Γράφει ο Δημογέροντας

Η ελληνική κοινωνία οφείλει… να οφείλει πολλές χάριτες στον εκδότη-διευθυντή της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ» Σταύρο Ψυχάρη. Ο άνθρωπος τράβηξε των παθών του τον τάραχο για να μας βάλει σε έναν δρόμο ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος...

Αφού ολοκλήρωσε το έργο (του) της «αποκατάστασης» της δημοκρατίας μας, την οποία παρέλαβε σε νεαρή ηλικία (και στην οποία συμπεριφέρθηκε, περίπου, όπως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην Πατρίτσια Ντ΄ Αντάριο) και μας την παρέδωσε ώριμη και με πολλές εμπειρίες, από τις παρέες που έκανε με διαφόρους «νταβατζήδες», κατά τη γνωστή φράση του Κώστα Καραμανλή, αποφάσισε να ασχοληθεί και να λύσει και ορισμένα άλλα σημαντικά προβλήματα, όπως αυτό της τιμής… της ντομάτας (όχι προφανώς της τιμής εκπόρνευσής της, αλλά της τιμής πώλησης), καθώς ανακάλυψε ότι οι αγρότες έχουν σοβαρό πρόβλημα με την τιμή της ντομάτας, την οποία πωλούν σε χαμηλή τιμή (όπως και τα άλλα λαχανικά). Πρόκειται για ένα πρόβλημα που χρονίζει και ακόμα δεν έχει δοθεί λύση. Βλέποντας την κατάσταση και μη μπορώντας να την ανεχθεί άλλο, ο κ. Ψυχάρης, αποφάσισε να αναλάβει δράση, για να λύσει και αυτό το πρόβλημα, με τον τρόπο που μόνο ο ίδιος γνωρίζει.
Η αρχή γίνεται από την εφημερίδα «του», «ΤΟ ΒΗΜΑ», στη σημερινή, κυριακάτικη, έκδοσή του, στο κύριο άρθρο, το οποίο υπογράφει ο ίδιος.
Όπου, αφού διαπιστώνει το πρόβλημα, προτείνει και τις λύσεις.

Δύο είναι οι λύσεις που προτείνει και εναλλακτικές, τις οποίες πρέπει να υιοθετήσει το κράτος: «Είτε να επιδοτήσει με όποιον τρόπο βρει τους αγρότες είτε να φορολογήσει την κατανάλωση υπέρ των αγροτών». Κι έτσι, κατά τον και οικονομολόγο κ. Ψυχάρη θα λυθεί το πρόβλημα.
Μόνο που τις λύσεις που προτείνει, ρίχνουν το οικονομικό βάρος της αντιμετώπισης του προβλήματος στις πλάτες των φορολογουμένων, συνολικά, στην πρώτη περίπτωση, των καταναλωτών στη δεύτερη. Σε κάθε περίπτωση, αν εφαρμοστούν οι προτάσεις Ψυχάρη, θα κληθούμε να πληρώσουμε όλοι εμείς το «μάρμαρο».
Αλλά το πρόβλημα δεν το δημιουργούν οι φορολογούμενοι στο σύνολό τους, ούτε οι καταναλωτές. Σε κάποιο σημείο στο άρθρο του, χαρακτηρίζει «σκανδαλώδες» το άνοιγμα της ψαλίδας, μεταξύ τιμής παραγωγού και τιμής καταναλωτή. Για το άνοιγμα της ψαλίδας, βέβαια, δεν φταίει ούτε ο παραγωγός, ούτε ο καταναλωτής. Το πρόβλημα δημιουργεί η συμπαθής (τρόπος του λέγειν) τάξη των μεσαζόντων, με την οποία ο κ. Ψυχάρης δεν ασχολείται. Και όχι μόνον αυτό. Στις λύσεις που προτείνει, θεωρεί δεδομένο ότι οι μεσάζοντες θα πρέπει να συνεχίσουν να κρατούν μεγάλο το άνοιγμα της ψαλίδας, ή και να το μεγαλώσουν περισσότερο, καθώς δεν έχει καμία πρόταση για τη μείωση που γιγαντιαίου κέρδους των μεσαζόντων.
Το ερώτημα είναι γιατί ο κ. Ψυχάρης αποφάσισε να ασχοληθεί, σήμερα, στο κύριο άρθρο του με τη ντομάτα (και τα άλλα ζαρζαβατικά); Μήπως έχει κατά νου, ύστερα από τις διάφορες, άλλες, μεσιτείες που έχει αναλάβει, σκοπεύει να κάνει και τον μεσίτη στη διακίνηση της ντομάτας (και άλλων ζαρζαβατικών);
Ευτυχώς, πάντως, οι ντομάτες και δη οι παραγινωμένες (όπως και τα άλλα ζαρζαβατικά) δεν χρησιμοποιούνται μόνο στη μαγειρική...