Η Μίριαμ θα ήταν πολύ δύσκολο να έχει διαφορετική τύχη από τα χιλιάδες άλλα κορίτσια των αγροτικών περιοχών της Αϊτής.
Οι γονείς αυτών των κοριτσιών, επειδή δεν έχουν άλλη λύση, τα δίνουν για να δουλέψουν σε σπίτια οικογενειών που ζουν στις πόλεις ελπίζοντας ότι έτσι θα ξεφύγουναπό τη φτώχεια και θα πάνε στο σχολείο. Μόνο που αυτό συμβαίνει σπάνια. Κορίτσια τεσσάρων έως δεκαέξι ετών γίνονται σκλάβες. Οι «ιδιοκτήτες» τους τα προτιμούν από τα αγόρια, αφού σπάνια τολμούν να το σκάσουν.

Οι μικρές σκλάβες περπατούν με σκυμμένο το κεφάλι, ξυπνάνε από τα χαράματα και κάνουν ακόμα και τις πιο βαριές δουλειές, κουβαλούν νερό από το πηγάδι και ποτέ δεν τρώνε μαζί με την οικογένεια. Μερικές από αυτές πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από το αφεντικό ή τα παιδιά του, αλλά σπάνια μιλάνε.

Τη Μίριαμ (φωτ.) την έδωσε η μητέρα της σε μια οικογένεια που μένει στη συνοικία Ντελμάς στην πρωτεύουσα της Αϊτής, το Πορτ-ο-Πρενς, όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα της. Η μητέρα ήλπιζε πως η μικρή θα μπορέσει να ζήσει μια καλύτερη ζωή, όπως υπόσχονται οι περισσότεροι που παίρνουν τα κορίτσια στα σπίτια τους. Στην ουσία, όμως, γνώριζε ότι η κόρη της θα γινόταν υπηρέτρια. Η Μίριαμ σηκώνεται κάθε πρωί πρώτη, από το χάραμα και κοιμάται τελευταία, αφού εκείνη κάνει όλες τις δουλειές - από σφουγγάρισμα και πλύσιμο μέχρι σιδέρωμα και μαγείρεμα. Επίσης, συνοδεύει τα αφεντικά της στην αγορά, γιατί εκείνη πρέπει να κουβαλάει με τα μικρά χεράκια της τις γεμάτες σακούλες.

Ομως, η 10χρονη τώρα Μίριαμ στάθηκε τυχερή μέσα στην ατυχία της σε σχέση με τις άλλες μικρές σκλάβες. Τα αφεντικά της δεν τη χτυπούν -κάτι που συνηθίζεται- και της επιτρέπουν να πηγαίνει τέσσερις ημέρες την εβδομάδα στο σχολείο, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει τελειώσει όλες τις δουλειές. Εστω κι έτσι, έχει μια αμυδρή ελπίδα.

ΚΑΤΙΑ ΓΙΑΠΑΛΑΚΗ