του Γ. Δελαστικ
Συμβολική μέρα στην ιστορία της ανθρωπότητας η 9η Νοεμβρίου 1989, όταν με απόφαση της ηγεσίας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας «γκρεμίζεται» το Τείχος του Βερολίνου, καθώς επιτρέπεται η ελεύθερη μετάβαση στη Δυτική Ευρώπη των Ανατολικογερμανών πολιτών χωρίς άδεια των αρχών. Οι σοβιετικοί μηχανισμοί του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ έχουν ήδη ανατρέψει από τις 18 Οκτωβρίου 1989 τον γ.γ. του κομμουνιστικού κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας Εριχ Χόνεκερ, προδικάζοντας την ενσωμάτωση της Ανατολικής Γερμανίας στη Δυτική.Ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» είχε άλλωστε ήδη καταρρεύσει στην Ουγγαρία και στην Πολωνία, ενώ την επομένη, 10 Νοεμβρίου, οι Σοβιετικοί μεθοδεύουν και την καθαίρεση του κομμουνιστή ηγέτη της Βουλγαρίας Τεοντόρ Ζίβκοφ. Μέσα σε έναν μήνα ολοκληρώνεται και η καθαίρεση της τσεχοσλοβακικής ηγεσίας και η παράδοση της εξουσίας.
Μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου του 1989 δεν έχει απομείνει τίποτα από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» στον εκτός ΕΣΣΔ ευρωπαϊκό χώρο, καθώς ανατρέπεται με πραγματική λαϊκή επανάσταση αυτή τη φορά (σε συνδυασμό πάντως με φιλογκορμπατσοφική κίνηση στο κομμουνιστικό κόμμα και στον στρατό) και ο Νικολάε Τσαουσέσκου στη Ρουμανία, ο οποίος είναι ο μόνος από τους ηγέτες του ανατρέποντος «υπαρκτού σοσιαλισμού» που εκτελείται μαζί με τη γυναίκα του, γιατί αρνείται να συμβιβαστεί με τη νέα κατάσταση. Η Σοβιετική Ενωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ θα διαλυθεί κι αυτή εντελώς δύο χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1991. Ο ίδιος ο Γκορμπατσόφ, από υμνούμενος στη Δύση ηγέτης υπερδύναμης, θα γελοιοποιηθεί καταντώντας να... διαφημίζει την πίτσα Hut! Οταν τόλμησε να εμφανιστεί ως υποψήφιος πρόεδρος της Ρωσίας, εξευτελίστηκε τελείως παίρνοντας στις εκλογές... 1%!!!
Δεν είναι όμως ο Μ. Γκορμπατσόφ ο αίτιος της κατάρρευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», παρά τον προσωπικό ρόλο που έπαιξε στην κηδεία και τον ενταφιασμό του συστήματος. Υπεύθυνος δεν είναι ούτε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός ή ο δυτικός καπιταλισμός, οι οποίοι φυσικά έκαναν ό,τι μπορούσαν να επιφέρουν την πτώση.
Η σοβαρότητα της συντριπτικής ήττας του «υπαρκτού σοσιαλισμού» έγκειται στο ότι το σύστημα αυτό κατέρρευσε εκ των ένδον, από τις εσωτερικές του αντιφάσεις και το κυριότερο, κατέρρευσε από τα πάνω, από τις ηγεσίες! Παντού!
Είναι σαφώς πιο επικό να μιλάει κανείς για «λαϊκές επαναστάσεις στην Ανατολική Ευρώπη», αλλά η αλήθεια είναι ότι πουθενά δεν σημειώθηκε λαϊκή εξέγερση, πόσω μάλλον επανάσταση. Μόνο διαδηλώσεις, οι οποίες από μόνες τους ήταν αδύνατον να φέρουν αλλαγή. Σε όλες τις χώρες αυτές ήταν οι ηγετικές ελίτ που αποφάσισαν τη μετάλλαξη του καθεστώτος και μάλιστα πρωτοστάτησαν στην καπιταλιστική παλινόρθωση, πλουτίζοντας μέσω της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου. Γι αυτό και πουθενά δεν έγινε αιματηρή σύγκρουση. Αντί να χυθούν ποταμοί αίματος σε εμφύλιες συρράξεις καθώς τα κομμουνιστικά κόμματα είχαν εκατομμύρια μέλη και όλους τους μηχανισμούς καταστολής στα χέρια τους, πουθενά δεν άνοιξε μύτη κατά την παράδοση της εξουσίας.
Αυτό αποδεικνύει τη βαθύτατη σήψη του συστήματος, αλλά και την παταγώδη αποτυχία του. Δεν βρέθηκε κανείς να το υπερασπιστεί.
Αυτό με τη σειρά του υποδηλώνει ότι η καπιταλιστική μετάλλαξη του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήταν καθολικό αίτημα λαού και ηγεσίας. Ενα τμήμα της Αριστεράς ισχυρίζεται ότι αυτό προέκυψε επειδή ήδη από την εποχή του Στάλιν το σοβιετικό καθεστώς εξετράπη από τον δρόμο του σοσιαλισμού και μετατράπηκε σε ένα ιδιόμορφα εκμεταλλευτικό καθεστώς, το οποίο στο τέλος κατάντησε να θαυμάζει τον καπιταλισμό και να επιδιώκει να του μοιάσει και αυτό τελικά έγινε με την κατάρρευση και την καπιταλιστική παλινόρθωση.
Η ουσία είναι ότι οι σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ιδέες υπέστησαν ανεπανόρθωτη πολιτική καταστροφή τόσο από το γεγονός ότι το Τείχος του Βερολίνου έγινε σύμβολο του «υπαρκτού σοσιαλισμού» όσο και από την πτώση του, που εμφάνισε τον καπιταλισμό θριαμβευτή, παντοδύναμο και απόλυτο κυρίαρχο.
ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
«Το τέλος της Ιστορίας»
Κανείς -δικαίως- δεν έκλαψε τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Από τη στιγμή όμως που εξαφανίστηκε από προσώπου γης, ο καπιταλισμός έγινε απείρως πιο επιθετικός. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, οι ΗΠΑ έκαναν σύμβολό τους το Γκουαντάναμο, το «Νταχάου του 21ου αιώνα», άρχισαν να παρακολουθούν όλους τους πολίτες του πλανήτη σε μια παράκρουση ολοκληρωτισμού, ξεκίνησαν να κατακτούν και να υποδουλώνουν χώρες όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Τώρα είναι που ο καπιταλισμός στραγγαλίζει όλα τα εργασιακά δικαιώματα. Τώρα είναι που οι 500 πλουσιότεροι κατέχουν όσα... 500 εκατομμύρια άνθρωποι! Και είναι φυσικά μάταιη η ελπίδα εκατομμυρίων ανθρώπων και στη χώρα μας ότι η καπιταλιστική Ρωσία μπορεί να αναχαιτίσει κάπως ως αντίβαρο τις αφηνιασμένες ΗΠΑ...
ethnos.gr
Απόψεις »
Της Ελίνας Γαληνού
Μετά τη Συνθήκη της Γιάλτας, ο Στάλιν είχε διατυπώσει ανοιχτά τη θέση του κατά της βρετανικής υποστήριξης προς την Ελλάδα και είχε ζητήσει να παραχωρηθεί στη Ρωσία, μια στρατηγική θέση στο Ελληνικό έδαφος, είτε η Θεσσαλονίκη είτε η Αλεξανδρούπολη. Την ίδια εποχή, εκ μέρους της Βουλγαρίας, της Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας, είχε διαδεχθεί προπαγάνδα, σύμφωνα με την οποία "Ελληνες φασίστες καταδιώκουν τις ΣΛΑΒΙΚΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ της Μακεδονίας" χωρίς ωστόσο να ορίζουν ποιές ήταν αυτές και σε ποιά σημεία του ελληνικού εδάφους εντοπίζονταν.
Μέσα σ΄αυτό το κλίμα, η ΕΣΣΔ είχε προσφύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με το επιχείρημα ότι "η παρουσία βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, είναι καταχρηστική", παρ΄ όλο που η ελληνική κυβέρνηση είχε δηλώσει επίσημα την συγκατάθεσή της γι΄αυτό.
Τότε οι ΗΠΑ πρότειναν να σταλεί αποστολή τους στην Ελλάδα. Στο μεταξύ, ο εμφύλιος πόλεμος εντεινόταν. Οταν όμως οι Βούλγαροι ενώθηκαν με τους Ελληνες κομμουνιστές ώστε να ενισχυθούν οι επιθέσεις εναντίον χωρών της μεθορίου, το επίσημο ελληνικό κράτος προσέφυγε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με το αίτημα να σταλεί επιτροπή ερεύνης.
Η επιτροπή ήρθε και διαπίστωσε ότι οι Βαλκάνιοι γείτονες όντως ενίσχυαν τους επαναστάτες του Ζαχαριάδη. Κατόπιν, ακολούθησε η σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 1948, η οποία επικύρωσε αυτήν την διαπίστωση με μεγάλη πλειοψηφία, ενώ το θέμα των "σλαβικών μειονοτήτων της Μακεδονίας" που είχαν προβάλει οι γείτονές μας, δεν έγινε παραδεκτό και δεν αναφέρθηκε.
Σημειωτέον όμως, ότι το θέμα αυτό των σλαβομακεδονικών μειονοτήτων, δεν είχε αναφερθεί ούτε από την ΕΣΣΔ ούτε από κανέναν άλλον, κατά τις προσφυγές που είχαν πραγματοποιηθεί προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, προφανώς επειδή δεν
διέθεταν στοιχεία για να το στηρίξουν.
Αυτά όμως τα γεγονότα που συνδέονται με ένα παρελθόν όχι και τόσο μακρινό, δεν είναι καταγεγραμμένα στα αρχεία του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας; Μήπως θα ήταν αρκετά χρήσιμα αν έβγαιναν τώρα στο φώς;
Ισως έτσι ξεκαθαρίσουν μερικά πράγματα για τους προκλητικούς Σκοπιανούς γείτονές μας και όσους ακόμα ισχυρίζονται αβάσιμα τα "περι σλαβομακεδονικών μειονοτήτων"...
ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΤΗΣ
Πρώην Υπουργός
Πρόεδρος της «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ»
6-11-2009
Ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων κ. Γκρουέφσκι και η απάτη περί Μακεδονικού Έθνους
Ο κ. Γκρουέφσκι, εμμένων στην πολιτική και ιστορική απάτη, που το 1944 επινόησαν οι Τίτο και Στάλιν και δημιούργησαν το τεχνητό «Μακεδονικό Έθνος» με σκοπό την απόσπαση της Μακεδονίας από την Ελλάδα προς έλεγχο του Αιγαίου εν όψει του Ψυχρού Πολέμου που ακολούθησε, ευρισκόμενος στην Αυστραλία, δήλωσε: «Οι Μακεδόνες έχουν την μοναδική ευκαιρία να ζουν όλοι μαζί. Μακεδόνες του Αιγαίου και Μακεδόνες του Πιρίν, όλοι συμπατριώτες».
O Κίρο Γκλιγκόρωφ, πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας των Σκοπίων, σε συνέντευξη του στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Σαββίδη που δημοσιεύθηκε την 25η Οκτωβρίου 2009 στην εφημερίδα «ΤΟ ΘΕΜΑ», «ΑΔΕΙΑΖΕΙ» την εθνικιστική κυβέρνηση του Νικόλα Γκρουέφσκι δηλώνοντας:«Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε μετά τον Μέγα Αλέξανδρο στην περιοχή», αγνοώντας την ‘’αρχαίομακεδονική’’ υστερία των τελευταίων ετών στα Σκόπια. Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μου τα τελευταία χρόνια. Προφανώς γελούν (προσθέτω) και για όσους θεωρούν τους Σκοπιανούς Μακεδόνες, απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου.»
Πλην των Στεττίνιους και Κίσσιγκερ, σε αυτή την προκλητική δήλωση του κ. Γκρουέφσκι απάντησαν επίσης:
- Αξιωματούχοι των Σκοπίων που γνωρίζουν ιστορία και δεν επιθυμούν να εξευτελίζονται.
- Ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας των Σκοπίων κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ, ο οποίος στο βιβλίο του «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» (σελ. 259), αναφέρει ότι στην δεξίωση που έγινε στη Νέα Υόρκη την επομένη της αναγνωρίσεως ως ανεξαρτήτου Κράτους των Σκοπίων, μια ομάδα νέων από την Αυστραλία του είπαν: «Εσείς μιλήσατε, αλλά δεν είπατε το σημαντικότερο. Δεν είπατε ότι εμείς είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ότι αρνηθήκαμε την καταγωγή μας, τους προγόνους μας».
«Δυσκολεύτηκα να βρω απάντηση αμέσως (συνεχίζει ο Γκλιγκόρωφ στο βιβλίο του) και τελικά τους είπα: «Ξέρετε, σέβομαι τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Είναι δικαίωμα σας. Αλλά σύμφωνα με την ιστοριογραφία στον Μακεδονικό λαό επικρατεί η γνώμη ότι είμαστε Σλάβοι. Έχουμε έλθει στα Βαλκάνια τον 6ο και 7ο αιώνα έχουμε εγκατασταθεί στα εδάφη που ονομάζονται Μακεδονία. Δεν γνωρίζω το κατά πόσο στις φλέβες μας συνεχίζει να ρέει κάποια σταγόνα αίματος των αρχαίων Μακεδόνων!». Έμειναν ακόμη μου φάνηκε μισή ώρα στην αίθουσα και έφυγαν ανικανοποίητοι, όπως μου φάνηκε».
Ο Γκλιγκόρωφ εμφανίζεται απαισιόδοξος για το ενδεχόμενο λύσης στο θέμα της ονομασίας, ενώ καυτηριάζει όσα υποστηρίζουν πολλοί στη χώρα του για την εθνική τους καταγωγή, λέγοντας: «Σιγά σιγά θα πούμε πως και οι πρωτόπλαστοι ήταν Μακεδόνες».
Στην ερώτηση του δημοσιογράφου: «Το 1993 στα Τίρανα είπατε ότι ο λαός σας είναι σλαβικής καταγωγής και ότι δεν συνδέεται με τον Μέγα Αλέξανδρο και πως βρεθήκατε στην περιοχή στον 6ο αιώνα μ.Χ.», ο κ. Γκλιγκόρωφ απάντησε: «Εξακολουθώ και σήμερα να πιστεύω και να δηλώνω ακριβώς τα ίδια». Και συνέχισε: «Η ιστορία είναι παγκόσμιο αγαθό. Αυτό ασφαλώς σημαίνει πως η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να μην είναι και ελληνική».
Στην ερώτηση του δημοσιογράφου για εκείνους που ομιλούν περί Μεγάλης Μακεδονίας ο κ. Γκλιγκόρωφ απάντησε: «Αυτά είναι αστειότητες. Κομμάτι της Ελλάδος είναι σήμερα το μεγαλύτερο τμήμα της γεωγραφικής Μακεδονίας. Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμα της Ελλάδος στα εδάφη αυτά και βεβαίως το δικαίωμα να το διατηρήσει».
Βεβαίως το 1912, ο Σερβικός Στρατός κατέλαβε μια λωρίδα της βόρειας Μακεδονίας (κατά την Ακαδημία Αθηνών), όπου το Μοναστήρι (σήμερα Βιτόλα) είχε 17 ελληνικά σχολεία. Η λωρίδα αυτή μπορεί (ως συμβιβαστική λύση) να ονομάζεται «Περιφέρεια Σλαβομακεδονίας», διότι ως Μακεδονία θα είναι ελληνική και ως Μακεδόνες Έλληνες.
Η Βουλγαρία, ως γνωστόν, κατέλαβε το 1912 τμήμα της βορείου Μακεδονίας που το ονόμασε ΠΙΡΙΝ και δεν το ονόμασε «Μακεδονία».
Η πρόταση να ονομαστεί η Δημοκρατία αυτή βόρεια Μακεδονία είναι παράλογη. Τα Σκόπια ήταν πρωτεύουσα της Βαρντάρσκα κατά την αρχαιότητα και την Ρωμαιοκρατία. Κατά την Τουρκοκρατία πρωτεύουσα του Κοσυφοπεδίου και τελευταία η Βαρντάρσκα της νοτίου Σερβίας. Δεν είναι σοβαρό τα Σκόπια να ονομαστούν σήμερα πρωτεύουσα της βόρειας Μακεδονίας.
Ο πρώην Δήμαρχος των Σκοπίων Μπενκόφσκυ, ο Αρχισυντάκτης Σκοπιανής εφημερίδας και ο Υπουργός Παιδείας Ολιζάνης, οι οποίοι είπαν στον Καθηγητή Βλασίδη ότι έχουν πρόβλημα με τα παιδιά τους και προσπαθούν να τα πείσουν ότι «δεν έχουμε σχέση με τους Αρχαίους Μακεδόνες», αλλά δεν μπορούν διότι τα παιδιά, αυτά διδάχθηκαν στα σχολεία. Το ανωτέρω αναφέρεται Στο βιβλίο «Αθήνα – Σκόπια. Η επτάχρονη συμβίωση 1995-2002» [σελ. 300, υποσημείωση 201] του ε.τ. Πρέσβεως Ευάγγελου Κωφού και του Καθηγητή Βλασίδη.
Επειδή η Σουηδία προεδρεύει της Ε.Ε. το εξάμηνο αυτό, αναφέρω ότι το Ινστιτούτο Εξωτερικών Υποθέσεων της Σουηδίας σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Lund και υπογραφή του διακεκριμένου συγγραφέα Staffan Stolpe, σε μελέτη τους το 1995 για την ταυτότητα της Μακεδονίας έγραψαν: «Όλοι μας πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, και οι Υπουργοί, ότι η Ιστορία της Μακεδονίας δεν είναι Ιστορία μόνο των Ελλήνων, αλλά και ημών των Ευρωπαίων, διότι οι Μακεδόνες διέδωσαν τον Ελληνικό Πολιτισμό στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο».
340 Καθηγητές Ιστορίας Αμερικανικών και άλλων Πανεπιστημίων σε πρόσφατο γράμμα τους στον Πρόεδρο Ομπάμα, του ζητούν να ανακαλέσει την απόφαση του προκατόχου του που ονόμασε τα Σκόπια «Μακεδονία».
Κατόπιν των ανωτέρω, κόκκινη γραμμή για την Ελλάδα είναι η ταυτότητα της Μακεδονίας ως ελληνικής και η ταυτότητα των Μακεδόνων ως Ελλήνων, και φυσικά η γλώσσα η ελληνική και η ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά της Μακεδονίας. Την κόκκινη αυτή γραμμή εννοούν οι δηλώσεις Stettinious και Kissinger. Τον γεωγραφικό προσδιορισμό περιέχει στη δήλωση του ο Κίρο Γκλιγκόρωφ, αλλά και διεθνείς συνθήκες όπως πχ. Συνθήκη του Βουκουρεστίου.
Στο 35ο χιλιόμετρο, εκεί όπου ο Κέλι πίστεψε ότι η νίκη ήταν δική του, τον προσπερνά ο Κυριακίδης. Τερματίζει πρώτος σε 2 ώρες και 29 λεπτά -ένας χρόνος που παρέμεινε πανελλήνιο ρεκόρ για δύο δεκαετίες.Ενθουσιασμένοι οι Αμερικανοί τον ρώτησαν τι ήθελε και ο Κυριακίδης απάντησε πως ό,τι έκανε ήταν «Για την Ελλάδα». Όπως και τα λόγια του έκπληκτου αντιπάλου του, Τζόνι Κέλι, μετά την κούρσα της Βοστόνης το 1946: «Δε θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιο αθλητή που έτρεχε για την πατρίδα του και όχι για τον εαυτό του».Με τις δάφνες του νικητή γύρισε την ανατολική ακτή της Αμερικής και μίλησε για τη δεινή κατάσταση των Ελλήνων. Ζήτησε βοήθεια και μάζεψε 250.000 δολάρια με τα οποία βοήθησε τους συμπατριώτες του όταν επέστρεψε στην πατρίδα. Η ενίσχυσή του (φάρμακα, ρούχα, σκηνές, τρόφιμα) ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη» και έφτασε στην Ελλάδα με δύο πλοία. Στην Ελλάδα τον υποδέχτηκαν ένα εκατομμύριο άτομα. Χρειάστηκε οκτώ ώρες για να φτάσει η πομπή από το αεροδρόμιο στο σπίτι του στη Φιλοθέη.
Ο Στέλιος Κυριακίδης γεννήθηκε στο χωριό Στατός της επαρχίας Πάφου στις 4.5.1910. Άρχισε την αθλητική του σταδιοδρομία, μετά την εφηβική του ηλικία. Αρχικά αγωνιζόταν παίρνοντας μέρος σε αγροτικούς αγώνες με τα χρώματα του χωριού του. Πιο ύστερα αγωνιζόταν σαν αθλητής του Γυμναστικού Συλλόγου «Ολύμπια» της Λεμεσού, με τα χρώματα του οποίου συνέχισε ν’ αγωνίζεται μέχρι το τέλος της ένδοξης αθλητικής του σταδιοδρομίας.
Εργάστηκε για ένα διάστημα σαν υπάλληλος του Δήμου Λεμεσού, όμως μετά τη μόνιμη εγκατάστασή του στην Αθήνα, διορίστηκε υπάλληλος στη Δημόσια Εταιρεία Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) Αθηνών – Πειραιώς, το 1936.
Ο Στέλιος Κυριακίδης, διακρίθηκε στα αγωνίσματα δρόμων ημιαντοχής και αντοχής, ιδιαίτερα στον μαραθώνιο δρόμο. Από το 1933 μέχρι το 1945 κέρδισε 14 πρώτες νίκες, στους ετήσιους Παγκύπριους Αγώνες. Υπήρξε κάτοχος όλων των κυπριακών επιδόσεων στους δρόμους, από εκείνον των 1,500 μέτρων, μέχρι και τον μαραθώνιο. Κατείχε επίσης τις Ελλαδικές επιδόσεις στους δρόμους 5 και 10 χιλιομέτρων, στους δρόμους των 3,4,6,8,15,20 και 30 χιλιομέτρων, στους δρόμους των 3 και 6 μιλίων και στους δρόμους μισής και μιας ώρας.
Από το 1934 μέχρι το 1938 κέρδισε 10 πρώτες νίκες, σε πανελλήνιους αγώνες και από το 1934 μέχρι το 1939 ανέβηκε 6 φορές στο βάθρο του πρώτου βαλκανιονίκη: Κέρδισε τον μαραθώνιο δρόμο το 1934,1936,1937 και 1939, και τον δρόμο των 10 χιλιομέτρων το 1934 και 1936. Ο Στέλιος Κυριακίδης πήρε μέρος, με τα ελληνικά εθνικά χρώματα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 και του 1948 στο Βερολίνο και στο Λονδίνο αντιστοίχως.
Έγινε παγκόσμια γνωστός, με τη νίκη του στον διεθνή μαραθώνιο δρόμο της Βοστώνης, στις 20.4.1946, με χρόνο 2 ώρες, 29 πρώτα λεπτά και 27 δεύτερα, που ήταν πανευρωπαϊκό ρεκόρ και η καλύτερη επίδοση στον κόσμο την εποχή εκείνη. Σκοπός του Κυριακίδη δεν ήταν μόνο μία αθλητική νίκη, τεράστια βέβαια σε μέγεθος, αλλά κάτι βαθύτερο κάτι γνήσια ανθρωπιστικό. Ως γνήσια Ελληνική ψυχή αγωνίστηκε για να βοηθήσει τον απλό Έλληνα ο οποίος στην κυριολεξία λιμοκτονούσε. Αγωνίστηκε για να μαζέψει υλική βοήθεια να δώσει ελπίδα και να αναπτερώσει το ηθικό του χειμαζόμενου Ελληνικού λαού ο οποίος μόλις είχε βγει από τη λαίλαπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και τα κατάφερε. Έγινε το ζωντανό παράδειγμα πως ένας άνθρωπος μπορεί να αγωνιστεί ενάντια στον υποσιτισμό, ενάντια στις κακουχίες, ενάντια στην ιατρική λογική, και να νικήσει με το μεγαλείο της ψυχής του όταν έχει υψηλό σκοπό. Ο Τζόνι Κέλι, μεγάλος συναθλητής του και βασικός του αντίπαλος, είχε πει μετά το τέλος του αγώνα «Πως μπορείς να νικήσεις ένα τέτοιο άνθρωπο; Αυτός δεν έτρεχε για τον εαυτό του. Έτρεχε για την πατρίδα του».
Μετά τη νίκη του παρέμεινε στην Αμερική για ένα μήνα ζητώντας βοήθεια για την κατεστραμμένη Ελλάδα και τους πεινασμένους Έλληνες. Η αμερικανική κυβέρνηση και οι απλοί Αμερικανοί πολίτες ευαισθητοποιήθηκαν και έστειλαν στην Ελλάδα αυτό που ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη», το οποίο ήταν $250.000 και υλική βοήθεια από φάρμακα, ρούχα, κονσέρβες, αλεύρι, σκηνές και κουβέρτες, τα οποία έφτασαν στην Ελλάδα με δύο πλοία που έδωσε η οικογένεια Λιβανού. Η βοήθεια αυτή έσωσε πολλούς Έλληνες από το θάνατο και στην επιστροφή του στην Αθήνα τον υποδέχτηκαν 1.000.000 Έλληνες. Η πομπή από το αεροδρόμιο μέχρι και τη Φιλοθέη, περνώντας πρώτα από τον Άγνωστο Στρατιώτη, τη Βουλή των Ελλήνων και το Δημαρχείο Αθηναίων, διήρκησε 8 ώρες.
Απεβίωσε το 1987 και ετάφη στον Πύργο της ορεινής Κορινθίας
* Διαβάστε επίσης μερικές σχετικές ιστορίες που δημοσιεύσαμε πρόσφατα:
Η οδύσσεια ενός αγάλματος
«Πάρε με αργότερα. Έχω ημικρανίες...» Η υπάλληλος στο τελωνείο του Ελευθερίου Βενιζέλος έπαιζε με τα νεύρα και την υπομονή του Δημήτρη Κυριακίδη. Δύο μήνες απέμεναν για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και το άγαλμα του πατέρα του, ενός από τους καλύτερους Έλληνες μαραθωνοδρόμους, αράχνιαζε στις αποθήκες. Ήταν μια Οδύσσεια που είχε ξεκινήσει πολύ καιρό πριν, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ο Στέλιος Κυριακίδης ήταν ο μοναδικός Έλληνας που κέρδισε το 1946 τον ιστορικό μαραθώνιο της Βοστόνης. Υποσιτισμένος και αδύναμος πραγματοποίησε άθλο μοναδικό. Με τη νίκη του έγινε θρύλος στη μετεμφυλιακή Ελλάδα και βοήθησε την πληγωμένη του πατρίδα μαζεύοντας χρήματα και εφόδια από τον Ελληνισμό της διασποράς.
Χρόνια μετά, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να τιμήσουν τον Έλληνα αθλητή. Θέλησαν να φτιάξουν ένα άγαλμά του και να το δωρίσουν στην Αθήνα. Τα έξοδα κατασκευής (250.000 δολάρια) ανέλαβε ο Τζιμ Ντέιβις, ο Ελληνοαμερικανός πρόεδρος της εταιρίας αθλητικών ειδών New Balance.
Ευτυχισμένοι οι Αμερικανοί για την προσφορά τους, πλευρίζουν τον τότε δήμαρχο Αθηνών Δημήτρη Αβραμόπουλο, που είχε ταξιδέψει στη Βοστόνη για την αδερφοποίηση της πόλης με την Αθήνα.
-Έχουμε ένα δώρο για την πόλη σας κ. Δήμαρχε. Ένα άγαλμα...
-Σας ευχαριστούμε πολύ. Θα το πάρουμε!
Λίγους μήνες μετά είναι η σειρά των Αμερικανών να επισκεπτούν την Αθήνα. Πηγαίνουν στο γραφείο του κ. Αβραμόπουλου με σχέδια και αποδείξεις. Το άγαλμα έχει ήδη προχωρήσει. Αλλά φοβού τους... Αμερικανούς και δώρα φέροντες.
«Ποιο άγαλμα;» τους λέει ο δήμαρχος σαστισμένος. «Δε θυμάμαι να είχα ζητήσει κάτι. Ή να είχα συμφωνήσει σε κάτι».
Απογοητευμένοι οι ξένοι αφήνουν το δήμαρχο στην καρέκλα του και πέφτουν σε μελαγχολία. Πώς γίνεται κάποιος να αρνείται ένα δώρο; Και πώς γίνεται να μην αναγνωρίζουν την προσφορά του Στέλιου Κυριακίδη, ενός ανθρώπου που το ’46 τον υποδέχτηκαν ένα εκατομμύριο Έλληνες στο αεροδρόμιο;
«Δεν πειράζει» τους λέει ο γιος του Στέλιου, Δημήτρης Κυριακίδης. «Σύντομα αλλάζει ο δήμαρχος και θα προσπαθήσουμε ξανά».
Με την Ντόρα Μπακογιάννη στο τιμόνι της Αθήνας οι Αμερικανοί γίνονται πιο αισιόδοξοι. «Ναι», τους λέει η κ. Μπακογιάννη. «Το θέλουμε το άγαλμα». «Μα θα το βάλετε μπροστά στο Καλλιμάρμαρο», απαιτούν οι Αμερικανοί. «Κανένα πρόβλημα» τους λέει η κ. Δήμαρχος.
Άλλη μια επίσκεψη στην Αθήνα, στα γραφεία του δήμου και οι Αμερικανοί δε γλιτώνουν το deja vu. «Κοιτάξτε, αν θα μας κάνετε το άγαλμα του κ. Κυριακίδη θέλουμε να φτιάξετε κι ένα ακόμα», λέει η κ. Μπακογιάννη. «Θέλουμε και τον Σπύρο Λούη».
Μα τα σχέδια έχουν γίνει. Ο γλύπτης έχει ξεκινήσει την προεργασία, τα χρήματα έχουν εγκριθεί. Ένα νέο άγαλμα σημαίνει καταστροφή. «Όχι θέλουμε και τον Σπύρο Λούη», λέει η κ. δήμαρχος.
Ο Ντέιβις της New Balance δέχεται να δώσει άλλα 50.000 δολάρια και οι Αμερικανοί σκέφτονται να φτιάξουν τον Λούη ως πνεύμα δίπλα στη φιγούρα του Κυριακίδη. Να τον προτρέπει να τερματίσει νικητής.
Αφού το άγαλμα έχει φτιαχτεί, οι Αμερικανοί νομίζουν ότι τελείωσαν και τα βάσανά τους... «Δυστυχώς αλλάξαμε γνώμη», τους λένε από το δήμο της Αθήνας. «Δε θα πάρουμε το άγαλμα. Κρατήστε το!»
Άφωνοι οι Αμερικανοί. Ένα δώρο θέλησαν να κάνουν και τους συμπεριφέρονται σα να θέλουν να βάλουν Δούρειο Ίππο στο κέντρο της Αθήνας.
Ο Δημήτρης Κυριακίδης έρχεται σε επαφή με το δήμο Μαραθώνα και αυτοί δέχονται το άγαλμα. Με την προϋπόθεση όμως να μην πληρώσουν ευρώ για τα μεταφορικά. Ο κ. Κυριακίδης αναλαμβάνει τα έξοδα μεταφοράς από την τσέπη του. Είναι τυχερός που ο υπεύθυνος της DHL στην Αμερική είναι μαραθωνοδρόμος και ξέρει την ιστορία του πατέρα του. Η μεταφορά στοιχίζει 8.000 ευρώ.
Το «πακέτο Κυριακίδη» όμως κολλάει στο Ελευθέριος Βενιζέλος. Για εκτελωνισμό απαιτούνται 48.000 ευρώ. Χρήματα που δεν υπάρχουν στον δήμο Μαραθώνα και σαφώς δεν μπορούν να διαθέσουν οι Αμερικανοί.
«Μη με ενοχλείς τώρα. Έχω ημικρανίες», λέει η υπεύθυνη του τελωνείου στον Δημήτρη Κυριακίδη. Μόλις δύο μήνες πριν από τους Αγώνες της Αθήνας.
Τελικά ο κ. Κυριακίδης μαθαίνει πως για δωρεάν εκτελωνισμό πρέπει να φανεί ότι το άγαλμα είναι προσφορά ελληνικού συλλόγου της ομογένειας. Για μια ακόμη φορά οι Αμερικανοί τρέχουν. Τώρα μαζεύουν υπογραφές και σφραγίδες, ώσπου το άγαλμα βγαίνει από τις αποθήκες.
Την ημέρα των αποκαλυπτηρίων είναι καλεσμένα στο Μαραθώνα όλα τα ελληνικά κανάλια. Κανένα δεν εμφανίζεται. Μόνο... 18 ξένοι τηλεοπτικοί σταθμοί καλύπτουν το γεγονός. Δεν είναι η εκδήλωση που μετράει. Ούτε το άγαλμα που αξίζει. Αλλά η ιστορία πίσω από τη φιγούρα αυτού του αθλητή. Που έτρεξε ξερακιανός και εύθραυστος για μια πατρίδα, για μια ιδέα.
Το άγαλμά του βρίσκεται ακόμα στο Μαραθώνα. Με το πνεύμα του Σπύρου Λούη να τον ωθεί. Ποιο πνεύμα άραγε θα βοηθήσει εμάς να γίνουμε λιγότερο γραφικοί;
Ήταν καχεκτικός. Με πρόσωπο που έλιωνε από την ασιτία. Ο γιατρός που τον εξέτασε του απαγόρευσε να τρέξει. «Θα πεθάνεις», του είπε, «δε θα αντέξεις». Ο Στέλιος Κυριακίδης όμως δεν είχε ταξιδέψει μέχρι τη Βοστόνη για να ‘ναι θεατής. Είχε έρθει για να αγωνιστεί. Όχι για την πρωτιά, όχι για τον εαυτό του, αλλά για την πατρίδα του.
Ήταν 1946 και η Ελλάδα πάλευε ακόμα με τους δαίμονές της. Ο εμφύλιος πόλεμος δεν άφηνε τις πληγές της κατοχής να κλείσουν και η φτώχεια μεγάλωνε. Ο Κυριακίδης ήταν ο καλύτερος μαραθωνοδρόμος της χώρας. Στα χρόνια της κατοχής όμως δεν έτρεχε. Μια φορά μάλιστα γλίτωσε από τις σφαίρες των Γερμανών. Δεν τον εκτέλεσαν μαζί με άλλους Έλληνες όταν έμαθαν ότι έτρεξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936.
Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι διοργανωτές του μαραθωνίου της Βοστόνης καλούν τον Κυριακίδη στον αγώνα τους. Πρόσκληση τιμής για τη συμπλήρωση 50 ετών από την έναρξη του πιο ιστορικού ετήσιου μαραθωνίου στον κόσμο.
Ο Κυριακίδης φτάνει στη Βοστόνη στα 36 του, σκιά του εαυτού του. Αδύναμος, ξερακιανός, σχεδόν νεκρός. Η κατοχή και η πείνα τον εξάντλησαν. Οι ομογενείς τον υποδέχονται σαν ήρωα και ο Κυριακίδης δίνει στον εαυτό του την υπόσχεση ότι θα τερματίσει τον αγώνα -όχι όπως την πρώτη φορά που εγκατέλειψε στη Βοστόνη επειδή ένα ζευγάρι καινούρια αθλητικά παπούτσια πλήγωσαν τα πόδια του.
Μεγάλος αντίπαλός του θα ήταν ο πολυνίκης Ιρλανδός Τζόνι Κέλι. Το καμάρι της Βοστόνης. Ο Κυριακίδης ξεκίνησε την κούρσα με επιφύλαξη. Ποτέ δεν οδηγούσε το ρυθμό, ούτε κοιτούσε πίσω. Πάντα μπροστά, στο τέρμα, στη νίκη.
Στο 35ο χιλιόμετρο, εκεί όπου ο Κέλι πίστεψε ότι η νίκη ήταν δική του, τον προσπερνά ο Κυριακίδης. Τερματίζει πρώτος σε 2 ώρες και 29 λεπτά -ένας χρόνος που παρέμεινε πανελλήνιο ρεκόρ για δύο δεκαετίες.
Ενθουσιασμένοι οι Αμερικανοί τον ρώτησαν τι ήθελε και ο Κυριακίδης απάντησε πως ό,τι έκανε ήταν «Για την Ελλάδα». Με τις δάφνες του νικητή γύρισε την ανατολική ακτή της Αμερικής και μίλησε για τη δεινή κατάσταση των Ελλήνων. Ζήτησε βοήθεια και μάζεψε 250.000 δολάρια με τα οποία βοήθησε τους συμπατριώτες του όταν επέστρεψε στην πατρίδα. Η ενίσχυσή του (φάρμακα, ρούχα, σκηνές, τρόφιμα) ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη» και έφτασε στην Ελλάδα με δύο πλοία. Στην Ελλάδα τον υποδέχτηκαν ένα εκατομμύριο άτομα. Χρειάστηκε οκτώ ώρες για να φτάσει η πομπή από το αεροδρόμιο στο σπίτι του στη Φιλοθέη.
Πέρσι ο δήμος του Χόπκιντον στη Μασαχουσέτη αποκάλυψε ένα άγαλμα του Κυριακίδη με τον Σπύρο Λούη στην εκκίνηση του μαραθωνίου της Βοστόνης. Ο Κυριακίδης δεν έζησε αυτή τη δόξα. Πέθανε το 1987 και ο άθλος του πέρασε στην ιστορία. Όπως και τα λόγια του έκπληκτου αντιπάλου του, Τζόνι Κέλι, μετά την κούρσα της Βοστόνης το 1946: «Δε θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιο αθλητή που έτρεχε για την πατρίδα του και όχι για τον εαυτό του».
Από το blog του Γιάννη Παπαδόπουλου «Τρέξε Γιάννη Τρέξε»
Αναδημοσίευση από «TA NEA online» με την ευγενική άδεια του συγγραφέα.
Το πρόσθετο πρωτόκολλο της 'Αγκυρας, που προνοεί το άνοιγμα των τουρκικών λιμανιών και αεροδρομίων στα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα, είναι διαφορά μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι διαφορά Τουρκίας- Κυπριακής Δημοκρατίας, τονίζει ο Κύπριος ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος της ομάδας του ΕΛΚ, Ιωάννης Κασουλίδης.
Ο Κύπριος ευρωβουλευτής σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Σημερινή» και μιλώντας πρόσφατα σε γεύμα με δημοσιογράφους διατύπωσε την εκτίμηση ότι το θέμα της εφαρμογής του πρωτοκόλλου είναι το καταλληλότερο πεδίο για να δείξει επιτέλους η Κύπρος ότι διαθέτει τα θεσμικά όπλα να δυσκολέψει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.
Ο κ. Κασουλίδης δήλωσε ότι διαφωνεί στο να σταματήσει η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, υπογραμμίζει όμως ότι πρέπει να υπάρξουν κυρώσεις για να νιώσει η 'Αγκυρα ότι υπάρχει Κυπριακό που πρέπει να το λύσει.
«Και, ήδη, άρχισαν να φαίνονται τα σημεία ότι ενοχλείται, εάν η Κύπρος, έστω και μονομερώς τις παγώσει κεφάλαια», πρόσθεσε.
«Αν η Κύπρος ασκήσει τα δικαιώματα της, κάτι που υποστηρίζω εγώ, όσον αφορά τη μη συμμόρφωση της Τουρκίας με το πρωτόκολλο, τότε οι πρώτοι που θα τρέξουν να υποδείξουν στην Τουρκία ότι πρέπει να συμμορφωθεί, είναι αυτοί που τη στηρίζουν.
Δηλαδή, οι Βρετανοί και οι Σκανδιναβοί», κατέληξε ο Κύπριος ευρωβουλευτής.