Τα Μέσα Ενημέρωσης είναι επιχειρήσεις. Οι ιδιοκτήτες τους, θέλουν "δουλειές", λεφτά, εξουσία, δύναμη. Στην οικονομία της "πρόσβασης", ένας τηλεοπτικός ή ραδιοφωνικός "παραγωγός-εργαζόμενος" προσλαμβάνεται εάν έχει "δυνατή ατζέντα"(όσο πιο πολλά τηλέφωνα έχει καταχωρημένα, τόσο καλύτερα...). Στον έντυπο τύπο, εάν έχει πηγές και...προσβάσεις και μυαλό να γράψει "στρωτά ελληνικά", ίσως του δοθεί μια ευκαιρία.....
Δημοσιογραφία λοιπόν στις μέρες μας είναι "τι εξυπηρετεί το αφεντικό". Και "είδηση" ό,τι του δίνει λεφτά και του ανοίγει πόρτες ή του "χτίζει" τις προσβάσεις ("καίγοντας" τους αντιπάλους ή όσους είναι με τους "απέναντι" ή ευνοώντας "τους δικούς μας"). Ολοι λειτουργούν με τη λογική "της μαφίας" (ιδιωτικοί στρατοί που...συγκρούονται για τον έλεγχο της αγοράς και το μοίρασμα των...μεριδίων). Επομένως δημοσιογραφία ασκείται μόνο "κατά περίπτωση και απο ...χόμπυ" και τις ειδήσεις τις έχουν γραμμένες στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.....
Γι αυτό και κανείς (πολίτης) δεν δίνει σημασία. Η "κουτάλα" να είναι καλά....Αποκαλύψεις υπάρχουν μόνο ως...παράπλευρες απώλειες μέχρι να...συγκαλυφθούν (όταν επέλθει...συμβιβασμός) άρον- άρον.
Η ΕΣΗΕΑ (και οι άλλες δημοσιογραφικές ενώσεις) λειτουργούν απλά για τα...μάτια των δημοσιογράφων. Η αλήθεια είναι ότι θέλει "αρετή και τόλμη" η ελευθερία κι αυτά δεν υπάρχουν.