Δεν νοείται να υπάρχουν απάτριδες, από γραφειοκρατική και νομοθετική ξεροκεφαλιά. Μια ολόκληρη γενιά παιδιών, γεννημένα στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς, ζει σε παρένθεση της ελληνικής κοινωνίας. Δεν εγγράφονται στα δημοτολόγια, δεν υπάρχει Μητρώο Αλλοδαπών Μονίμων Κατοίκων, ως εκ τούτου δεν έχουν πιστοποιητικό γέννησης. Από γεννησιμιού τους γίνονται παρίες του κράτους: δεν μπορούν να πάνε σε παιδικό σταθμό, να γραφτούν στο σχολείο, να βγάλουν διαβατήριο και να ταξιδέψουν. Η χώρα καταγωγής των δικών τους είναι μια ξένη χώρασυνήθως δεν γνωρίζουν ούτε τη γλώσσα. Αυτά τα εγκλωβισμένα άτομα θα επιχειρήσει να απελευθερώσει ο κ. Γιάννης Ραγκούσης με ρύθμιση που προωθεί το υπουργείο Εσωτερικών.
Υπολογίζεται ότι αυτά τα παιδιά είναι περισσότερα από 250.000.
Μια ακόμη διάταξη που προωθεί το υπουργείο, και μάλιστα βιαστικά, σχετίζεται με το δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές. Αν τρέξουν την υπόθεση, μισό εκατομμύριο αλλοδαποί θα μπορέσουν να καταθέσουν την άποψή τους στις τοπικές εκλογές, να εκλέξουν τους αντιπροσώπους τους και να αποκτήσουν φωνή. Δεν μπορεί να μένουν εδώ μόνιμα και νόμιμα, να πληρώνουν εισφορές, να υποβάλλουν δηλώσεις στην Εφορία και να παραμένουν οι μουγγοί της δημόσιας ζωής. Οπως δηλώνουν, μετέχουν της ελληνικής Παιδείας, ομιλούν την ελληνική, έχουν τις δουλειές τους.

Ορισμένοι παρουσιάζουν υπερβάλλοντα πατριωτισμό. Διαβάζουμε λοιπόν στην εφημερίδα «Τα Νέα» τη δήλωση ενός νέου άνδρα: «Κάθε δύο χρόνια που πρέπει να ανανεώσω την άδεια παραμονής μου ξανανιώθω ξένος. Στέκομαι στην ουρά με ανθρώπους από το Πακιστάν και το Ιράκ που ήρθαν χθες και δεν ξέρουν να λένε καλημέρα». Αίφνης ο «ξένος» αποκτά συγκριτικό και υπερθετικό βαθμό.

Οι μόνιμα διαμένοντες αλλοδαποί γίνονται συχνά επιφυλακτικοί απέναντι στους νεοφερμένους. Αυτοί που ενσωματώθηκαν κάπως πιο εύκολα (λευκοί Ευρωπαίοι, χριστιανοί) κάνουν πολύ πρόθυμα ξενοφοβικές δηλώσεις στην τηλεόραση για την παρουσία μη αφομοιωμένων πληθυσμών (έγχρωμοι, Ασιάτες, Αφρικανοί, μουσουλμάνοι). Οι απόψεις εκείνων που διαμένουν μόνιμα, από καταγωγή, τύχη, γέννηση συγκλίνουν σε μια αυστηρότητα κατά των αλλοδαπών που μοιάζουν περαστικοί. Δεν αποδέχονται αυτούς που στοχεύουν πιο πέρα στον χάρτη. Αν όμως αυτοί οι περαστικοί μείνουν εδώ, γεννήσουν τα παιδιά τους, βρουν μια δουλίτσα που συν τω χρόνω γίνει δουλειά, αποδεχτούν τον δυτικό πολιτισμό, δεν θα είναι σε κατάσταση τράνζιτ. Η μονιμότητα μαλακώνει τις εντάσεις.

Δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση ότι όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη θέλουν ντε και καλά να ζήσουν στην Ελλάδα. Ερχονται για μια καλύτερη ζωή και εφόσον αυτό δεν κάνει χειρότερη τη ζωή των κατοίκων της χώρας, γιατί όχι; Υπάρχει όμως μια παράμετρος που πρέπει να λάβει υπ΄ όψιν ο κ. Ραγκούσης. Το Δίκαιο του εδάφους, από το οποίο λαμβάνουν την ιθαγένεια όσοι γεννιούνται σε έναν τόπο, επινοήθηκε σε άλλες εποχές. Είναι ζήτημα που επανεξετάζεται.

Στην Ελλάδα υπάρχει και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γεωγραφικό και πολιτικό. Κάθε φορά που θα σπάνε τα νερά κάποιας εγκύου στην Αλβανία ή στα Σκόπια, θα μπαίνει στο αυτοκίνητο για να γεννήσει στην Ελλάδα- σαν σε ομοσπονδιακό κράτος.

Παρατηρείται επίσης αυξημένη προσέλευση γυναικών στα μαιευτήρια από αφρικανικές χώρες.

Είμαστε βέβαιοι ότι μπορούμε να αναλάβουμε το κόστος (ιατροφαρμακευτικά, εκπαιδευτικά) για πληθυσμούς που ευκαιριακά έρχονται στην Ελλάδα και με την ιθαγένεια του βρέφους θα έχουν αυτοδίκαιες απαιτήσεις;

Ο νόμος είναι νόμος και αν αποφασιστεί ότι θα παίρνουν την ιθαγένεια όλοι, αυτό θα πρέπει να εφαρμοστεί. Μήπως λοιπόν θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί μια γυναίκα από τη Σομαλία, με την κοιλιά στο στόμα, μπαίνει σε περιπέτεια για να έλθει εδώ; Είναι απλό: η χώρα διαλύθηκε, πρώτα με το όραμα του κομμουνισμού, κατόπιν διά της επιβολής ισλαμικού καθεστώτος.

Στα παράλια, ξένα σκάφη κλέβουν τον αλιευτικό πλούτο και διαλύουν την οικονομία. Αφού υπάρχουν αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τη Σομαλία, γιατί δεν τη βοηθούν να ορθοποδήσει; Αφού οι Αλβανοί είναι εργατική δύναμη, γιατί δεν τους δείχνουμε τον τρόπο να οικοδομήσουν το κράτος τους; Αλήθεια, ξέρουμε πώς οικοδομούνται τα σοβαρά κράτη;

Λώρη Κέζα /ΒΗΜΑ