«Γεννήθηκα σε λάθος ζώδιο/Σε λάθος οίκο/Σε λάθος ωροσκόπο/Πήρα λάθος δρόμο/Που μ΄ έβγαλε σε λάθος συνήθειες/Βρέθηκα σε λάθος τόπο σε λάθος χρόνο/Για λάθος λόγο και λάθος ρίμα/Σε λάθος μέρα και λάθος εβδομάδα/Με λάθος μέθοδο και λάθος τεχνική» (Depeche Μode, «Wrong»).

Ένα τραγούδι δεν φτάνει για να εκφράσει αυτό που νιώθει μια ολόκληρη χώρα. Εκτός κι αν ζει σε καιρούς ηρωικούς κι εμπνευσμένους. Στους καιρούς που ζούμε, οι άνθρωποι δεν τραγουδούν πια με μια φωνή. Καθένας μουρμουρίζει το δικό του τραγούδι.

Το τσαλαπάτημα, τη συντριβή, την ανέχεια, το δίκιο του που λαβώνεται θανάσιμα, καθένας το υπομένει μόνος του βουβά, πίσω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού του. Ζούμε σε χώρες που στον κατήφορό τους περνούν στιγμές δραματικές.

Είμαστε εκείνοι που κάθε μέρα που περνά πιστεύουμε πως γεννήσαμε τα παιδιά μας σε λάθος τόπο και σε λάθος χρόνο.

Είμαστε εκείνοι που ζούμε με τη φοβερή υποψία πως αύριο- μεθαύριο τα παιδιά μας θα κάνουν την ίδια σκέψη και για τα δικά τους παιδιά.

Ζούμε σε ένα σύστημα που αντιστρέφει την κοινή λογική και την αλήθεια, όπως λέει χαρακτηριστικά ο Ιταλός συγγραφέας Βαλέριο Εβαντζελίστι. Όσο πιο πολλούς ανθρώπους βγάζει στον δρόμο μια επιχείρηση τόσο πιο υγιής είναι (Και πώς αυτοί οι άνθρωποι θα βρουν λεφτά για να πάνε να ψωνίσουν τα προϊόντα της; Πώς αυτή η επιχείρηση θα βρει λεφτά για νέες επενδύσεις;).

Όσο πιο λίγα ξοδεύει για τους πολίτες της μια χώρα τόσο πιο ισχυρή είναι (Τότε γιατί να υπάρχει μια τέτοια χώρα, αν δεν μπορεί να εξασφαλίσει δουλειά, υγεία και παιδεία για τους ανθρώπους της;).

Ζούμε με την αυταπάτη μιας ψεύτικης αυτονομίας, που δίνει σε εκείνους που μπορούν το ελεύθερο να μας πετούν στον δρόμο, όπως κάποτε πετούσαν από τα παλιά αερόστατα τη σαβούρα στο κενό για να πάρουν ύψος.

Όμως, ούτε το αερόστατο παίρνει ύψος ούτε εμείς γινόμαστε περισσότερο αυτόνομοι. Απλώς κολυμπάμε κι εμείς σε μια θάλασσα απελπισμένων που θα έκαναν τα πάντα για να κρατηθούν στον αφρό. Μας φωνάζουν από ψηλά με τον τηλεβόα πως η σημερινή φτώχεια μας θα φέρει τα μελλοντικά πλούτη μας.

Μας καλούν να πάρουμε μέρος σε μια κούρσα στην οποία θα κερδίσουν τα καλύτερα άλογα (για να θυμηθούμε εδώ την υπόσχεση που οδήγησε σε ένα τραγικό τέλος τον Μάρτιν Ίντεν, στο ομώνυμο έργο του Τζακ Λόντον).

Τα άλογα της κούρσας δεν μιλούν μεταξύ τους. Δεν κοιτάζουν καν τον διπλανό τους. Μόνο τρέχουν μπροστά, όπως προστάζει το μαστίγιο. Άλλα πέφτουν κι άλλα κουτσαίνονται για πάντα. Ένα μονάχα θα νικήσει, μα ο πραγματικός νικητής θα είναι πάντα ο καβαλάρης.

Ρούσσος Βρανάς