Επιτέλους οι συνδικαλιστές των φορτηγών δημόσιας χρήσης αντελήφθηκαν οτι με τους χειρισμούς τους και την συγκεκριμένη απεργία, έβαλαν απέναντι τους ΟΛΗ την κοινωνία και ΟΧΙ την κυβέρνηση (άσχετα εαν φορείς της κυβέρνησης τους είχαν...παραπλανήσει). Θα πρέπει ΟΛΟΙ οι συνδικαλιστές (και οι φορείς τους) να αντιληφθούν (ενόψει και όσων...έρχονται) οτι αντίπαλος τους και εκβιαζόμενος ΔΕΝ είναι ούτε πρέπει να είναι η κοινωνία (και η μικρομεσαία αγορά). Το 2010 δεν είναι 1890. Θα πρέπει να ξανασκεφτούν ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ πλέον τις μορφές δράσης και αγώνα τους εαν θέλουν να έχουν και αποτέλεσμα και να πονάνε εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις. Οσο και να...αλληλοσφαζόμαστε ή να αλληλοβριζόμαστε ή να αλληλοεκβιαζόμαστε ΔΕΝ λέει το παραμικρό επι της ουσίας, σε σχέση με όσα πρέπει να γίνουν. Αρα, αν κάτι δίδαξε αυτη η εβδομάδα απεργίας των "φορτηγατζήδων" είναι οτι θα πρέπει ο συνδικαλισμός να "στύψει το κεφάλι του" σε άλλες "μορφές πάλης" εαν θέλει να έχει παρόν και μέλλον (στο μέτρο φυσικά που δεν θέλουμε σαν κοινωνία να τα κάνουμε όλα "λίμπα" και γαια πυρί μειχθήτω). Το ζητούμενο δεν είναι πως μια κοινωνική ομάδα θα ταλαιπωρεί ή θα φέρνει σε απόγνωση τις άλλες ή κάποιες απο αυτές, αλλά πως ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ θα αλλάξουμε όσα μας κρατούν πίσω και θα δημιουργήσουμε περισσότερο πλούτο και ευκαιρίες για πλούτο και δημιουργία. Ζητούμενο δεν είναι η διαχείριση της μιζέριας και το αλληλοπλάκωμα μας, αλλά η ανάπτυξη, η εξωστρέφεια, η δημιουργία εργασίας και ευκαιριών για πλούτο και καλύτερη ζωή (απο αυτην που ήδη έχουμε). Οποιος θέλει ή επιδιώκει τη μιζέρια και τη φτώχεια(τη δική μας), θα πρέπει να εξοβελίζεται...πάραυτα(και να καίγεται...αυτός). Νισάφι με τη βλακεία και τη μετριότητα.
Απόψεις »
Εχουμε ξεφύγει εντελώς. Το άκουσα και παραλίγο να μου πέσουν όλες οι τρίχες της κεφαλής. Μαινόμενος βυτιοφορτηγατζής απαιτούσε, διά τηλεοράσεως, την περιουσία του οχήματός του το Κράτος να εγγυηθεί. Αλλιώτικα, λέει, τους έχει γραμμένους τους νόμους. Δηλαδή με την ίδια εξωφρενική λογική, ο δημόσιος κορβανάς πρέπει να πληρώνει κάθε πτώχευση, κάθε επιχείρησης, κάθε ταβέρνας, κάθε μπουτίκ. Ψιτ, Παπακωνσταντίνου, μπήκα μέσα. Κατέβαινε! Τέτοιο πράγμα ούτε στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό σε ταινία σοβιετική. Θράσος θα πείτε. Λάθος. Συνήθεια από κρατική διαπλοκή. Γιατί αν δεν με απατά η μνήμη μου, οι πρόγονοι των σημερινών ιδιοκτητών ελάμβαναν άδειες ως αντάλλαγμα της προσφοράς τους προς το μετεμφυλιακό, ακροδεξιό καθεστώς. Το ίδιο και τα περίπτερα. Το ίδιο και με τα λεωφορεία. Το ίδιο ακόμη και οι θυρωροί. ΠατρίςΟικογένεια- Θρησκεία. Αυτά τα εικονίσματα διακοσμούσαν τα φορτηγά και τα βυτία που διέσχιζαν τη χώρα εκείνη τη «φωτεινή» εποχή. Και αν δεν κάνω λάθος το ίδιο σπορ το ακολούθησε και η χουντική παραλλαγή. Απ΄ αυτή την εντελώς δημοκρατική συναλλαγή προέκυψε ένα μεγάλο μέρος της σημερινής μεγαλομεσαίας ιδιοκτησίας. Χαριστικά για μια άκρως φιλοπατριωτική προσφορά. Από εκεί άρχισε και η φοροδιαφυγή. Από εκεί τράφηκε το τέρας της δημοσιοϋπαλληλίας για μια θέση σίγουρη που την πληρώνουν με τους φόρους τους οι χαζοί. Οι δικοί μου εκεί. Οι άλλοι, οι κεντρώοι και οι αριστεροί, είναι εχθροί. Από εκεί η πελατεία η κομματική. Από εκεί τα θαλασσοδάνεια για μια πέτσινη ανάπτυξη χωρίς προοπτική. Από τα θαλασσοδάνεια, τις χαριστικές άδειες και τις κομματικές προσλήψεις συγκροτήθηκε ένα κοινωνικό στρώμα που στη συνέχεια μετέτρεψε σε φανταχτερή κουρελού ολόκληρη τη χώρα. Με αποκλειστικές αξίες το πανωσήκωμα, την αυθαιρεσία και την ανελέητη κερδοσκοπία. Με μοναδικό επιχείρημα την εξουσία του δημάρχου, του υπουργού και του βουλευτή. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα. Η δημοκρατία μιας μειοψηφίας η δικτατορία για την πλειοψηφία!