Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης

Αύριο η κρητική γη υποδέχεται στα σπλάχνα της, ένα γιό της. Η ζωή τα έφερε έτσι που όταν το 1985 στα μισά της δίχρονης στρατιωτικής μου θητείας ήρθα με μετάθεση από το Σουφλί στην Αθήνα, γνώρισα τον Νίκο Κακαουνάκη που έφευγε από τα ΝΕΑ και ετοιμαζόταν να κάνει πράξη ενα δικό του εκδοτικό εγχείρημα, απέναντι στο πανίσχυρο-τότε-"Ποντίκι" του Κωστα Παπαϊωάννου. "Το Καλάμι" (μάλιστα η πρώτη εκείνη ιστορική φωτογραφία με ένα καλάμι στη...γλάστρα είναι ακόμη στο αρχείο μου). Για δυο χρόνια υπήρξε ο "μέντορας μου" στο ρεπορτάζ(το "Καλάμι" υπήρξε απόλυτα επιτυχημένη εφημερίδα και έκλεισε όταν ο χρηματοδότης Σ.Κόκκαλης αποφάσισε να ρίξει τα λεφτά για την έκδοση τότε της "Επικαιρότητας"). Οφείλω να ομολογήσω ότι θήτευσα - είχα την μεγάλη αυτή τύχη και τιμή - μέρα και νύχτα για δυο χρόνια με τον πρύτανη του ρεπορτάζ στις καλύτερες στιγμές του. Αργότερα, ήταν καλοκαίρι του 1999 όταν με πήρε τηλέφωνο να συναντηθούμε στον "Ιταλό" (στα τραπέζια που έχει το μαγαζί πίσω από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, δίπλα στην Παλαιά Βουλή - ήταν "στέκι" από τα παλιά, δίπλα στον ΔΟΛ της Χρ.Λαδά - και τα γραφεία του "Καλαμιού" ήταν μεσοτοιχία με το "συγκρότημα"). Ηταν κάπου 9 η ώρα βραδάκι - μόλις είχε αρχίσει να νυχτώνει σε μια ζεστή Αθήνα - με το που με βλέπει και πριν προλάβω να καθίσω μου λέει: "Ακου Νίκο, αποφάσισα να βγάλω μια εφημερίδα με 400 μονόστηλα γιατί ο κόσμος δεν διαβάζει πια πολύ...και σε θέλω". Αν θυμάμαι καλά ήταν ή ήρθε λίγο μετά και ο Άρης ο Τόλιος(από τους πιο στενούς του συνεργάτες για αρκετά χρόνια). Όντως εντάχθηκα στην ομάδα από την οποία προέκυψε το "Καρφί". Με τη μηχανή μου (εγώ οδηγός αυτός από πίσω) ψάχναμε και για γραφεία μέχρι να καταλήξουμε στη Μεσογείων. Το "Καρφί" βγήκε καθημερινό, εγώ είχα πάει και στην "Ημερησία" τότε (επίσης καθημερινή εφημερίδα) και ήταν αδύνατο να συνεχίσω και στις δυο. Οταν του είπα ότι θα έφευγα, μου πρότεινε διπλάσια χρήματα για να παραμείνω στο "Καρφί". Δυστυχώς, ήμουν αναγκασμένος να πάω στην άλλη εφημερίδα...Μετά ξαναβρεθήκαμε όταν το "Καρφί" ήταν εβδομαδιαίο. Ήθελε να ξανασυνεργαστούμε, αλλά μου έλεγε και οτι ήθελε να το κρατήσει ένα χρόνο και να το πουλήσει για να...ξεκουραστεί! Αστεία πράγματα. Ο Νίκος μονο στις επάλξεις θα μπορούσε να μείνει μέχρι το τέλος του...

Μιλάγαμε μερικές φορές και στο τηλέφωνο για θέματα ρεπορτάζ. Ενα είχε μάθει καλά. Να κάνει ρεπορτάζ (με άλλα λόγια ήξερε πάντα "από πρώτο χέρι" τι ίσχυε και τι δεν ίσχυε- και ανάλογα αποφάσιζε τι θα γράψει). Θα μπορούσα να γράψω...βιβλίο από τις εμπειρίες μου μαζί του ειδικά τα χρόνια του "Καλαμιού", αλλά τώρα απλά θέλω να πω ένα "αντίο στον δάσκαλο του ρεπορτάζ Νίκο".

Μια ακόμη εικόνα: Θυμάμαι μια μέρα στο "Καλάμι" που μπήκα χολωμένος στο γραφείο του γιατί είχα μάθει οτι σε κάποιον άλλον που εργαζόταν το ενα δέκατο απο ό,τι εγω (σύμφωνα με τα δικά μου τότε κριτήρια) του έδινε πολύ περισσότερα χρήματα και του ζήτησα το λόγο. Με κοίταξε κι αυτός ενοχλημένος και μου λέει: "Ακου Καραμπάση θα μάθεις ενα πράγμα. Να μην κοιτάς και να μην σε ενδιαφέρει τι παίρνει ο άλλος, αλλά τι παίρνεις εσύ. Για τα δικά σου λεφτά μπορείς να ρωτήσεις ο,τι θελεις. Το γιατί δίνω εγώ σε κάποιον περισσότερα η λιγότερα, ασε να αφορά εμένα και οχι εσένα...". Φυσικά έφυγα και μέσα μου συμφώνησα μαζί του. Με τα χρόνια δε και εκ των υστέρων ανακάλυψα πόσο σημαντικό ήταν εκείνο το "μάθημα" (αν και εμείς οι "επαρχιώτες" άδολα και απονήρευτα σκεπτόμενοι γενικά συνήθως ήμασταν τα...θύματα).

Ο Νίκος, είχε την δύναμη και το πάθος του "αρχέγονου ρεπορτάζ". Ειχε αυτοσαρκασμό( "ο καλύτερος απο εμας έχει σκοτώσει τη μάνα του" μια γνώριμη σε όλους φράση του), είχε έντονη προσωπική ζωή, ήταν λιτοδίαιτος(θα τον έλεγες "χωριάτη" με την μαγκούρα και ξυπόλητος ως συνήθως) και παρά τα χρήματα που απέκτησε παρέμεινε ο ίδιος. Παρα τις ισχυρές φιλίες που απέκτησε, δεν τις εκμεταλεύτηκε ποτέ. "Πασόκος" μέχρι το μεδούλι, άλλά με την έννοια του στρατιώτη της δημοκρατικής παράταξης ("Κρητικός γαρ..."). Υπήρξε "ατακαδόρος" (δεν άφηνε να πέσει τίποτα κάτω...) και σε μενα προσωπικά άρεσε οταν χαμογελούσε γιατί τα μάτια του έλαμπαν σαν φωτιές....

Και στα δυο δημοσιογραφικά του "παιδιά" που δημιούργησε (Το Καλάμι και το Καρφί) με τίμησε με την εμπιστοσύνη και την φιλία του και με δίδαξε τα μυστικά της τέχνης του ο ίδιος. Ελπίζω να φάνηκα καλός μαθητής του...

Καλό ταξίδι δάσκαλε...Ας είναι φιλόξενη η Κρητική γη που σε γέννησε και τόσο αγάπησες...(και τραγουδούσε υπέροχα τα κρητικά τραγούδια...).
Αντίο.


Ιστορική φωτογραφία απο την δημιουργία του "Καλαμιού" - απο αριστερά όρθιοι: Ανδρέας Σάντερς, Νίκος Κακαουνάκης(με το...Καλάμι), Χρήστος Σεφερλής (έφυγε κι αυτός πέρυσι τα Χριστούγεννα στα 52 του για το μεγάλο ταξίδι) και Σήφης Πολυμίλης και καθιστοί απο αριστερά Χρήστος Μεσσήνης, Αρης Τόλιος και Νίκος Καραμπάσης.