγκ ,``ίσως ο μεγαλύτερος εν ζωή συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων στις ΗΠΑ`` Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Esquire ενώ παράλληλα με το συγγραφικό του έργο συνεργάζεται με την Washington Post και υπογράφει μερικά από τα σενάρια της εξαιρετικής τηλεοπτικής σειράς ``Τhe Wire``που την συγκρίνουν με τα βιβλία του Ντίκενς και τη ``Λίστα του Σίντλερ``. Απόγονος του Ντάσιελ Χάμετ και του Τζέιμς Ελρόι ,ο Πελεκάνος ``είναι η καλύτερη έκφραση της παράδοσης του νουάρ αστυνομικού μυθιστορήματος ,αυτού που δε δείχνει κανένα έλεος, αλλά διαθέτει περισσή ανθρωπιά``, τον αποθεώνουν οι κριτικοί στα μεγαλύτερα έντυπα του κόσμου. Και όμως στα βιβλία του μιλάει για τους μη προνομιούχους και τους άνεργους και όχι για τα ισχυρά λόμπι και τα παιχνίδια εξουσίας, Στις ιστορίες του, που διαδραματίζονται στην γενέτειρά του Ουάσινγκτον, πρωταγωνιστούν λευκοί και μαύροι, καλοί και κακοί, αμερικανοί δεύτερης και τρίτης γενιάς . Οι ήρωες του κυκλοφορούν στους δρόμους γύρω από το Καπιτώλιο, κοντά στο καφενείο που διατηρούσε ο πατέρας του συγγραφέα όταν έφυγε από την Σπάρτη για να αναζητήσει το δικό του όνειρο στην Αμερική.. Κι όμως αν κάτι ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το σύστημα είναι η προθυμία του να παίρνει ρίσκα.

Στα 52 του σήμερα, ο Τζορτζ Πελεκάνος, που έχει δουλέψει σαν λαντζέρης και πωλητής, είναι ένας διάσημος συγγραφέας, ένας επιτυχημένος άνθρωπος αλλά κυρίως ένα αξιοθαύμαστο ανοιχτό μυαλό, μια δυνατή φωνή, ένας άντρας εξαιρετικά συμπαθής που κίνητρο του είναι η μόνιμη ανησυχία για τους απόκληρους της κοινωνίας. Μια διαρκής ώθηση που τον σπρώχνει μπροστά, που γίνεται λάμψη στα μάτια του.

Οι Ελληνικές ρίζες και η οικογένεια

Ο Πιτ Πελεκάνος ,τον οποίο ο συγγραφέας έχασε πρόσφατα σε ηλικία 87 ετών, έφτασε στην Αμερική σε νεανική ηλικία και υπηρέτησε στους Αμερικανούς πεζοναύτες. Μετά τον πόλεμο, γύρισε στην Ουάσινγκτον και άνοιξε ένα καφενείο στο οποίο τον βοηθούσε ο μικρός γιος του.

Ο 11χρονος Τζορτζ στο ντάινερ του πατέρα του συγχρωτιζόταν τόσο με τους μαύρους υπαλλήλους όσο και με τους λευκούς κουστουμαρισμένους πελάτες.

Στο μικρό καφενείο του Έλληνα πατέρα του ξεδιπλώνονται οι δυο όψεις της Αμερικής. ``Η Αμερικάνικη κοινωνία έχει να κάνει με τις τάξεις της όσο και με τις φυλές της.``, επισημαίνει ο συγγραφέας .

Αυτό εξάλλου είναι και το πλαίσιο μέσα στο οποίο κατασκευάζονται οι ήρωες του .

`` Έπαιζα με τα παιδιά τους μπάσκετμπολ, έμαθα τη γλώσσα τους, αγάπησα τη μουσική τους ``

Στις παρυφές του Καπιτωλίου, στις φτωχογειτονιές της Ουάσινγκτον, ζουν οι περιθωριακοί, αμόρφωτοι νεαροί που προέρχονται από διαλυμένες οικογένειες και οι απογοητευμένοι αστυνομικοί που βουλιάζουν στα γρανάζια του συστήματος. Αυτοί, οι μη προνομιούχοι άνθρωποι είναι οι πρωταγωνιστές του.

Και αν οι ήρωες των βιβλίων του είναι `ζωντανοί` άνθρωποι αυτό συμβαίνει γιατί ο Τζορτζ Πελεκάνος δεν ήταν ποτέ ένας απλός παρατηρητής της ζωής. Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που καταφέρνει ``να σε ψυχαγωγεί και να σου ραγίζει την καρδιά στην ίδια σελίδα``.

Ο ποιητής της Αστυνομικής Λογοτεχνίας

``Γεμάτο οδυνηρά κι απότομα γυρίσματα της μοίρας και ολοζώντανους χαρακτήρες ,βγαλμένους από τον θόρυβο της μεγαλούπολης``, γράφει η εφημερίδα New York Times,για το μυθιστόρημα ``Ο κηπουρός της νύχτας``, εκδόσεις Πατάκη

Ένα νουάρ μυθιστόρημα με ένα δολοφόνο κατ’εξακολούθηση, έναν αρνητικό ήρωα που καταφέρνει να `ξυπνήσει` την πόλη. Πόσο άραγε μετράει η ζωή σε μια κοινωνία που οι περισσότεροι πηγαίνουν στα μπαρ, μιλάνε για το ποδόσφαιρο και τους σταρς ενώ η ανεργία καλπάζει και η εγκληματικότητα χτυπάει κόκκινο..

Τα παλιά ιστορικά κτίρια ανασκευάζονται από τους εργολάβους και πουλιούνται σε εξωφρενικές τιμές ενώ λίγα μέτρα πιο πέρα οι άνεργοι οδηγούνται στο έγκλημα και οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται.

Ο Τζορτζ Πελεκάνος, όπως κάθε σημαντικός συγγραφέας, γράφει σε όλη του τη ζωή ένα μυθιστόρημα. Στο στόχαστρό του η φτώχεια, η εγκληματικότητα, η παραβατικότητα, ο ανόητος ρατσισμός που τυφλώνει, η διαλυμένη οικογένεια .Εικόνες μιας ψυχικής τοπογραφίας που άλλοτε θυμίζει προσωπική μαρτυρία και άλλοτε έχει τη διάθεση κοινωνικής κριτικής.

Μπορεί τα μυθιστορήματά του να ασπάζονται τον ρεαλισμό και τους κώδικες της αστυνομικής ταινίας, όμως ,ο συγγραφέας κατορθώνει και στήνει ένα άρτιο συναισθηματικό ταξίδι και επιδεικνύει μια πλούσια, πολύπλοκη και καλοδουλεμένη δραματουργία.

Ο Τζορτζ Πελεκάνος προτιμά να φωνάζει τα μηνύματα αντί να τα ψιθυρίζει. Κι αν τελικά δίνει τις ιδέες του περισσότερο απλουστευμένες, αυτό γίνεται για να τις αντιληφθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι.





Με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ & τον Tομ Χανκς Μετά την επιτυχία της πολυβραβευμένης σειράς ``The Wire``, μια σειρά που η κριτική θεωρεί σταθμό στην αμερικάνικη τηλεόραση και την παρομοιάζει με τα μυθιστορήματα του Ζολά και του Ουγκώ, ο Τζορτζ Πελεκάνος έγραψε ένα σενάριο για την τηλεοπτική σειρά ``The Pacific`` του HBO.Πρόκειται για μια πανάκριβη παραγωγή των Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τομ Χανκς που εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια του Β` Παγκοσμίου Πολέμου και εστιάζει στις αποβάσεις των Αμερικανών πεζοναυτών και στις ναυμαχίες με την Ιαπωνία.

Η ιστορία που έγραψε ο Τζορτζ Πελεκάνος έχει πρωταγωνιστή, έναν Αμερικανό πεζοναύτη που ερωτεύεται μια νεαρή Ελληνίδα, της οποίας η οικογένειά είχε μεταναστεύσει στην Μελβούρνη μετά την καταστροφή της Σμύρνης.

Έτσι, για μια ακόμα φορά ,ο Τζορτζ Πελεκάνος αποτυπώνει με το μοναδικό ταλέντο του τον πόλεμο. Από τον πόλεμο της φτώχεια και της παραβατικότητας, ο Ελληνοαμερικανός συγγραφέας περνάει με την ίδια ευκολία στις αποβάσεις των πεζοναυτών και στην ιστορία.

Η νουάρ Ουάσινγκτον και ο πόλεμος εναντίον της φτώχειας `` Η φτώχεια γεννά την εγκληματικότητα`` Η φράση αυτή του Τζορτζ Πελεκάνος θα με ακολουθεί για μέρες μετά την κουβέντα που είχα μαζί του.

Αφορμή για τη συνέντευξη στάθηκε η έκδοση του μυθιστορήματος `Ο κηπουρός της νύχτας ``,εκδόσεις Πατάκη.

Η δράση τοποθετείται σε μια φτωχογειτονιά της Ουάσινγκτον τη δεκαετία του ογδόντα, όταν τρεις αστυνομικοί, δυο νεαροί λευκοί και ένας έγχρωμος μεσήλικας, βρίσκονται μπροστά σε μια σκοτωμένη 14χρονη κοπελίτσα σε ένα εξαθλιωμένο δημόσιο κήπο.

Κεντρικός ήρωας, ο αστυνομικός Γκας Ραμόουν, καλός σύζυγος , στοργικός πατέρας και αντιρατσιστής που τόλμησε να πάει κόντρα στο ρεύμα και να παντρευτεί μαύρη γυναίκα, μια πράξη που θα έχει επιπτώσεις στη ζωή του.

Οι ίδιοι γνώριμοι χαρακτήρες του συγγραφέα πρωταγωνιστούν στη γενέθλια πόλη, στα μέρη όπου οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες δεν μπορούν να πλησιάσουν, εκεί, που ο πατέρας του ,Έλληνας μετανάστης, είχε το καφενείο του ..και ζητούν απεγνωσμένα μια δεύτερη ευκαιρία.

``Ίσες ευκαιρίες στην απασχόληση και Μόρφωση..Παιδεία για όλους``

Κι όμως δεν είναι τα λόγια ενός πολιτικού αλλά ο λόγος ενός ανθρώπου που ζει και αφουγκράζεται την κοινωνία., ενός διάσημου παγκοσμίως συγγραφέα που δηλώνει ευθαρσώς ``Είμαι 100% Σπαρτιάτης.

Ένας περήφανος Ελληνοαμερικάνος``

Κυρίες και κύριοι ένας σημαντικός Έλληνας.

Ο Τζορτζ Πελεκάνος


Είσαι ένας διάσημος και βραβευμένος συγγραφέας ,επιτυχημένος σεναριογράφος και ανεξάρτητος παραγωγός ταινιών. Πώς θα όριζες την επιτυχία;
Να δουλεύεις συνέχεια και να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις.Να αφήσεις κάτι πίσω σου που να δικαιώσει την παρουσία σου στον κόσμο.

Πιστεύεις ότι τα βιβλία σου έγιναν μπεστ σέλερ γιατί αναφέρονται στην σύγχρονη πραγματικότητα ;
Η αλήθεια είναι, ότι η σχέση που έχουν τα βιβλία μου με την σύγχρονη πραγματικότητα είναι μακριά από αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν στο μυαλό τους. Προσπαθώ να δείξω τον κόσμο όπως πραγματικά είναι…. όχι όπως ο αναγνώστης θα ήθελε να είναι.

Μίλησε μου για τους Έλληνες γονείς σου;
Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Σπάρτη και ήρθε στην Αμερική παιδί. Η μητέρα μου κατάγεται από την ευρύτερη περιοχή της Σπάρτης. Όπως, βλέπεις, είμαι Σπαρτιάτης 100%,όπως πολλοί Ελληνοαμερικάνοι. Είχα την τύχη να μεγαλώσω ανάμεσα σε δυο κουλτούρες. Όμως, το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή του ανθρώπου είναι η οικογένεια.


Ο `κηπουρός της νύχτας`` που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Ελλάδα, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα;
Βασίζεται σε μια ιστορία που διαδραματίστηκε στην Ουάσινγκτον του 1970.Εφτά μαύρα κορίτσια δολοφονήθηκαν και τα πτώματά τους πετάχτηκαν περιμετρικά στην πόλη. Ο δολοφόνος ποτέ δεν συνελήφθη. Στο βιβλίο, οι τρεις αστυνομικοί ξανανοίγουν την υπόθεση, όταν ανακαλύπτεται ένα νέο θύμα που παρουσιάζει τα ίδια χαρακτηριστικά, είκοσι χρόνια αργότερα. Σήμερα, αυτά τα κορίτσια έχουν ξεχαστεί, Ένοιωθα… ήθελα να κάνω κάτι για να θυμίσω στους ανθρώπους ότι αυτά τα παιδιά υπήρξαν και ότι είχαν οικογένειες που τα αγαπούσαν.


Ο ``κηπουρός της νύχτας`` έχει καλούς και κακούς ήρωες. Ο ένας από τους τρεις αστυνομικούς ,ο Γκας Ραμόουν, για παράδειγμα, είναι ένας καλός άνθρωπος;
Στο βιβλίο, ο Γκας, είναι ένας σεμνός αστυνομικός που κάποιες φορές υπερβαίνει το νόμο, αλλά αυτό δεν τον κάνει κατ’ανάγκη κακό. Πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά του, είναι ένας καλός σύζυγος και στοργικός πατέρας που μάχεται για τον γιο του.Και αυτό για εμένα είναι σημαντικό.

Οι ήρωες σου είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι και παλεύουν για να επιβιώσουν. Μέσα από τα βιβλία σου, θέλεις να δείξεις τη σκοτεινή πλευρά του Αμερικάνικου ονείρου;
Οι αστυνομικοί στα βιβλία μου μοιάζουν με τους ήρωες των Γουέστερν:είναι επιφορτισμένοι να προστατεύουν την κοινωνία ενώ την ίδια στιγμή δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

Πιστεύεις, ότι η φτώχεια και η εγκληματικότητα, είναι τα σημαντικότερα προβλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών, σήμερα;
Η φτώχεια γεννά το έγκλημα. Πιστεύω ότι με ίσες ευκαιρίες στην εργασία, την ισότιμη Παιδεία, την μόρφωση για όλους…… η φτώχεια και η εγκληματικότητα θα μειωθούν αισθητά.

Ένα χρόνο μετά τις εκλογές, τι θα έλεγες για τον Μπάρακ Ομπάμα;
Ήμουν και είμαι ένθερμος υποστηρικτής του Προέδρου Ομπάμα

Έχεις γεννηθεί στην Ουάσινγκτον. Είναι πηγή έμπνευσης αυτή η πόλη;
Σίγουρα, η Ουάσινγκτον είναι μια ενδιαφέρουσα πόλη να ζει κανείς.Έχω μια οικογενειακή παράδοση εδώ. Είναι η πόλη που μεγάλωσα,που ζει η οικογένειά μου, που μεγαλώνουν τα παιδιά μου.Η Ουάσινγκτον είναι πάντα πηγή έμπνευσης για μένα.

Τα καλά, ή τα κακά πράγματα μας κάνουν να προχωράμε στη ζωή;
Και τα δύο. Χωρίς τα άσχημα πράγματα δεν υπάρχει ούτε κίνητρο ούτε προοπτική.

Τι είναι σημαντικό στη ζωή;
(η απάντηση αναμενόμενη) Για μένα είναι η οικογένεια.

Ένα βιβλίο..ένα ποίημα..μια ταινία μπορούν να επηρεάσουν θετικά τους ανθρώπους;

Οι ταινίες, η μουσική και τα βιβλία με ωθούν να δημιουργήσω.

Και (γέλια) δεν μπορώ να φανταστώ τον κόσμο χωρίς αυτά.

Η σχέση σου με την Ελλάδα, Τζορτζ, είναι ``αγάπη από μακριά`, ``μακριά και αγαπημένοι``, είναι η χώρα των προγόνων σου, οι ρίζες σου;
Για σας όλους είμαι ένας Αμερικάνος. Για μένα είμαι… ένας περήφανος Ελληνοαμερικάνος. Δυο κουλτούρες με χωρίζουν.

Τι γράφεις, αυτή τη στιγμή;
Δουλεύω για μια νέα τηλεοπτική σειρά στο ΗΒΟ (σημ. ``Τhe Pacific``) και ξεκινάω το επόμενο μυθιστόρημα.

Τα σχέδια σου για το μέλλον;
Σχεδιάζω να γράφω για την υπόλοιπη ζωή μου. Θα γίνω ένας `yero`(μια από τις ελληνικές λέξεις που ξέρει) Και θα συνεχίσω να γράφω και να κάνω ταινίες. Στο εγγυώμαι!

``Λίγο αργότερα άρχιζε να ψιχαλίζει για δεύτερη φορά εκείνη τη νύχτα.

Οι σταγόνες γίνονταν όλο και περισσότερες και άρχισαν να διαγράφονται στα φώτα των αυτοκινήτων. Κάποιοι από τους αστυνομικούς που ήταν παρόντες είπαν ότι ήταν δάκρυα, επειδή ο Θεός έκλαιγε για το νεκρό κορίτσι στον κήπο. Για τους υπόλοιπους ήταν απλώς σταγόνες βροχής``

``Ο κηπουρός της νύχτας``

ΧΑΛΑΡΑ συνέχεια »

Την αποφασιστικότητα τους να δράσουν γρήγορα για το σχέδιο της οικονομικής στήριξης της Ελλάδας επανέλαβαν σήμερα ο γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. "Ο κ. Σαρκοζί και η κ. Μέρκελ διαπίστωσαν την πλήρη συμφωνία των απόψεων τους και επανέλαβαν την αποφασιστικότητά τους να δράσουν γρήγορα για την εφαρμογή του σχεδίου στήριξης" ανέφερε ανακοίνωση του γαλλικού προεδρικού μεγάρου. "Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, ο γάλλος πρόεδρος και η καγκελάριος της Γερμανίας συμφώνησαν επίσης να "συνεχίσουν να εργάζονται ενεργά για την ενίσχυση της σταθερότητας της ζώνης του ευρώ και για τη ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών" ανέφερε ακόμη η προεδρία της Γαλλίας.

Ο Νικολά Σαρκοζί και η Άνγκελα Μέρκελ θα πρέπει επίσης να πάρουν τις προσεχείς ημέρες τις πρωτοβουλίες για την ενίσχυση των μηχανισμών εποπτείας στη ζώνη του ευρώ και την επιτάχυνση του αγώνα κατά της κερδοσκοπίας. Οι δύο ευρωπαίοι ηγέτες ζήτησαν επίσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση να διατυπώσει νέες προτάσεις για τη ρύθμιση των οργανισμών αξιολόγησης. Σύμφωνα με την γαλλίδα υπουργό Οικονομίας Κριστίν Λαγκάρντ, από το σχέδιο στήριξης των 100 - 120 δισεκατομμυρίων ευρώ, η Γαλλία θα χρηματοδοτήσει "περίπου το 21% του ποσού ενίσχυσης" που θα καταβληθεί από το Eurogroup, δηλαδή μετά από την αφαίρεση του ποσού που θα καταβάλλει το ΔΝΤ. Η γαλλική προεδρία σημείωσε ότι η γαλλική συμμετοχή θα πρέπει πρώτα να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο "μέσα στην επόμενη εβδομάδα". συνέχεια »

Του Δ.Γ.Παπαδοκωστόπουλου
Μετά από παρέλευση πολλών ετών και ενώ η χώρα ξαπλώνει στην προκρούστεια κλίνη βυθίζεται στην απαξίωση, η Τράπεζα της Ελλάδος δείχνει να συνέρχεται από το λήθαργο στον οποίο βρίσκονταν για περισσότερο από δέκα χρόνια.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 η Τράπεζα της Ελλάδος (που υποτίθεται ότι άγρυπνα παρακολουθούσε την οικονομία) έκανε τα στραβά μάτια στα κακώς κείμενα που υιοθετούσαν οι πολιτικοί. Ποτέ κανείς από τους διοικητές της δεν επέλεξε την ρήξη με μια κυβέρνηση, ώστε να αποτραπεί η πορεία που μας οδήγησε μέχρις εδώ. Οι ετήσιες εκθέσεις στρογγύλευαν τα προβλήματα και η αγωνία ήταν πως θα βρούμε φράσεις και λέξεις που θα συγκαλύπτουν την πραγματικότητα, αλλά και θα έχουν διπλή ερμηνεία οψέποτε τα πράγματα δυσκολέψουν. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ανέλαβε διοικητής ο Λουκάς Παπαδήμος, που παρέδωσε στον Νίκο Γκαργκάνα, μετά την είσοδο της χώρας στο ευρώ. Τον προαναφερόμενο αντικατέστησε ο σημερινός διοικητής Γιώργος Προβόπουλος, που όπως ο συνονόματός του πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, θα κληθεί να σηκώσει στις πλάτες του, όλα τα σφάλματα του παρελθόντος.
Το αστείο και τραγικό ταυτόχρονα στην φετεινή παρουσίαση της ετήσιας έκθεσης της Τράπεζας της Ελλάδος, ήταν και οι οκτώ παρατηρήσεις χαρτογράφησης των καρκινωμάτων που αναπτύχθηκαν στην ελληνική οικονομία όλα τα προηγούμενα χρόνια της αφθονίας.
· Αυτές ήταν: Η μυωπική επιλογή του παρόντος εις βάρος του μέλλοντος,
· Η καταναλωτική συμπεριφορά, στα όρια του ευδαιμονισμού, που υπερέβαινε κατά πολύ τις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας,
· Η επιλεκτική και κατά το δοκούν εφαρμογή των θεσμών και των νόμων,
· Η μετάθεση των ευθυνών στους άλλους,
· Η άρνηση κάθε προσπάθειας για οικοδόμηση συναίνεσης,
· Οι ιδεοληπτικές ερμηνείες της πραγματικότητας,
· Η απαίτηση της διατήρησης κεκτημένων που αντιστρατεύονται το συμφέρον της κοινωνίας στο σύνολό της,
· Η κοντόφθαλμη επιδίωξη του εύκολου κέρδους στο βραχύτερο χρονικό διάστημα,
Τα παραπάνω(που ο Γ. Προβόπουλος παρουσίασε το 2010, με την χώρα να καταρρέει) ήταν οι βασικοί άξονες του μοντέλου που είχε επιλεγεί για να αναπτυχθεί η οικονομία και να ζήσει η κοινωνία.
Ο προκλητικός(επιτευχθείς με κάθε μέσο) πλούτος, η αδιαφορία για την κοινωνία, η έχθρα προς τους θεσμούς και τους νόμους ήταν τα μηνύματα που εκπέμπονταν επίσημα και βέβαια ουδείς εκ των αρμοδίων για να τα στιγματίσει, ακούσθηκε να διαμαρτύρεται.
Για πολλά χρόνια η Τράπεζα της Ελλάδος συμπεριφέρονταν σαν Πόντιος Πιλάτος.
Αρνούνταν να κάνει κριτική στην όποια κυβέρνηση επιδρούσε καταστροφικά στην οικονομία επικαλούμενη το θεσμικό της ρόλο, που δεν εμπεριείχε όπως έλεγαν οι διοικητές της, αυτή την υποχρέωση…
Σήμερα που η οικονομία καταρρέει και το Ακαθάριστο Χρέος ξεπερνάει τα 400 δις. ευρώ, η κεντρική τράπεζα εμφανίζεται να ξεπερνάει το θεσμικό της ρόλο και λέει όσα για πολλά χρόνια δεν έλεγε στους πολιτικούς που κυβερνούσαν!
Όλα αυτά όμως λέγονται τώρα, κατόπιν εορτής και εφόσον η χώρα διασύρεται, από το διεθνή τύπο.
Αν όλα αυτά λεγόντουσαν μερικά χρόνια νωρίτερα με τον ίδιο τρόπο, που είναι διατυπωμένα στις παραπάνω οκτώ θέσεις, ίσως είχαμε αποφύγει τα σημερινά χάλια.
Υπό την έννοια αυτή εύκολα τίθεται το ερώτημα, γιατί να χρειάζεται ένας θεσμός, που αποδεδειγμένα απέτυχε να προστατεύσει την οικονομία; συνέχεια »