Το 2009 δεν θα μπορούσε να μπαίνει με μεγαλύτερες προσδοκίες, μόνο και μόνο επειδή η χρονιά που έφυγε άφησε έντονη τη γεύση της απογοήτευσης σε πολλούς τομείς στον χώρο του πολιτισμού. Σε επίπεδο καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και γεγονότων, η χρονιά είχε τις εξάρσεις της και τα ευτράπελά της, όπως κάθε χρονιά έχει τα δικά της, αλλά, κατά γενική πεποίθηση, οι θεσμοί υποβαθμίστηκαν. Αρκεί να θυμηθούμε τη μη-πολιτική του ΥΠΠΟ απέναντι στο νεοσύστατο, δικό του όργανο, Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού, το «πραξικόπημα» του Δήμου Αθηναίων που έκλεισε το Θέατρο του Λυκαβηττού, για να το ξανανοίξει λίγο μετά και την ανυπαρξία σοβαρής προβολής της σύγχρονης Ελλάδας στη διεθνή αγορά.
Κατά τα άλλα, το 2009 θα μας φέρει το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως, στο οποίο το ΥΠΠΟ έχει επιλέξει να επενδύσει φαραωνικά σχέδια διεθνούς προβολής (όταν δεν μπορεί να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία της Ακρόπολης ή την ευπρεπή εμφάνιση των αρχαιολογικών χώρων).
Επειδή, όμως, το 2008 μας κληροδότησε τραυματισμένη την εικόνα της Αθήνας, δημιουργείται ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για τομές στη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς της. Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί τις τελευταίες δεκαετίες τη συστηματική καταστροφή του κτιρίου του Πολυτεχνείου, με την πρυτανεία να παραμένει παθητικός παρατηρητής και την κοινότητα των αρχιτεκτόνων βουβή. Οι πληροφορίες που μιλούν για καταστροφή μεγάλης εκτάσεως θέτουν ένα ζήτημα που ασφαλώς ξεφεύγει από την αδυναμία διαχείρισης ενός αρχιτεκτονικού και ιστορικού μνημείου. Είναι μία πρόκληση για το 2009.
Το 2009 θα μας φέρει σπουδαίους καλλιτέχνες και θα δούμε, πιθανότατα, σημαντικές ή λιγότερο σημαντικές παραγωγές. Η Ελλάδα, όμως, δείχνει να συνεχίζει σε σύγχυση, με μερίδα καλλιτεχνών να απομακρύνεται από την κοινή λογική και την επίσημη πολιτεία σε ακόμη μεγαλύτερη απόκλιση από την κοινωνία.

Νικος Βατοπουλος/Καθημερινή