Να ενισχύσουν το «τείχος προστασίας» απέναντι στην κρίση χρέους κάλεσαν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οι υπουργοί Οικονομικών και οι επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών της Ομάδας των 20 (G-20), κατά τη σύνοδο τους στο Μεξικό, το Σαββατοκύριακο, τονίζοντας ότι αυτό θα πρέπει να γίνει πριν την αποδέσμευση των πόρων του ΔΝΤ.
Κυβερνήσεις των χωρών της Ευρωζώνης υποσχέθηκαν την Κυριακή ότι θα προβούν στην επανεκτίμηση του μεγέθους του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας μέσα στον Μάρτιο.
Οι υπουργοί Οικονομικών της G20 κάλεσαν την ΕΕ να τηρήσει την υπόσχεσή της να προβεί στην κίνηση αυτή εντός του Μαρτίου, σημειώνοντας ότι αυτό θα αποτελέσει μια «ουσιαστική συμβολή» πριν από την αύξηση των πόρων του ΔΝΤ.

«Οι χώρες της Ευρωζώνης θα επανεκτιμήσουν την ισχύ των μηχανισμών σταθερότητας τον Μάρτιο. Αυτό θα αποτελέσει μια ουσιαστική συμβολή πριν να υπάρξει η αποδέσμευση πόρων από το ΔΝΤ», τονίζεται στην ανακοίνωση της G20.

Ο υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Τζορτζ Όσμπορν επισήμανε ότι η G20 θέλει να δει μια ξεκάθαρη δέσμευση. «Πρέπει να δούμε το χρώμα του χρήματος της Ευρωζώνης πρώτα, και, ειλικρινά, αυτό δεν έχει συμβεί. Μέχρι να γίνει, δεν υπάρχει ζήτημα η Βρετανία ή πιθανώς οποιοσδήποτε άλλος να συμβάλει επιπλέον χρήματα μέσω του ΔΝΤ», είπε.

Μετά το πέρας της διήμερης συνόδου των υπουργών Οικονομικών και των επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών των κρατών-μελών της Ομάδας των Είκοσι, ο υπουργός Οικονομικών του Μεξικού Χοσέ Αντόνιο Μιντ είπε ότι «τα αποτελέσματα» της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής τον Μάρτιο «θα είναι ζωτικής σημασίας».

Την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή, οι ηγέτες των κρατών-μελών της ΕΕ συναντώνται στις Βρυξέλλες για να συζητήσουν για το μέγεθος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), του μόνιμου ταμείου για την χρηματοδότηση κρατών τα οποία δεν είναι σε θέση να δανείζονται από τις χρηματαγορές.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε είπε ότι δεν είναι απαραίτητο να ληφθεί απόφαση σε αυτή τη Σύνοδο, αφού κατά τον ίδιο η ΕΕ έχει στην διάθεσή της ολόκληρο τον Μάρτιο.

Ο υπουργός Οικονομικών της Βραζιλίας Γκίντου Μάντεγκα είπε ότι θα μπορούσε να υπάρξει συμφωνία στους κόλπους της G20 για την χρηματοδότηση μέσω ΔΝΤ τον Απρίλιο, εάν η Ευρώπη ενισχύσει το «τείχος προστασίας» και οι μεταρρυθμίσεις στο ΔΝΤ επικυρωθούν.

Η γερμανική κυβέρνηση διαφώνησε με τη διατύπωση της ανακοίνωσης, υποστηρίζοντας ότι θα έπρεπε να αναφέρει πως η αύξηση των κεφαλαίων του ΕΜΣ θα είναι «σημαντική», και όχι «ουσιαστική συμβολή» για την αποδέσμευση των πόρων. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο κ. Σόιμπλε παρουσίασε «αντιφατική« συμπεριφορά στη διήμερη σύνοδο.

Ένας αξιωματούχος επισήμανε πως ο κ. Σόιμπλε επέμεινε ότι η επιβολή σκληρότερων δημοσιονομικών κανόνων είναι πολύ πιο σημαντική από την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών και την επαναφορά της ανάπτυξης. Κεκλεισμένων των θυρών, εμφανίστηκε πιο συμφιλιωτικός, σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματούχο.

Οι ΗΠΑ και ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν τη θέση της Γερμανίας, είπε ένας δεύτερος αξιωματούχος.

«Βρίσκουν δύσκολο το να κατανοήσουν την γερμανική εμμονή με την δημοσιονομική πειθαρχία, κι έτσι οι Γερμανοί ήταν κάπως απομονωμένοι στη συνάντηση [...] το να μεταθέσουν την ευθύνη στην Bundestag (σ.σ. γερμανική βουλή) και στην [Γερμανίδα καγκελάριο Άγγελα] Μέρκελ ήταν ένας τρόπος να αντιμετωπίσουν την κριτική που δέχθηκαν από τις χώρες-μη μέλη της ΕΕ», σύμφωνα με τον ίδιο.

Η πρόταση που συζητήθηκε στη σύνοδο της G20 προβλέπει τη συγχώνευση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ - EFSF) και του ΕΜΣ (ESM) ώστε να δημιουργηθεί ένα «τείχος προστασίας» 750 δισ. ευρώ (1 τρισ. δολαρίων).

Αυτό θα άνοιγε την πόρτα ώστε χώρες της G20 όπως η Ιαπωνία και η Κίνα να ικανοποιήσουν το αίτημα του ΔΝΤ για νέους πόρους 500-600 δισ. δολαρίων, πέραν των 385 δισ. που διαθέτουν ήδη.

Συνολικά, έτσι, το ποσό θα φθάσει τα 2 τρισ. δολάρια σε «ισχύ πυρός». Οι υπουργοί Οικονομικών της G20 συναντώνται ξανά στα τέλη του Απριλίου στην Ουάσινγκτον και έκαναν σαφές ότι δεν θα άρουν την πίεση στην Ευρώπη, στέλνοντας το μήνυμα ότι τα κεφάλαια από το ΔΝΤ δεν είναι εγγυημένα.

Ακόμα, στην ανακοίνωσή τους οι υπουργοί Οικονομικών της Ομάδας των Είκοσι εξέφρασαν «ανησυχία» για τον «κίνδυνο» από μια ενδεχόμενη αύξηση της τιμής του πετρελαίου λόγω των γεωπολιτικών εντάσεων στην Μέση Ανατολή.

«Επαγρυπνούμε έναντι του κινδύνου που αντιπροσωπεύει μια αύξηση των τιμών του πετρελαίου και χαιρετίζουμε την δέσμευση των [πετρελαιο]παραγωγών χωρών να συνεχίσουν να εγγυώνται επαρκή προσφορά», αναφέρεται στην ανακοίνωση της G20. συνέχεια »

Σε γενική μείωση οδηγούνται οι μισθοί τεσσάρων εκατομμυρίων εργαζομένων, υπό το βάρος των ανατροπών που επέρχονται στις συλλογικές συμβάσεις. Η μείωση των κατώτατων αμοιβών κατά 22%, πέραν των άλλων, συμπαρασύρει - προς τα κάτω - μια σειρά κοινωνικών και άλλων παροχών, όπως το επίδομα ανεργίας, ενώ η ανατροπή των κλαδικών συμβάσεων και η μετενέργεια επιφέρουν μειώσεις που ξεπερνούν ακόμη και το 40%. Η «σανίδα σωτηρίας» που προσφέρει η κυβέρνηση για την υπογραφή κλαδικών συμβάσεων τους επόμενους τρεις μήνες προσκρούει στις αρνητικές διαθέσεις των εργοδοτών.
«Ντόμινο» ευρύτερων μειώσεων μισθών και κοινωνικών παροχών, που ενδέχεται να εξελιχθεί σε γενική κατάρρευση (collapse) των αμοιβών του ιδιωτικού τομέα και του υφισταμένου δικτύου κοινωνικής προστασίας, προκαλεί το νέο μνημόνιο.

Οι επιπτώσεις των μέτρων που περιλαμβάνονται στους εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου σταθμίζονται από εργοδοτικούς και εργατικούς φορείς, ενώ το υπουργείο Εργασίας συντάσσει τις απαραίτητες διευκρινιστικές εγκυκλίους, με τις οποίες επιχειρεί να αμβλύνει τις συνέπειες των μέτρων.

Οι άμεσα ορατές ανατροπές στον εργασιακό τομέα που συνδέονται με τη μείωση των αμοιβών και την αλλαγή στις κλαδικές συμβάσεις αφορούν τα εξής:

Πρώτον, από 1ης Μαρτίου μειώνονται κατά 22% οι κατώτατοι μισθοί και τα ημερομίσθια, δημιουργώντας τεράστιο βιοποριστικό ζήτημα σε 360.000 εργαζομένους της χώρας που αμείβονται στα όρια της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Η μείωση για τους νέους κάτω των 25 ετών είναι υψηλότερη και φθάνει το 32% του υφιστάμενου κατώτατου μισθού.

Δεύτερον, οι μειώσεις αυτές συμπαρασύρουν - προς τα κάτω - μια σειρά κοινωνικών και άλλων παροχών που συνδέονται άμεσα με το ύψος του κατώτατου μισθού της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε το επίδομα ανεργίας, για το οποίο καταβάλλεται προσπάθεια η μείωση να είναι μικρότερη από αυτή που αντιστοιχεί στη μείωση του κατώτατου μισθού.

Τρίτον, οι ανατροπές στις κλαδικές συμβάσεις και η «μερική - σε χρόνο αλλά και σε περιεχόμενο - διατήρηση» της μετενέργειας επιφέρουν μειώσεις μισθών που ενδέχεται να ξεπεράσουν ακόμη και το 40%.

Ενδεικτική των σαρωτικών επιπτώσεων που σημαίνουν οι αλλαγές είναι αναφορά της ΓΣΕΕ σε ενημερωτική εγκύκλιό της προς τις ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα, στην οποία σημειώνει ότι «η κρατική παρέμβαση στην εθνική σύμβαση διαλύει τα γενικά κατώτατα όρια προστασίας συμπαρασύροντας καθοδικά μια σειρά παροχών συνδεδεμένων με αυτά». Εκτιμά ακόμη ότι «η δραματική μείωση του κατώτατου μισθού θα συμπαρασύρει τις κλαδικές και τις υπόλοιπες συμβάσεις και θα αναιρέσει τη βιοποριστική λειτουργία του μισθού».

Κινητικότητα εν όψει της ισχύος των νέων μειωμένων αμοιβών επικρατεί και στον χώρο των εργοδοτών, οι οποίοι «φυλλομετρούν» τα νέα μέτρα αναζητώντας τρόπους να προχωρήσουν σε μειώσεις μισθών.

Η έμμεση έκκληση του υπουργού Εργασίας κ. Γ. Κουτρουμάνη προς τους εργοδότες να μην εφαρμόσουν το συγκεκριμένο μέτρο δεν φαίνεται να βρίσκει «ευήκοα ώτα». Ο υπουργός Εργασίας, αναφερόμενος στη μείωση των μισθών από 1ης Μαρτίου, για την εφαρμογή ή μη του μέτρου παρέπεμψε στους εργοδότες. «Η μείωση είναι δικαίωμα αλλά όχι και υποχρέωση του εργοδότη» είπε χαρακτηριστικά. Με λίγα λόγια, ο εργοδότης μπορεί, εφόσον το επιθυμεί, να μην την εφαρμόσει.

Ωστόσο το κλίμα στην αγορά εργασίας είναι διαφορετικό. Εκατοντάδες επιχειρήσεις με την ψήφιση του νόμου αναζητούν τρόπους να προχωρήσουν στη μείωση των μισθών.

Πολλές επιχειρήσεις προχώρησαν άμεσα στη μείωση του κατώτατου μισθού αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου για το νέο μνημόνιο. Σύμφωνα με την ερμηνευτική πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις που προχώρησαν σε μειώσεις μετά τη 14η Φεβρουαρίου - ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου - είναι νομότυπες, παρ' ότι η έναρξή του προσδιορίστηκε για την 1η Μαρτίου.

Ακόμη και επιχειρηματίες που είχαν ταχθεί κατά της μείωσης των μισθών προβληματίζονται κατά πόσον θα αντέξουν τον ανταγωνισμό διατηρώντας το σημερινό ύψος αμοιβών.

Ποιες κατηγορίες συνταξιούχων πλήττονται περισσότερο από τα μέτρα

Η κόκκινη γραμμή για μειώσεις από τα 300 ως τα 200 ευρώ κατ’ ουσίαν μετέφερε το πρόβλημα από τις επικουρικές στις κύριες συντάξεις
Οι συνταξιούχοι των ειδικών ταμείων των ΔΕΚΟ αλλά και του Δημοσίου πλήττονται περισσότερο από τις νέες μειώσεις κύριων συντάξεων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση προκειμένου να στηρίξει τα επικουρικά ταμεία. Το 76,52% των συνταξιούχων της ΔΕΗ πλήττονται από τη μείωση καθώς λαμβάνουν σύνταξη άνω των 1.300 ευρώ και ακολουθούν ο ΟΤΕ με 62,92%, ο ΗΣΑΠ με 56,92% και η Εθνική Τράπεζα με 55,61%.

Ωστόσο ο υπουργός Εργασίας κ. Γ. Κουτρουμάνης δεν απέκλεισε νέες μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις, καθώς η λύση που επελέγη «δεν αποκλείει αυτό το ενδεχόμενο». Ο κ. Κουτρουμάνης επεσήμανε ότι «η κόκκινη γραμμή για μειώσεις από τα 300 ως τα 200 ευρώ κατ' ουσίαν μετέφερε το πρόβλημα από τις επικουρικές στις κύριες συντάξεις». Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου, με τις μειώσεις θίγεται το 13,6% των κύριων συντάξεων, ενώ οι μειώσεις των επικουρικών δεν είναι βέβαιον ότι θα περιορισθούν σε αυτές που ήδη εφαρμόζονται.

Κύριες και επικουρικές συντάξεις αποτελούν την «ευκολότερη λύση» για τις περικοπές που επιβάλλει η τρόικα στην ελληνική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα οι μειώσεις των συντάξεων να έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Οι υψηλές κύριες συντάξεις έχουν μειωθεί ως 40% (για συνταξιούχους κάτω των 55 ετών) το διάστημα από τον Αύγουστο του 2011 ως σήμερα. Το διάστημα αυτό έχουν επιβληθεί δύο «ειδικές εισφορές» (τύπου ΛΑΦΚΑ), περικοπή 20% και 40% για τα ποσά άνω των 1.300 ευρώ και τελευταία 12% για την ενίσχυση των επικουρικών συντάξεων.

Δραματικές μειώσεις έχουν υποστεί και οι επικουρικές συντάξεις από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο και εντεύθεν. Μειώσεις που ξεκινούν από 7,5% σε συντάξεις ύψους 200 ευρώ και φθάνουν το 44,4% στις συντάξεις ύψους 700 ευρώ.

Το νέο επώδυνο «κούρεμα» σε κύριες και επικουρικές συντάξεις αποφασίστηκε από την κυβέρνηση προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα ελλείμματα των επικουρικών ταμείων. Κι αυτό καθώς δεν κατέστη δυνατόν να βρεθούν περικοπές από άλλες πηγές του προϋπολογισμού.

Ετσι από 1ης Ιανουαρίου 2012 περικόπτονται κατά 12% οι κύριες συντάξεις όλων των ασφαλιστικών ταμείων, για το τμήμα της σύνταξης άνω των 1.300 ευρώ.

Υψηλότερες θα είναι οι περικοπές στο ΝΑΤ. Οι συνταξιούχοι ναυτικοί θα υποστούν μείωση 7% της κύριας σύνταξής τους, στο σύνολο του ποσού της.

Οι περικοπές στις επικουρικές συντάξεις κλιμακώνονται ως εξής:

Οι συντάξεις ως διακόσια πενήντα (250) ευρώ μειώνονται κατά 10% στο συνολικό ποσό. Το ποσό της σύνταξης μετά τη μείωση δεν μπορεί να υπολείπεται του ποσού των διακοσίων (200) ευρώ.

Οι συντάξεις από διακόσια πενήντα ευρώ και ένα λεπτό (250,01) ως τριακόσια (300) ευρώ, κατά ποσοστό 15% στο συνολικό ποσό. Το ποσό της σύνταξης μετά τη μείωση δεν μπορεί να υπολείπεται του ποσού των διακοσίων είκοσι πέντε (225) ευρώ.

Οι συντάξεις από τριακόσια ευρώ και ένα λεπτό (300,01) και άνω κατά ποσοστό 20% στο συνολικό ποσό. Το ποσό της σύνταξης μετά τη μείωση δεν μπορεί να υπολείπεται του ποσού των διακοσίων πενήντα πέντε ευρώ (255) ευρώ.

Τα ποσοστά των μειώσεων αυτών καταλαμβάνουν και το 50% του συνολικού ποσού κύριας και επικουρικής σύνταξης που χορηγείται από το ΕΤΑΤ (τραπεζοϋπαλλήλων) και το ΕΤΕΑΜ σε συνταξιούχους προσυνταξιοδοτικού καθεστώτος.

Για τη μείωση λαμβάνεται υπόψη το ποσό της καταβλητέας την 1.1.2012 επικουρικής σύνταξης.

Προς κατάργηση οι κλαδικές συμβάσεις - Δύσκολη συμφωνία εργοδοτών - εργαζομένων για τις παροχές

Περιθώριο τριών μηνών για να υπογράψουν νέα κλαδική σύμβαση και να αποφευχθεί η κατάρρευση των μισθών σε κλαδικό επίπεδο δίνει η εξειδίκευση των μέτρων από την κυβέρνηση. Ωστόσο θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο να επέλθει συμφωνία μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων για τη διατήρηση παροχών, τη στιγμή που ο νόμος επιτρέπει τη δραστική μείωσή τους.

Ετσι στην πράξη οι κλαδικές συμβάσεις οδεύουν προς την αδρανοποίησή τους ή ακόμη και την κατάργησή τους, αφού πλέον δεν θα συνάπτονται. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αλλαγή της μετενέργειας και τη μερική διατήρησή της - σε χρόνο αλλά και σε περιεχόμενο -, οδηγεί σε μειώσεις που μπορεί να φθάσουν και το 40%.

Το μνημόνιο προβλέπει τη λήξη των κλαδικών συμβάσεων το αργότερο σε ένα έτος από την ψήφισή του. Ταυτοχρόνως, η μετενέργεια των κλαδικών συμβάσεων περιορίζεται στους τρεις από τους έξι μήνες. Το τρίμηνο της μετενέργειας ισχύει - από σήμερα - και για τις κλαδικές συμβάσεις που έχουν λήξει.

Εφόσον μετά την πάροδο του τριμήνου δεν υπάρξει νέα κλαδική σύμβαση οι αμοιβές των εργαζομένων επανέρχονται στον βασικό κλαδικό μισθό και διατηρούν μόνο - όπου υπάρχουν - τα εξής τέσσερα επιδόματα: ωρίμασης, τέκνων, εκπαίδευσης και βαρέων επαγγελμάτων.

Κι αυτό γιατί στον νόμο προβλέπεται ρητά πως η δράση της μετενέργειας των κλαδικών συμβάσεων στις ατομικές συμβάσεις αφορά πλέον μόνο συγκεκριμένες αμοιβές.

Ο υπουργός Εργασίας σημειώνει ότι αφορά μόνο «τον βασικό μισθό της κλαδικής σύμβασης» και το κλιμάκιο στο οποίο είναι ενταγμένος ο μισθωτός. Συνεπώς καταργούνται μια σειρά επιδομάτων που διαμορφώνουν - κατά μεγάλο ποσοστό - τις τελικές αμοιβές των εργαζομένων. Επίσης καταργείται και η τυχόν επιπλέον αμοιβή που έχει συμφωνηθεί μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου. Σύμφωνα με εκτιμήσεις νομικών, με τη λήξη της μετενέργειας οι αμοιβές θα μειώνονται αυτομάτως, δηλαδή θα τροποποιείται η ατομική σύμβαση εργασίας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του εργαζομένου. Κάτι τέτοιο θα προκαλέσει δραματικές μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Το μνημόνιο αναφέρει πως οι μειωμένοι μισθοί θα ισχύουν έως ότου υπάρξει νέα σύμβαση, συλλογική ή ατομική. Είναι ωστόσο σαφές πως οι εργαζόμενοι θα πιεστούν να συμφωνήσουν (σε ατομικό επίπεδο) σε χαμηλότερες αμοιβές υπό τη «δαμόκλειο σπάθη» της απόλυσης. Η αδυναμία σύναψης συλλογικής σύμβασης για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι δεδομένη με το νέο αυτό καθεστώς. Τούτο καθίσταται απολύτως αδύνατο• λόγω ενός επιπλέον γεγονότος. Οτι η προσφυγή στη διαιτησία δεν είναι πλέον εφικτή, αφού απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη και των δύο μερών (εργοδοτών και εργαζομένων).

Μικρότερες απώλειες στο επίδομα ανεργίας

Σε μικρότερη - αναλογικά - μείωση οδηγείται το επίδομα ανεργίας, παρ' ότι είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον κατώτατο μισθό. Σύμφωνα με πληροφορίες, η μείωση του επιδόματος δεν θα είναι αντίστοιχη με αυτήν του κατώτατου μισθού, γεγονός που θα επιδείνωνε την ήδη άσχημη εικόνα της κυβέρνησης.

Το επίδομα θα περικοπεί μερικώς και όχι κατά περίπου 100 ευρώ, όπως αναλογεί στη μείωση του κατώτατου μισθού. Σήμερα το επίδομα είναι 461 ευρώ και αναλογεί στο 55% του κατώτατου μισθού.

Ταυτοχρόνως αναμένεται να τεθούν κριτήρια βάσει των οποίων θα καταβάλλεται το επίδομα ανεργίας, ανάλογα με τα έτη ασφάλισης ή ακόμη και τη συχνότητα καταβολής του επιδόματος εντός του ασφαλιστικού βίου κάθε ανέργου.

Περικοπές θα υποστούν και άλλες παροχές - κοινωνικού περιεχομένου - όπως π.χ. η αμοιβή των μητέρων που κάνουν χρήση της άδειας μητρότητας (έξι μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού). Η αμοιβή που δίδεται από τον ΟΑΕΔ ακολουθεί τον μισθό της ΕΓΣΣΕ.

Αντιθέτως, το υπουργείο Εργασίας με τροπολογία του αποδέσμευσε από τη μείωση του κατώτατου μισθού - και συνεπώς τις διατηρεί ως έχουν - τις ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές παροχές που ακολουθούσαν την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.

Μερικές από αυτές είναι το επίδομα βαρύτατης και απόλυτης αναπηρίας, το εξωιδρυματικό επίδομα, οι συντάξεις του ΟΓΑ, το πλαφόν για την απασχόληση των συνταξιούχων κτλ.

Χρονικό παράθυρο για τις κλαδικές

«Χρονικό παράθυρο» τριών μηνών παρέχει η κυβέρνηση στα συνδικάτα, προκειμένου να υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας και να «διασώσουν» ό,τι μπορούν από τις κλαδικές αμοιβές.

Σύμφωνα με πληροφορίες, την ερχόμενη Τρίτη θα εκδοθεί Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου με την οποία θα διευκρινίζονται οι αλλαγές στο καθεστώς των αμοιβών του ιδιωτικού τομέα που επέφερε ο νόμος για το νέο μνημόνιο.

Οι αλλαγές που περιλαμβάνονται σε αυτή προβλέπουν τα εξής:

1. Η τρίμηνη μετενέργεια ισχύει και για τις κλαδικές συμβάσεις που έχουν ήδη λήξει. Ετσι δίδεται το χρονικό περιθώριο διαπραγμάτευσης για την ανανέωση των συμβάσεων, προτού μειωθούν – αυτομάτως – οι κλαδικές.

2. Ξεκαθαρίζεται ότι μετά τη λήξη της μετενέργειας οι μισθοί θα μειώνονται στο όριο των κλαδικών αμοιβών και όχι των κατώτατων, όπως αρχικώς είχε αναφερθεί.

3. Οι μειώσεις των κατώτατων αμοιβών κατά 22%, που έγιναν μετά τη 14η Φεβρουαρίου – ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως – είναι νόμιμες και δεν θα υπάρξουν κυρώσεις για τις επιχειρήσεις που προχώρησαν στο μέτρο. Σημειώνεται ότι μετά την ψήφιση του νόμου διευκρινίστηκε ότι η ισχύς του μέτρου αρχίζει την 1η Μαρτίου. συνέχεια »

Διά πυρός και σιδήρου αναμένεται να περάσει ο δικομματισμός στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές(εαν και όποτε αυτές γίνουν). Η συμμετοχή του ΠαΣοΚ και της ΝΔ στην κυβέρνηση Παπαδήμου έχει θολώσει τις διαχωριστικές των δύο κομμάτων, τα οποία ανέλαβαν να στηρίξουν τη νέα συμφωνία για τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Και τα δύο κόμματα όμως έχασαν δυνάμεις προς το αντιμνημονιακό μέτωπο, το οποίο μεγεθύνεται αλλά δεν ενοποιείται ώστε να αποκτήσει δυναμική εξουσίας(και ούτε εμφανίζει την παραμικρή δυναμική ή πρόταση προς μια τέτοια κατεύθυνση). Τριγύρω τους μια κοινωνία απογοητευμένη που αναζητεί πυξίδα και προορισμό. Οι έρευνες της κοινής γνώμης καταγράφουν ένα επίμονο αίτημα για νοικοκύρεμα της οικονομίας και του κράτους, για σύγχρονη εκπαίδευση, αλλά και μια τάση συντηρητικοποίησης και αμφισβήτησης των παλιών κομματικών σχηματισμών. Παραμένει αμφίβολο αν η μερίδα πολιτών που ενισχύει τα κόμματα της Αριστεράς θα έχει ανάλογη έκφραση και στην κάλπη, είναι όμως βέβαιη -και ασφαλώς ανησυχητική - η άνοδος της Χρυσής Αυγής. Στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων ξορκίζουν δημοσίως τα σενάρια συνεργασίας, ιδιωτικώς όμως αποδέχονται ότι το ΠαΣοΚ και η ΝΔ, έστω και η Δημοκρατική Συμμαχία αν εισέλθει στη Βουλή, αποτελούν εκ των πραγμάτων ένα μέτωπο σταθερότητας για τη χώρα.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Α. Λοβέρδου για την προοπτική να στηρίξει το ΠαΣοΚ μετεκλογικά τη ΝΔ, εφόσον αναδειχθεί πρώτο κόμμα, πυροδότησαν τη συζήτηση για συγκυβέρνηση και ο υπουργός Υγείας δέχθηκε συντροφικά πυρά από τον κ. Απ. Κακλαμάνη, από πολλούς βουλευτές, ακόμη και από αυτούς που στηρίζουν τον κ. Ευ. Βενιζέλο, ακόμη και από την κυρία Λούκα Κατσέλη. Ωστόσο κάτι ανάλογο είχε υπαινιχθεί πριν από λίγες ημέρες ο αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών στη Βουλή, ότι «εμείς και η ΝΔ θα εγγυηθούμε και μετά τις εκλογές την υλοποίηση του μνημονίου».

Πηγές προσκείμενες στον κ. Βενιζέλο, πάντως, άφησαν να διαρρεύσει ότι «οι μεγάλες στρατηγικές επιλογές του ΠαΣοΚ και άρα της δημοκρατικής παράταξης θα διατυπωθούν προεκλογικά με πολύ μεγάλη σαφήνεια αλλά ως απότελεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας η οποία θα γίνει αμέσως μετά την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του ΠαΣοΚ».

Αλλά και ο κ. Λοβέρδος απάντησε στην κριτική που δέχτηκε: «Η Ελλάδα χρειάζεται πολιτική και κυβερνητική σταθερότητα. Και τα δύο κόμματα θα παλέψουμε για τη νίκη. Αυτό όμως είναι αυτονόητο και οι στιγμές απαιτούν απ΄όλους κάτι περισσότερο από κοινοτοπίες».

Πολλά στελέχη του ΠαΣοΚ ανατριχιάζουν στην ιδέα ότι άλλα στελέχη προεξοφλούν τη νίκη της ΝΔ, θεωρώντας ότι προδίδουν την προοπτική του κόμματος να πετύχει μεγαλύτερα ποσοστά. «Διώχνουν ψηφοφόρους προς το κόμμα της Λούκας και του Χάρη» λένε. Αλλά και για το επίσημο ΠαΣοΚ οι απόψεις διίστανται. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το ΠαΣοΚ «υπάρχει μόνο μέσα στη Βουλή, έξω δεν ξέρουμε τι γίνεται», άλλοι όμως εκτιμούν ότι οι παρατάξεις δεν διαλύονται τόσο εύκολα.

Η απόγνωση ενός συνεχώς αυξανόμενου κομματιού της κοινωνίας οδηγεί στην αποδιάρθρωση των κομμάτων. Ολο και περισσότεροι πολιτικοί από όλο και περισσότερα κόμματα διαπιστώνουν με ανησυχία στις συνομιλίες τους με τους ψηφοφόρους τους ότι «στην κοινωνία καλλιεργείται μίσος».

Θα αντέξουν τα δύο μεγάλα κόμματα την πίεση ή θα κατακερματιστούν; Θα βρουν τον τρόπο να σταθεροποιήσουν την οικονομία και να δημιουργήσουν ανάπτυξη ή θα χαθούν στον φαύλο κύκλο της ύφεσης; Θα προκηρυχθούν εκλογές προς τα τέλη Απριλίου ή θα πάρει παράταση η κυβέρνηση; Αν η ΝΔ αναδειχθεί νικήτρια στις εκλογές, υπό ποιους όρους θα συμμετάσχει το ΠαΣοΚ και πώς θα διατηρήσει τη διαφορετική ταυτότητά του;

Ορισμένα ερωτήματα αναμένεται να απαντηθούν έπειτα από την εκλογή νέας ηγεσίας στο ΠαΣοΚ και άλλα έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές, οπότε θα ανοίξει ένας νέος και εξίσου δύσκολος κύκλος για το πολιτικό σύστημα.

Τι συζητούν στη Νέα Δημοκρατία - Σκέψεις για μεγάλο συνασπισμό

Στη ΝΔ, η πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις τής δίνει άλλον αέρα, αν και ο δρόμος για την αυτοδυναμία είναι ακόμα μακρύς, μετά και το νέο κόμμα του κ. Π. Καμμένου και με δεδομένο ότι έχει απέναντί της και άλλα δύο κόμματα, τον ΛΑΟΣ και τη Δημοκρατική Συμμαχία.

Οι δηλώσεις Λοβέρδου προκάλεσαν αναστάτωση και στο παρασκήνιο δεν έλειψαν οι συζητήσεις για τους πιθανούς συμμάχους της ΝΔ στο ενδεχόμενο μη ή οριακής αυτοδυναμίας.

Αν και η επίσημη γραμμή της ΝΔ είναι «ισχυρή, αυτοδύναμη κυβέρνηση», γαλάζια στελέχη ακόμη και σε δημόσιες τοποθετήσεις τους αντιμετωπίζουν ως πιθανό το ενδεχόμενο ενός «μεγάλου συνασπισμού» την επομένη των εκλογών.

Η προοπτική συνύπαρξης την επομένη των εκλογών δεν αποκηρύσσεται, δημιουργεί όμως προβληματισμό στην ηγετική ομάδα, καθώς ο κ. Σαμαράς έχει κηρύξει πανστρατιά για να επανέλθουν τα διαγραμμένα στελέχη και να γίνει το κόμμα του πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία.

Την παραμονή της τοποθέτησης του κ. Λοβέρδου, μια αποστροφή του λόγου του υπουργού Αμυνας και αντιπροέδρου της ΝΔ κ. Δ. Αβραμόπουλου - οπαδού της άποψης ότι ακόμη και αυτοδύναμη να είναι η ΝΔ πρέπει να συνεργαστεί με το ΠαΣοΚ - προκάλεσε πολλαπλά σχόλια. Κατά τη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Γραμματείας, ο κ. Αβραμόπουλος, παρουσία του κ. Σαμαρά, ανέφερε ότι τα στελέχη του κόμματος πρέπει να αποφεύγουν τον έντονο κομματικό λόγο και την τυφλή σύγκρουση με το ΠαΣοΚ, σημειώνοντας πως οι πολίτες στη συντριπτική τους πλειονότητα προκρίνουν την εθνική ενότητα και συνεννόηση.

Ξεχωριστή σημασία για το παζλ της επόμενης ημέρας έχει μια συνέντευξη του έτερου αντιπροέδρου της ΝΔ και υπουργού Εξωτερικών κ. Στ. Δήμα στο «Βήμα της Κυριακής» (6.1.2012), όπου ανέφερε: «Η αυτοδύναµη κυβέρνηση της ΝΔ θα κυβερνήσει επιδιώκοντας την ευρύτερη δυνατή συναίνεση. Ολοι µπορούν και πρέπει να προσφέρουν στη µεγάλη προσπάθεια της πατρίδας µας να βγει από την κρίση».

Αίσθηση προκάλεσε προ ημερών μια συζήτηση που είχε στο καφενείο της Βουλής ο κ. Ευ. Μεϊμαράκης με ομάδα βουλευτών της ΝΔ, όπου σημείωσε ότι «η κοινωνία πλέον δεν πιστεύει στην αυτοδυναμία των κομμάτων και, αν υπάρξει αυτή, προβληματίζεται με ποιον τρόπο θα κυβερνήσουν». Μάλιστα πρότεινε ως προϋπόθεση για να σωθεί η χώρα να συσταθεί μετά τις εκλογές μια διακομματική επιτροπή για να επεξεργασθεί ένα τριετές κυβερνητικό πρόγραμμα, το οποίο όμως θα πρέπει να εφαρμόσουν απαρέγκλιτα.

«Φράγμα στην Αριστερά»

Για την επαύριο των εκλογών σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας έχει συζητήσει με συνομιλητές του και ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής, που τονίζει σε όλους τους τόνους ότι πρέπει να υποστηριχθεί με κάθε τρόπο ο κ. Σαμαράς για να κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία η ΝΔ.

Ο κ. Καραμανλής, όμως, εκτιμά ότι η μετεκλογική συνεργασία είναι αναπόφευκτη με το ΠαΣοΚ, ακόμη και αν η ΝΔ κερδίσει την αυτοδυναμία ή μπορέσει να συνεργαστεί με τον ΛΑΟΣ. Θεωρεί ότι χρειάζεται η συγκρότηση ενός μετώπου απέναντι στα κόμματα της Αριστεράς, τα οποία όχι μόνο θα δυσχεράνουν τις προσπάθειες της ΝΔ να κυβερνήσει αλλά θα διαλύσουν «την τελευταία ευκαιρία που θα έχει η χώρα για να σωθεί».

Δ.Κρουστάλλη,Α.Ραβανός / ΒΗΜΑ συνέχεια »

Ριζικό ανασχηματισμό με αποχώρηση όλων των πολιτικών στελεχών και παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου προκρίνει ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Δημήτρης Ρέππας. Ωστόσο, όπως αναφέρει σε συνέντευξή του στην «Ι», λόγω της επιμονής της ΝΔ, προβλέπει εκλογές στο διάστημα 29 Απριλίου έως 13 Μαϊου. Ο κ. Ρέππας θεωρεί «απαραίτητη τη συνεννόηση των μεγάλων κομμάτων», αλλά είναι υπέρ της συνεργασίας και της κυβερνητικής σύμπραξης συγγενών πολιτικών δυνάμεων.
Σε ερώτηση αν σκέφθηκε να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, απαντά ότι του προτάθηκε αρκετές φορές να αναλάβει σχετική πρωτοβουλία. Σχετικά με τα στελέχη του Κινήματος που ακολουθούν προσωπικές στρατηγικές και αποστασιοποιούνται από τα κυβερνητικά πεπραγμένα, τονίζει ότι θα αποδοθούν ευθύνες για το πώς το ΠΑΣΟΚ έφθασε από την περιφανή νίκη να αποκοπεί από την κοινωνία. Και αναφέρεται σε «θαλπωρή επιχειρηματικών κύκλων» και στήριξη από μέσα ενημέρωσης προς στελέχη. Και για τους αποστασιοποιούμενους προτείνει να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά του υπουργικού Συμβουλίου για να δει ο κόσμος ποιος έλεγε και τι.
Δηλώνει, εξάλλου, ότι οι μη νευραλγικοί τομείς του δημοσίου θα κρίνονται με αυστηρούς όρους κόστος-οφέλους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι όσοι επιβαρύνουν θα το έργο τους θα αναλαμβάνουν ιδιώτες και υπαινίσσεται το τέλος της μονιμότητας στο δημόσιο.

Ερ: Πόσο θεωρείτε ότι θα κρατήσει η νέα συμφωνία χωρίς να ληφθούν νέα μέτρα; Είναι πιθανό να χρειαστούν, όπως ακούγεται, νέα μέτρα τον Ιούνιο και γιατί;

Απ: Το νέο πρόγραμμα είναι δυναμικό. Μέσα στο 2012 πρέπει να αντιμετωπίσουμε το άνοιγμα του 2011 και την κάλυψη των εκτιμώμενων αποκλίσεων της ύφεσης του 2012. Ακόμη οφείλουμε για το 2013 και 2014 να εφαρμόσουμε δημοσιονομική και διαρθρωτική πολιτική, ώστε να πετύχουμε ραγδαία αποκλιμάκωση του ετήσιου ελλείμματος με στόχο το πρωτογενές πλεόνασμα, το αργότερο μέσα στο 2014. Οι μεταρρυθμίσεις και οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες μέσα στο 2012 θα μας φέρουν πιο κοντά στο στόχο, ώστε όποια νέα μέτρα να είναι εξορθολογισμού της δημοσιονομικής διαχείρισης με δίκαιη κατανομή των βαρών και όχι μια ακόμη οδυνηρή επιβάρυνση των πολιτών, των οποίων η φοροδοτική ικανότητα έχει εξαντληθεί.

Ερ: Ενόψει του γεγονότος ότι η νέα συμφωνία δεν είναι τίποτε άλλο από εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου, με Πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, που απαξιώθηκαν στη συνείδηση του κόσμου, θεωρείτε ότι ο πρώην Πρωθυπουργός και το ΠΑΣΟΚ αδικούνται;

Απ:Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει μιλήσει για τα αχαρτογράφητα νερά στα οποία κινείται όχι μόνον η Ελλάδα, αλλά και η Ε.Ε. και ολόκληρος ο κόσμος. Θυμίζω ότι ήταν πρωτοβουλίες δικές μας, με συνεχείς παραστάσεις προς την Ε.Ε., η δημιουργία μηχανισμού για την αντιμετώπιση της κρίσης, που ήταν βέβαιο ότι δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα. Η Ευρώπη καθυστέρησε να αντιδράσει. Αν οι μηχανισμοί στήριξης και τα προγράμματα που αποφασίστηκαν λειτουργούσαν από τις αρχές του 2010 τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά προς το καλύτερο. Ασφαλώς δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η απόφαση του Οκτωβρίου όταν πρωτοανανακοινώθηκε, από πολλές πλευρές, ιδίως στον χώρο της ενημέρωσης, χαρακτηρίσθηκε περίπου ως προδοτική και κατοχική. Μετά την αποχώρηση του τότε Πρωθυπουργού αυτή η απόφαση εμφανίζεται περίπου ως ένα ανεκτίμητο εθνικό κεφάλαιο που πρέπει να διαφυλαχθεί και να εφαρμοσθεί. Είμαι βέβαιος πως πολύ σύντομα μια προσπάθεια που κράτησε ζωντανή την Ελλάδα, αδιαφορώντας για κάθε μορφής κόστος, θα αναγνωριστεί όπως της αξίζει.

Ερ: Πρέπει να πάμε γρήγορα σε εκλογές, τέλος Απριλίου, ή αργότερα;

Απ:Η καταρχήν συμφωνία δεν σημαίνει και εφαρμογή και πολύ περισσότερο κεφαλαιοποίηση των θετικών αποτελεσμάτων της. Για αυτό πιστεύω πως θα ήταν ωφέλιμο για την χώρα αυτή η Κυβέρνηση μέσα από ένα ριζικό ανασχηματισμό, με την αποχώρηση όλων των πολιτικών στελεχών, να συνέχιζε τη θητεία της μέχρι το τέλος της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου. Αντιλαμβάνομαι όμως την ανάγκη να εκφραστεί πρωτογενώς η ελληνική κοινωνία. Οι εκλογές θα οδηγήσουν στην καταγραφή των τάσεων που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία και ελπίζω να προσφέρουν μια σταθερή διακυβέρνηση πλήρους τετραετίας στην χώρα. Με δεδομένη την αμετακίνητη θέση της ηγεσίας της Ν.Δ. πιστεύω πως τελικώς θα γίνουν εκλογές την περίοδο από 29 Απριλίου έως 13 Μαΐου. Χρέος μας είναι μετά από αυτήν τη διαδικασία-δοκιμασία, η χώρα να βγει πιο δυνατή, πιο αισιόδοξη και πιο σίγουρη για το μέλλον της.

Ερ:Με δεδομένο, μάλλον, ότι το αποτέλεσμα δεν θα δώσει αυτοδυναμία, βλέπετε πιθανότητα σχηματισμού Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και σε ποια βάση;

Απ:Από το Δεκέμβριο, στο διευρυμένο Πολιτικό Συμβούλιο και εν συνεχεία στο Εθνικό Συμβούλιο, είχα τονίσει πως το νέο πρόγραμμα αποτελεί τον πυρήνα των πολιτικών εξελίξεων. Είναι πρόγραμμα όχι για την παρούσα Κυβέρνηση, αλλά και για την επόμενη ή τις επόμενες. Θεωρώ απαραίτητη τη συνεννόηση των μεγάλων κομμάτων, χωρίς όμως αυτό να οδηγεί στον ευνουχισμό της πολιτικής ζωής. Σε όλες τις ανεπτυγμένες δημοκρατίες λειτουργούν δύο μεγάλα ρεύματα με ισχυρό τον κομματικό διπολισμό. Ενώ λοιπόν θεωρώ χρήσιμη τη συνεννόηση των μεγάλων κομμάτων, προκρίνω τη συνεργασία και κυβερνητική σύμπραξη συγγενών πολιτικών δυνάμεων, που συνάδει και με τη φυσιολογία του κοινοβουλευτισμού.

Ερ:Σε λιγότερο από ένα μήνα το ΠΑΣΟΚ θα εκλέξει νέα ηγεσία. Πιστεύετε ότι πρέπει ο υποψήφιος να είναι ένας; Εσείς σκεφτήκατε ποτέ να είστε ένας από τους διεκδικητές;

Απ:Η ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ θα έχει ευεργετική επίδραση και στην πορεία της χώρας. Οφείλουμε να εκλέξουμε τον ηγέτη που μπορεί να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε πρωταγωνιστική τροχιά ώστε και ο ίδιος να επιβεβαιώσει τη μέχρι τώρα παράδοση του Κινήματός μας, του οποίου όλοι οι Πρόεδροι εκλέχθηκαν Πρωθυπουργοί. Καθόσον με αφορά μου προτάθηκε, θα έλεγα μάλιστα ότι μου ζητήθηκε και όχι μία φορά, να αναλάβω σχετική πρωτοβουλία. Αυτήν την περίοδο που οι επερχόμενες εκλογές και το αποτέλεσμά τους θα καθορίσουν τη δυνατότητα του ΠΑΣΟΚ να ανακάμψει ή όχι οφείλουμε να είμαστε, περισσότερο από ποτέ, όλοι μαζί. Να αθροίσουμε δυνάμεις συγχωνεύοντας προσωπικές φιλοδοξίες. Άλλωστε τι έχουμε να μοιράσουμε; Μόνο πίκρα και θυμό.

Ερ:Παρατηρούνται έντονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις δίνοντας την εντύπωση ότι για προσωπικούς λόγους αγνοείται η συλλογική λειτουργία του ΠΑΣΟΚ, ενώ όλο και συχνότερα στελέχη αποστασιοποιούνται από τα κυβερνητικά πεπραγμένα.

Απ:Την ώρα που η χώρα δίνει αγώνα και πολλά μέτωπα παραμένουν ακόμη ανοικτά θα είμαστε κατώτεροι αν βυζαντινολογούμε και ενδοσκοπούμε. Όποιος δεν πονά την χώρα και δεν πονά το ΠΑΣΟΚ με μεγάλη ευκολία μπορεί να πει και να κάνει πράγματα που θα βλάψουν. Ο τόπος έχει πληρώσει ακριβά προσωπικούς σχεδιασμούς και πολιτικάντικα τερτίπια γι’ αυτό άλλωστε οδηγήθηκε σε αυτήν την κρίση. Θα έρθει, αλλά δεν είναι τώρα, η ώρα για να αποδοθούν ευθύνες για το πώς το ΠΑΣΟΚ από μια περίλαμπρη νίκη το 2009 μέσα σε περίπου ένα με ενάμιση χρόνο αποκόπηκε από την κοινωνία νομίζοντας πως η θαλπωρή επιχειρηματικών κύκλων και η στήριξη κάποιων μέσων ενημέρωσης είναι αρκετές για να υποκατασταθεί η πραγματική πολιτική από «επικοινωνισμούς».
Όσον αφορά στα κυβερνητικά πεπραγμένα, καλό είναι να αποφασιστεί να δοθούν στη δημοσιότητα τα Πρακτικά των συνεδριάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου για να γνωρίζουν όλοι οι Έλληνες ποιοι έμειναν βουβοί, ποιοι μίλησαν και τι έλεγε καθένας.

Ερ: Εκφράζονται φόβοι ότι μεθοδεύεται η κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα, μέσω της ανάθεσης «έργου» στον ιδιωτικό τομέα, καταργουμένων των αντίστοιχων υπηρεσιών, π.χ. τομέας καθαριότητας στην αυτοδιοίκηση. Δικαιολογημένοι οι φόβοι;

Απ:Είναι λογικό τομείς που δεν είναι νευραλγικοί για το εθνικό συμφέρον να κρίνονται με αυστηρούς όρους κόστους-ωφέλειας. Πέραν των τομέων που αυτονοήτως ανήκουν και συγκροτούν ένα σύγχρονο κράτος όλες οι άλλες δομές πρέπει να αξιολογηθούν. Μόνον έτσι το κράτος θα υπηρετεί παρά θα επιβαρύνει τον πολίτη και θα διευκολύνει και θα στηρίζει αντί να δυσκολεύει και να αποθαρρύνει επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Το θέμα της μονιμότητας είναι θέμα συνταγματικό. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η αλλαγή στο κράτος σε επίπεδο δομών μπορεί να περιμένει. Η μεταρρύθμιση που προωθούμε δεν υιοθετεί αφορισμούς και γενικεύσεις απαξιωτικές για τη δημόσια διοίκηση και τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει παθογένειες λειτουργικής και δημοσιονομικής εκτροπής στο ελληνικό κράτος.

Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στον Βασίλη Μούρτη συνέχεια »

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ - και ο...απολογισμός

«Καλούμαστε να συνομολογήσουμε ένα Σύμφωνο Ενότητας και Νίκης». Αυτή η φράση που περιλαμβάνεται στην εισήγηση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, αναμένεται να είναι η πυξίδα των συζητήσεων στη συνεδρίαση της Εθνικής Συνδιάσκεψης του Κινήματος, η οποία αναμένεται να συνεδριάσει το προσεχές ή το επόμενο σαββατοκύριακο.
Το κείμενο, το οποίο έχει στη διάθεσή του το ΑΠΕ-ΜΠΕ και αφορά στον απολογισμό της κυβερνητικής διετίας, συνέταξε το μέλος του οργάνου και αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Παντελής Οικονόμου, με βάση τις συζητήσεις που έχουν γίνει στο όργανο και τις παρατηρήσεις των άλλων μελών.
Υπάρχει σημαντική δόση αυτοκριτικής για τα λάθη και τις παραλείψεις, επισημαίνονται οι δυσκολίες και τα εμπόδια που συνάντησε η κυβέρνηση σε αυτή τη διετία και κάθε άλλο παρά αποτυχημένη θεωρείται, καθώς οι επιλογές της κυβέρνησης και του Γιώργου Παπανδρέου, παρά τις αντίξοες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες και το αρνητικό κλίμα στην Ευρώπη, είχαν ως αποτέλεσμα τη σωτηρία της πατρίδας από τη χρεοκοπία και την αδυναμία δανεισμού. Και με τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου απομακρύνθηκε οριστικά «το εφιαλτικό ενδεχόμενο της στάσης πληρωμών κάνοντας, επιτέλους, το δημόσιο χρέος βιώσιμο».
Περιγράφοντας τις δυσκολίες γίνονται αναφορές στη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με ιδιαίτερη επισήμανση στη στάση της ΝΔ, αλλά και στη στάση των διαφόρων συμφερόντων. «παλέψαμε μόνοι μας εναντίον όλων» αναφέρεται χαρακτηριστικά. Και προστίθεται ότι «αναμετρηθήκαμε με τον εαυτό μας, με δομές και νοοτροπίες, με την παρασιτική οικονομία, με όσους στην αρχή κατήγγειλαν τις επιλογές μας και τώρα προσυπογράφουν και αγωνιούν να υλοποιήσουν αυτά που στην αρχή απέρριπταν». Ως, τέτοιο, «τρανό παράδειγμα» αναφέρεται ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος, «ενώ υπονόμευε τον αγώνα μας και μας επέρριπτε πάσης φύσεως ευθύνες, τώρα στηρίζει τις επιλογές μας και υπογράφει τη δανειακή σύμβαση ως μόνη επιλογή σωτηρίας».
Η κυβέρνηση, αναφέρεται επίσης, δεν ολοκλήρωσε το έργο της διότι «ο χρόνος ήταν μικρός και τα κατεστημένα μεγάλα». Ωστόσο, όπως τονίζεται, «κάναμε αδιαμφισβήτητα μια σημαντική αρχή και επιλέξαμε να χρεοκοπήσουν τα άνομα συμφέροντα και όχι η χώρα και η αξιοπρέπεια της ελληνικής κοινωνίας».
Στο κεφάλαιο των λαθών, αρχικά, αναφέρεται πως ήταν λάθος η μη ικανοποιητική ανάδειξη των «εγκληματικών ευθυνών της ΝΔ», στην οποία καταλογίζεται ότι η πολιτικής της οδήγησε «στον βίαιο εκτροχιασμό της εθνικής μας οικονομίας», ενώ αντί να επανιδρύσει το κράτος, το διέλυσε πλήρως.
Το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση, δεν είχαν συνειδητοποιήσει, έγκαιρα, «το βάθος του προβλήματος και τις διαστάσεις που άγγιζαν τα όρια μιας εθνικής καταστροφής επί θύραις».
Στην αρχή της θητείας, αναφέρεται επίσης, «δεν αξιοποιήσαμε τον διαθέσιμο χρόνο με την αποτελεσματικότητα που θα έπρεπε». Θεωρείται λάθος η ¨κοινωνική πολιτική που ασκήθηκε στην αρχή, ενώ δεν το επέτρεπαν οι δημοσιονομικές συνθήκες της χώρας. Η κυβέρνηση, προστίθεται, στην αρχή, «σάστισε», καθώς δεν μπόρεσε να καταλάβει «την οξύτητα της κρίσης», κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν λάθος χειρισμοί και να υπάρξουν καθυστερήσεις. «Αναγκαστήκαμε», τονίζεται, «να καταφύγουμε σε μέτρα άδικα και άστοχα, μπλεχτήκαμε, ενώ ήταν το τελευταίο που θέλαμε, σε ένα σπιράλ ύφεσης και μέτρων». Τονίζεται, επίσης, ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να περιμένει ότι θα είχε να αντιμετωπίσει «μια Ευρώπη νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού, με αργά αντανακλαστικά στη σύλληψη και διαχείριση κρίσιμων υποθέσεων».

****

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Ζούμε στο όριο του καιρού, σε μια βαθιά εθνική κρίση με πολλούς κινδύνους, σε μια ρευστή εποχή για την Ευρώπη, σε μια κορυφαία περίοδο της ιστορικής διαδρομής του Κινήματός μας.
Στα δύο χρόνια που προηγήθηκαν, το Κίνημά μας και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, σηκώσαμε στις πλάτες μας την τύχη της χώρας για τις επόμενες γενιές, λαμβάνοντας ιστορικές αποφάσεις και αναλαμβάνοντας ευθύνες όσο καμιά άλλη Κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών.
Είναι γεγονός, ότι κανένα Κόμμα και καμιά Κοινοβουλευτική Ομάδα στη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας, δεν αναμετρήθηκε σε έναν τόσο σκληρό, σύνθετο και πολυμέτωπο καθημερινό αγώνα. Γι’ αυτό, ο απολογισμός και η αξιολόγηση της πορείας μας, πρέπει να περιλάβουν θεμελιώδεις αλήθειες και στοιχεία σοβαρής και ώριμης αυτοκριτικής. Με σεβασμό στην αλήθεια από τη μια και το δημόσιο αίσθημα και τις λαϊκές προσδοκίες από την άλλη. Και βέβαια με την σταθερή απόφασή μας να διασφαλίσουμε την συνέχεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ως κομματικού φορέα της μεγάλης παράταξής μας.

ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ
Πάνε σχεδόν δυο χρόνια, από την στιγμή που το ΠΑΣΟΚ μόνο του, σήκωσε το επαχθές βάρος μιας κρίσης, την ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχει εθνική συσπείρωση και δεδομένη στήριξη από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Και όμως, μπροστά στο δίλημμα, αγώνας για την σωτηρία της χώρας ή εγκατάλειψή της και στάση πληρωμών, εμείς δεν δειλιάσαμε.
Με μια πρωτόγνωρη Κοινοβουλευτική συνοχή, για τα δεδομένα της κρίσης, τοποθετηθήκαμε σταθερά ενάντια στην στάση πληρωμών. Πολεμήσαμε μια χρεοκοπία που έμοιαζε αναπόφευκτη και αντιμετωπίσαμε την αδυναμία δανεισμού με τη δημιουργία ενός Μηχανισμού Στήριξης, χωρίς προηγούμενο, που εμείς πείσαμε την διστακτική Ευρώπη για την αναγκαιότητά του και σήμερα υιοθετείται και από άλλες χώρες.
Παράλληλα, αμυνθήκαμε σθεναρά στις ορέξεις των διεθνών αγορών που δημιουργούν δημοκρατικά ελλείμματα και αγωνιστήκαμε για να υποκαταστήσει η συντηρητική Ευρώπη τις αγορές με τις δικές της δυνάμεις, είτε μέσω των ευρωομολόγων είτε μέσω του μηχανισμού στήριξης. Το ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου, κάλεσε και ζήτησε από την Ευρώπη των αργών και συντηρητικών αντανακλαστικών, να χτυπήσει τους φορολογικούς παραδείσους, φορολογώντας τις τραπεζικές και χρηματιστηριακές συναλλαγές υπέρ του πολίτη και υπέρ της πραγματικής οικονομίας.
Αυτό το διάστημα παλέψαμε μόνοι μας εναντίων όλων, με βασικά μας όπλα την ελπίδα και την κατανόηση του ελληνικού λαού, δίνοντας μάχες ενάντια στη συντήρηση της Δεξιάς αλλά και ενάντια στη συντήρηση μιας παρωχημένης Αριστεράς. Ουσιαστικά, σταθήκαμε ενάντια σχεδόν σε όλο το εγχώριο πολιτικό σύστημα, ενάντια στις δυνάμεις τις κερδοσκοπίας και της επιστροφής στην δραχμή, ενάντια στην οπισθοδρόμηση και στον δηλητηριώδη λαϊκισμό που μουδιάζει την κοινή λογική. Πολεμήσαμε ενάντια στους καιροσκόπους με τυφλή εμμονή την εξουσία και τα βάλαμε με τις αυτοκαταστροφικές επιλογές, τις σκοπιμότητες και τη νομιμοποίηση της βίας.
Η πραγματικότητα είναι, πως εκπλήξαμε όλους εκείνους που δεν περίμεναν να υπάρχει πολιτική παράταξη που θα τα έβαζε με το παρασιτικό σύστημα, μέσα από έναν επίμονο και επίπονο δημοκρατικό αγώνα ενάντια στα συγκροτημένα συμφέροντα, σε κάθε είδους προνομιούχους, λαθρέμπορους, φοροφυγάδες, τραπεζικό και μιντιακό κατεστημένο.
Και βέβαια δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε το έργο μας, γιατί ο χρόνος ήταν μικρός και τα κατεστημένα μεγάλα. Γιατί ήμασταν ολομόναχοι στην μάχη αυτή και γιατί αντικειμενικά η προσπάθεια απαιτεί χρόνο για να αποφέρει τα ποθητά αποτελέσματα. Κάναμε όμως την αδιαμφισβήτητα σημαντική αρχή και επιλέξαμε να χρεοκοπήσουν τα άνομα συμφέροντα και όχι η χώρα και η αξιοπρέπεια της ελληνικής κοινωνίας. Η Παράταξή μας είπε το «όχι», στους πραγματικούς εχθρούς, αποποιούμενη αυτή την αχρείαστη κληρονομιά για την πατρίδα μας και τους πολίτες.
Σήμερα, συνεχίζουμε την μάχη υπέρ της Δημοκρατίας και κατά των αγορών, με ανοιχτά μέτωπα και εντός και εκτός συνόρων. Και παρ’ όλο που επί δύο χρόνια σηκώνουμε ένα βάρος που δεν μας αναλογεί, συνεχίζουμε την μάχη έως ότου κερδηθεί, με πρώτο και βασικό μας στόχο να κάνουμε το δημόσιο χρέος βιώσιμο με τη νέα σύμβαση που θ’ αντιμετωπίσει, σε μεγάλο βαθμό και τις αδυναμίες της προηγούμενης συμφωνίας. Αυτή η νέα σύμβαση, μπορεί ν’ αποτελέσει την απαρχή μιας νέας δύσκολης εθνικής προσπάθειας και την τελευταία πράξη μιας περιόδου ανασφάλειας.
Σε ένα περιβάλλον ασταθές και επικίνδυνο, αναμετρηθήκαμε με τον εαυτό μας, αναμετρηθήκαμε με δομές και νοοτροπίες, αναμετρηθήκαμε με την παρασιτική οικονομία, αναμετρηθήκαμε με όσους στην αρχή κατήγγειλαν τις επιλογές μας και τώρα προσυπογράφουν και αγωνιούν να υλοποιήσουν αυτά που στην αρχή απέρριπταν. Τρανό παράδειγμα η Νέα Δημοκρατία και ο Αρχηγός της, που ενώ υπονόμευε τον αγώνα μας και μας επέρριπτε πάσης φύσεως ευθύνες, τώρα στηρίζει τις επιλογές μας και υπογράφει την δανειακή σύμβαση ως μόνη επιλογή σωτηρίας, μη μπορώντας πλέον να κρυφτεί πίσω από την δική μας ψήφο ευθύνης, πίσω από την δική μας αποφασιστικότητα και πίσω από τα ψέματα που απλόχερα σκορπούσε στην κοινωνία.
Στο ΠΑΣΟΚ δεν βγάλαμε μόνο «τα κάστανα από την φωτιά», αλλά ακόμα πιο σημαντικό, κάναμε μια νέα αρχή. Πρώτα με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και στην συνέχεια στηρίζοντας ενεργά και συμμετέχοντας δημιουργικά στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Και αν η αρχή που κάναμε εμείς, αν οι μάχες που έδωσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είχαν δοθεί μερικά χρόνια πριν, είναι δεδομένο πως δεν θα χρειαζόμασταν ποτέ και κανένα μνημόνιο.
Η διετής πορεία μας, δεν ήταν και δεν είναι μονόδρομος, αλλά είναι βαθιά συνειδητή επιλογή εθνικού χρέους, να συνεχίσουμε τον επίπονο αγώνα των απαραίτητων αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα, εντός της Ευρώπης και του Ευρώ και με όραμα μια ειρηνική και αλληλέγγυα Ένωση που είναι προτιμότερη από την παγωνιά της εθνικής απομόνωσης.
Με το πρώτο μνημόνιο, σώσαμε την πατρίδα από την χρεοκοπία από την αδυναμία δανεισμού, στην οποία είχε περιέλθει. Και με την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου του 2011, απομακρύνουμε οριστικά το εφιαλτικό ενδεχόμενο της στάσης πληρωμών κάνοντας, επί τέλους, το δημόσιο χρέος βιώσιμο.
Η προσπάθεια αυτή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Βρισκόμαστε όμως κυριολεκτικά λίγες μόνον εβδομάδες πριν την οριστικοποίησή της. Και βιαζόμαστε, όσο ποτέ άλλοτε, να δώσουμε τέλος στις θυσίες του ελληνικού λαού που με αυτές κατάφερε όχι μόνο κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο, αλλά άρχισε ήδη να ξανακερδίζει τον σεβασμό της παγκόσμιας κοινότητας για όσα πέτυχε και την όλο και μεγαλύτερη στήριξή της για την συνέχεια.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ
Ασφαλώς η κυβέρνησή μας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στο διάστημα αυτό, έκανε λάθη. Δεν αναδείξαμε όσο έπρεπε τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και τις καταστροφικές συνέπειές τους, ώστε να υπάρξει επίγνωση της πραγματικότητας από τον κόσμο. Γιατί αντί της ήπιας προσαρμογής που είχε εξαγγείλει η Νέα Δημοκρατία, προχώρησε στον βίαιο εκτροχιασμό της εθνικής μας οικονομίας, μέσα από την οργάνωση ενός συστήματος διαφθοράς και αεριτζίδικης οικονομίας στις πλάτες του δημόσιου συμφέροντος, οδηγώντας την χώρα σε παγκόσμιο ρεκόρ χρέους.
Δεν επιμείναμε στην καταγγελία της απόλυτης ανακολουθίας της Δεξιάς, που αντί της επανίδρυσης του κράτους που ευαγγελίζονταν, είχε τελικά προβεί στην πλήρη διάλυσή του. Γιατί ένα κράτος χτισμένο σε πελατειακές σχέσεις, με υπέρογκες κομματικές σπατάλες στο Δημόσιο, με κρατικοδίαιτη και παρασιτική οικονομία, είναι ένα κράτος παράλυτο που δεν μπορεί να υποστηρίξει καμιά πολιτική, πόσο μάλλον μια αναγκαία και ταχεία δημοσιονομική προσαρμογή.
Δεν πετύχαμε να φωτίσουμε όλες τις πτυχές της διαφθοράς που όχι απλώς ανέχθηκε, αλλά ενθάρρυνε η Νέα Δημοκρατία, όπως με τα δομημένα ομόλογα, με το Βατοπαίδι, με τους «κουμπάρους» και πολλά άλλα. Στις ρίζες όλων αυτών των δεινών, βρίσκεται σήμερα τόσο η γενικευμένη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος, όσο και η εξάντληση της υπομονής και των αντοχών της ελληνικής κοινωνίας που ζητά και δικαίως την άμεση απόδοση δικαιοσύνης.
Αυτή την αναμφισβήτητη αλήθεια για την καταστροφή που είχε συντελεστεί πριν το 2009, δεν καταφέραμε να τη φωτίσουμε όσο έπρεπε, με αποτέλεσμα σήμερα αντί να καταγγέλλονται οι πραγματικοί εμπρηστές, να κατηγορείται το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν έσβησε σωστά και γρήγορα τη φωτιά. Και αντί να πληρώνουν οι πραγματικοί ένοχοι, να κατηγορείται ο Γιώργος Παπανδρέου με ευκολία για τα πάντα.
Ασφαλώς και εμείς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει το βάθος του προβλήματος και τις διαστάσεις του που άγγιζαν το όρια μιας εθνικής καταστροφής επί θύραις. Στην αρχή της θητείας μας δεν αξιοποιήσαμε τον διαθέσιμο χρόνο με την αποτελεσματικότητα που θα έπρεπε. Προσπαθήσαμε αρχικά ν’ ασκήσουμε κοινωνική πολιτική σύμφωνη με το ιδεολογικό και προγραμματικό μας πλαίσιο, ενώ η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ήταν τελείως διαφορετική. Σαστίσαμε μην μπορώντας να διανοηθούμε την οξύτητα της κρίσης, με αποτέλεσμα να προβούμε σε λάθους χειρισμούς και καθυστερήσεις. Αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε σε μέτρα άδικα και άστοχα. Μπλεχτήκαμε, ενώ ήταν το τελευταίο που θέλουμε, σε ένα σπιράλ ύφεσης και μέτρων.
Παράλληλα, έπρεπε να περιμένουμε μια Ευρώπη νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού, με αργά αντανακλαστικά στη σύλληψη και διαχείριση κρίσιμων υποθέσεων. Μια Ευρώπη που ήταν και παραμένει μια διακρατική διαπραγμάτευση με νομισματικό πυρήνα την ζώνη του ΕΥΡΩ, απέχοντας αρκετά από την εξέλιξή της σε μια κοινότητα πατρίδων, πολιτισμών και κοινωνικών ρευμάτων. Και όλα αυτά, με τις δυνάμεις της συντήρησης να κυριαρχούν στην ήπειρό μας, καθυστερώντας την επίλυση θεμάτων με σταθερό, δίκαιο και ανθρώπινο προσανατολισμό.
Στο περιβάλλον αυτό, με ένα πολιτικό σύστημα, με ένα κράτος, με έναν λαό, με μια Ευρώπη, ανέτοιμοι όλοι ν’ αντιμετωπίσουμε την οξύτητα της κρίσης, το ΠΑΣΟΚ σήκωσε μόνο του ένα βάρος που δεν του αναλογούσε. Το τίμημα βαρύ. Ήταν η άσκηση μιας αναγκαίας πολιτικής για την σωτηρία της χώρας αν και κατά πολύ αντίθετης από την ιδεολογία και τις αρχές μας.
Ως συνέπεια, δεν μπορέσαμε να εξηγήσουμε πειστικά για ποιούς λόγους υιοθετήσαμε προτεραιότητες διαφορετικές από τις προεκλογικές μας εξαγγελίες. Προτεραιότητες, συχνά ξένες προς την ιστορία μας και τις εγκατεστημένες προσδοκίες της λαϊκής μας βάσης. Όμως το επίπονο πρόγραμμα αλλαγών που αναγκαστήκαμε να εφαρμόσουμε δεν περιλάμβανε μόνο ένα σκληρό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής συχνά άδικο, αλλά και καθοριστικές διαρθρωτικές αλλαγές, που γιάτρευαν πληγές δεκαετιών, πράγμα που μας ζήτησε ο ελληνικός λαός με καθαρή εντολή και είναι απαραίτητες για μια νέα, αξιόπιστη και παραγωγική Ελλάδα.
Όμως άδικα αφήσαμε τις μεταρρυθμίσεις αυτές, να συνδεθούν με τους όρους του δανείου και ταυτόχρονα επιτρέψαμε να επισκιαστεί η σημαντική δουλειά που έγινε, από τα έκτακτα μέτρα για την αποφυγή της χρεοκοπίας.
Την ίδια στιγμή και δικά μας στελέχη, από διάφορες θέσεις, δεν απέφυγαν τον πειρασμό να εξηγήσουν τα πράγματα από την δική τους διαφορετική σκοπιά, συμβάλλοντας στην σύγχυση. Αρκετοί Σύντροφοι και Συντρόφισσες παρέβλεψαν τον σκοπό της δανειακής σύμβασης των 110 δισ. Ευρώ και προχώρησαν μόνο στους όρους του. Άλλο όμως ο απώτερος σκοπός και άλλο οι προϋποθέσεις, με πολλές βεβαίως από αυτές να είναι και αρνητικές και άστοχες. Κάτι δυστυχώς αναπόφευκτο, από τη μια γιατί συνομολογήθηκε υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου και των περιστάσεων, και από την άλλη, γιατί οι εταίροι και πιστωτές μας αποσκοπούσαν στην προστασία των δικών τους συμφερόντων, αφού είχε χαθεί προ πολλού η αξιοπιστία της Ελλάδας.
Με τον συσχετισμό της δύναμης συντριπτικό εις βάρος μας. Με τα κόμματα της αντιπολίτευσης εγκλωβισμένα σε μικροκομματικές βλέψεις, με την Ελλάδα εξουθενωμένη, χωρίς κανένα απόθεμα, ούτε οικονομικό, ούτε αξιοπιστίας, μετά την διασπάθισή τους από την προηγούμενη κυβέρνηση, προχωρήσαμε ολομόναχοι, αποκλίνοντας διαρκώς από τις παραδοσιακές κοινωνικές συμμαχίες μας.
Γιατί πολλοί από εμάς, αντί να κριτικάρουμε τις δυσάρεστες και λαθεμένες όψεις των όρων του δανείου, καταλήξαμε ν’ αμφισβητούμε τον σκοπό του. Έτσι όμως, αδυνατίσαμε την ηθική βάση της πολιτικής μας και απεμπολήσαμε το δικαίωμά μας να διεκδικούμε κάτι καλύτερο, πιο βιώσιμο, πιο κοινωνικά δίκαιο και αποδοτικό.
Ταυτόχρονα, σε ορισμένους τομείς πορευτήκαμε ανορθολογικά, παρασυρόμενοι σ’ ένα υφεσιακό σπιράλ, χωρίς να συνδέουμε επιτυχώς την ύφεση με τους στόχους, χωρίς να ανατρέπουμε αρκετά το αναπτυξιακό έλλειμμα της χώρας, χωρίς ν’ αποφεύγουμε σε ορισμένες περιπτώσεις τις οριζόντιες και άδικες περικοπές εισοδημάτων.
Παράλληλα, χειραγωγήσαμε επικοινωνιακά κάθε έννοια με τάσεις εσωστρέφειας και ατομικών φιλοδοξιών, δείχνοντας τελικά ως μια αποκομμένη ομάδα από τις ανάγκες της κοινωνίας, μια ομάδα που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις παραδοσιακές κοινωνικές μας συμμαχίες, αντί να κάνουμε αυτό που ζητούν επιτακτικά οι πολίτες, να γίνουμε αποτελεσματικότεροι ως προς τις αρχές και τις αξίες μας, για τις οποίες εξ αρχής μας εμπιστεύθηκαν.
Εμείς αντιθέτως, αφήσαμε το ΠΑΣΟΚ και την πολιτική του ταυτότητα, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα περιορισμένες κοινωνικές αναφορές, έλλειμμα οργανωμένης πολιτικής δράσης και μια πληγωμένη σχέση εμπιστοσύνης με τον κόσμο και τους ψηφοφόρους μας.
Παρ’ όλα αυτά, επειδή ακριβώς δεν κρατάμε μυωπική στάση και δεν στρογγυλοποιούμε την αλήθεια, κάνουμε με θάρρος την αυτοκριτική μας και με επίγνωση της πραγματικότητας την αξιολόγησή μας, αλλά παράλληλα δεν είναι δίκαιο να υποτιμάμε την πολύ σημαντική αρχή που κάναμε. Γιατί τα προβλήματα της χώρας δεν δημιουργήθηκαν ξαφνικά την τελευταία διετία, αντιθέτως, η τελευταία διετία ήταν η αρχή της μάχης ενάντια στα αίτια που οδήγησαν την χώρα ως εδώ.
Ενάντια στις συντεχνίες που το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του υπερασπίστηκε, ενάντια στα παράλογα αιτήματα που ικανοποίησε, ενάντια στις φρούδες ελπίδες που έταξε, ενάντια στην ανομία που ανέχτηκε. Σε αυτό τον αγώνα όμως, έστω και σε αυτή την οριακή στιγμή, αλήθεια είναι πως το ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου, αγωνίστηκε μόνο του.
Και στον πόλεμο αυτό, είχαμε απέναντί μας και την συντηρητική Δεξιά και την παλαιά Αριστερά, σχεδόν στο σύνολό τους, οι μεν να υποστηρίζουν την «επαναδιαπραγμάτευση» και να τάζουν μαγικές συνταγές εξαφάνισης του ελλείμματος και οι δε να χαλαρώνουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά μέσα από την απαξίωση του κοινοβουλευτισμού. Όμως και οι δύο μαζί, να κρύβονται πίσω από την βεβαιότητα ότι το ΠΑΣΟΚ θα σηκώσει και πάλι το βάρος της εθνικής ευθύνης μόνο του.
Στην πραγματικότητα και οι δυο ακροβατούσαν στην εύκολη και τυχοδιωκτική λύση της χρεοκοπίας. Δηλαδή στον ανεξέλεγκτο δρόμο με τις καταστροφικές συνέπειες της αδυναμίας καταβολής μισθών και συντάξεων. Στην αδυναμία εξασφάλισης πετρελαίου, φαρμάκων, πρώτων υλών, βασικών αγαθών, κ.α.π.. Στο οριστικό κλείσιμο μονάδων υγείας και σχολείων, στο πολύχρονο αποκλεισμό και στιγματισμό μας από την διεθνή κοινότητα.
Όλοι όμως γνωρίζουμε, με όρους πραγματικότητας ότι η πρόληψη έχει λιγότερα θύματα από την καταστολή. Όλοι μέσα μας ξέρουμε με πραγματικούς και όχι θεωρητικούς όρους, πως είναι καλύτερο να χάσουμε αρκετά από το να χάσουμε τα πάντα και πως μέχρι στιγμής το άυλο της χρεοκοπίας, δηλαδή η θεωρητική της διάσταση και όχι η δυστυχία μιας τέτοιας εμπειρίας, επιτρέπει σε μερικούς να «τζογάρουν» στις πλάτες της χώρας για λίγες παραπάνω ψήφους ή για λίγες παραπάνω μονάδες τηλεθέασης.
Και βέβαια όλοι αντιλαμβανόμαστε, πως η αναβίωση αυτή του «αντι-ΠΑΣΟΚ» μετώπου, 20 χρόνια μετά το 1989, είχε τον ίδιο σκοπό: την οικειοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας και τον εκφυλισμό της σε ψήφο διαμαρτυρίας, προσδοκώντας ο κάθε εταίρος να την αθροίσει στα εκλογικά του ποσοστά, με την βοήθεια ενός συγκροτημένου μετώπου συμφερόντων απέναντι στην δημοκρατική παράταξη.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ : ΣΥΜΦΩΝΟ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΣ

Όμως, το ΠΑΣΟΚ έχει μια μακρά παράδοση δημοκρατικών και εθνικών αγώνων. Αυτή ακριβώς η ιστορική μας διαδρομή είναι που σήμερα μας επιβάλλει να κερδίσουμε άλλη μια μεγάλη δημοκρατική μάχη. Στον πρωτόγνωρα σκληρό και άνισο πόλεμο των τελευταίων δύο ετών, το τίμημα που καταβάλλαμε ήταν βαρύ: ήρθαμε σε διάσταση με μεγάλα τμήματα της λαϊκής μας βάσης. Όμως το Κίνημά μας και η Κοινοβουλευτική μας Ομάδα, έδωσαν αγώνες σε πολλαπλά μέτωπα, κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες, αποδεικνύοντας το υψηλό αίσθημα ευθύνης των μελών της. Για αυτόν τον αγώνα, η ιστορική δικαίωση, όλων των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, είναι δεδομένη και θα μεταφραστεί και σε πολιτική δικαίωση, μέσα από μια νέα σελίδα στην πορεία του Κινήματός μας. Ας είναι αυτή η αδιαπραγμάτευτη θέση μας.
Ο Πρόεδρος του Κινήματός μας, πάντα μπροστά στην μάχη, είχε την δική του κορυφαία συμβολή σε αυτή την πορεία. Με αποκορύφωμα την πρόσφατη πρωτοβουλία και επιλογή του, εξασφάλισε την διεύρυνση της πολιτικής στήριξης της προσπάθειας που τολμήσαμε – όλοι εμείς και κόντρα στο ρεύμα – με αντίτιμο την εκχώρηση μέρους της εκτελεστικής εξουσίας και της Πρωθυπουργίας εκ μέρους του. Αυτή η δίχρονη πρωτοβουλία και προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου και θ’ αναγνωριστεί και θα δικαιωθεί.
Όλα αυτά τα έργα και όλες αυτές τις θυσίες, καλούμαστε σήμερα να περιφρουρήσουμε. Όλα αυτά τα λάθη να διορθώσουμε. Να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας στην ολοκλήρωση της προσπάθειας για την σωτηρία της χώρας. Να χαράξουμε νέα πορεία για την Παράταξη που θα διασφαλίζει την ενότητά μας. Να σχεδιάσουμε νέα πολιτική που θα κατοχυρώνει όσα πετύχαμε και θα ζεστάνει την ελπίδα του ελληνικού λαού για το μέλλον. Να επιλέξουμε στελέχη κατάλληλα για την επιτυχία της προσπάθειάς μας αυτής. Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν ζει ούτε σε επίγειους παραδείσους, ούτε στο περιθώριο. Στο ΠΑΣΟΚ μας ενώνει το εφικτό, γι’ αυτό και όσοι περισσότερο απαντάμε πειστικά απέναντι στους καταστροφείς και στους κερδοσκόπους, τόσο αυξάνουμε την πιθανότητα να κερδίσουμε και να ενεργοποιήσουμε τις υγιείς δυνάμεις που περιμένουν από εμάς λύσεις.
Γιατί με όσα έγιναν, δώσαμε λαβή να αμφισβητείται και η πρόθεση και η δύναμή μας. Και οφείλουμε να αναμετρηθούμε με όλους όσοι έχουν αυτοσκοπό την αμφισβήτησή μας, αλλά και με τις δικές μας αδυναμίες. Να είμαστε όσο πιο καθαροί γίνεται, να κάνουμε στροφή στην πολιτική της αλήθειας, ώστε να διαλύσουμε την σύγχυση, να χτίσουμε την εμπιστοσύνη και να προωθήσουμε την συνεννόηση. Είναι πράγματι η σημερινή εποχή, η εποχή της κύησης. Και οφείλουμε να βρούμε κοινό παρανομαστή για να ανοιχτούμε δυναμικά στην κοινωνία. Να φέρουμε κοντά μας όλους όσοι περιμένουν από εμάς εναλλακτική λύση στην νεοφιλελεύθερη πολιτική, υλοποιήσιμο οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση, αντικατάσταση της κοινωνίας των συντεχνιών με την κοινωνία της αλληλεγγύης, ένα δίχτυ προστασίας των αδύναμων, μια κοινωνία αξιοκρατίας χωρίς εξαιρέσεις.
Καλούμαστε σήμερα, με βάση τον απολογισμό μας, να συνομολογήσουμε ένα Σύμφωνο Ενότητας και Νίκης. Να προωθήσουμε, οργανωμένα και γρήγορα, ένα σχέδιο ανάκαμψης για την μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Να καθορίσουμε τις διαιρετικές τομές μας με την Δεξιά και να τοποθετηθούμε πολιτικά στην σχετική αυτή κλίμακα. Να συνδεθούμε ξανά με τον λαϊκό παράγοντα, χωρίς μεσολαβήσεις, αγγίζοντας την λαϊκή μάζα μιλώντας με όρους πολιτικής, μιλώντας με τόλμη για όσα χωρίζουν σήμερα την κοινωνία μας σε προνομιούχους και αποκλεισμένους. Να επανακτήσουμε την κινηματική δυναμική μας μέσα από ένα κοινωνικό διακύβευμα, χωρίς βαρίδια και χωρίς μικρότητες.
Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ, απαιτείται ν’ αφυπνίσουμε τη δραστηριότητα των πολιτών, με την εντατικοποίηση της οργανωμένης πολιτικής δράσης, μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που θα τοποθετήσει φθαρμένες και ξεπερασμένες πολιτικές στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και θα μπορεί να προωθήσει πολιτικές και ανθρώπους που θα υποτάσσουν το ατομικό στο κοινωνικό συμφέρον. Πρέπει να απαντήσουμε στα φαινόμενα της ιδεολογικής «αποπολιτικοποίησης», δίνοντας νόημα στις λέξεις, μια νέα αφήγηση προοπτικής και αισιοδοξίας, μια ανάσα ελπίδας στους πολίτες και μια δημιουργική προοπτική για το ΠΑΣΟΚ και τους συμμάχους του.

Το ΠΑΣΟΚ έχει ακόμα και ρίζες και μνήμες και προϋποθέσεις και στελέχη και ένα ευρύτατο μέρος της ελληνική κοινωνίας που περιμένει από εμάς έναν νέο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό προσανατολισμό. Μα πάνω από όλα, το ΠΑΣΟΚ έχει γερά και ιστορικά θεμέλια για να χτίσει επάνω σε αυτά, το οικοδόμημα που θα δώσει ελπίδα στον τόπο. Γιατί οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ που στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια τις προσπάθειές μας, για την πρόοδο της χώρας και της κοινωνίας, αναγνωρίζουν ακόμα τον εαυτό τους στις έννοιες του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Αυτές ακριβώς τις δυνάμεις οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε και να δικαιώσουμε. Αυτή ακριβώς η προοπτική μας οπλίζει με αισιοδοξία, μαχητικότητα και δύναμη να προστατεύσουμε και να σεβαστούμε τις βάσεις που έβαλε με τις θυσίες του τα τελευταία δυο χρόνια, ο ελληνικός λαός. συνέχεια »

Λίγες λεπτομέρειες απομένουν να ρυθμιστούν μέχρι την επίσημη έναρξη των διαδικασιών ανάδειξης ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, με σημαντικότερη εκείνη της αλλαγής της ημερομηνίας διεξαγωγής της Εθνικής Συνδιάσκεψης, η οποία, πιθανότατα θα μετατεθεί για μια εβδομάδα αργότερα, προκειμένου να υπάρξει ο απαραίτητος χρόνος για να διευθετηθεί και η τελευταία λεπτομέρεια. Αρχικά η Συνδιάσκεψη είχε προσδιοριστεί και ανακοινωθεί για το διήμερο 3-4 Μαρτίου.
Όπως όλα δείχνουν με τη λήξη της Συνδιάσκεψης θα συνεδριάσει και το Εθνικό Συμβούλιο στο οποίο θα κατατεθούν και οι υποψηφιότητες για την ηγεσία. Κι ενώ όλα έδειχναν ότι θα κυλήσουν ομαλά οι διεργασίες και η όποια αντιπαράθεση θα γινόταν σε ήπιους τόνους, φωτιά έβαλαν οι δηλώσεις του Ανδρέα Λοβέρδου περί μετεκλογικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.
Πλέον, οι δηλώσεις αυτές, οι οποίες θεωρείται ότι απηχούν και τις απόψεις του Ευάγγελου Βενιζέλου, αναμένεται ότι θα είναι εκείνες που θα δώσουν τον τόνο στις συζητήσεις και γύρω από αυτές θα υπάρξει έντονη πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ των υποψηφίων.
Οι υποψηφιότητες δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα, καθώς οι υποψήφιοι συμπεριφέρονται τυπικά, αναμένοντας την επίσημη κομματική διαδικασία, αυτή της συνεδρίασης του Εθνικού Συμβουλίου, από το οποίο θα γίνει και η ανακήρυξη των υποψηφιοτήτων.
Επί του παρόντος, η μόνη βέβαιη υποψηφιότητα θεωρείται εκείνη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος κινείται, ήδη, ως ο μελλοντικός Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Ο ίδιος, σύμφωνα με πληροφορίες φέρεται να μην επιθυμεί να είναι ο μοναδικός υποψήφιος και θα ήθελε να υπάρχει και δεύτερος, θεωρώντας τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Χρήστο Παπουτσή ως τον ιδανικότερο αντίπαλο, επι του οποίου, αν επικρατήσει (κάτι για το οποίο εμφανίζεται βέβαιος) θα είναι πλήρως νομιμοποιημένος να κάνει τις επιλογές του για όλα τα ζητήματα, είτε αυτά αφορούν στο κόμμα και τα όργανά του είτε το ευρύτερο πολιτικό σκηνικό, που περιλαμβάνει, βεβαίως και την πολιτική συμμαχιών και μετεκλογικών συνεργασιών.
Ο κ. Παπουτσής, από την πλευρά του έχει αποφύγει, μέχρι στιγμής, να ανοίξει τα χαρτιά του και δεν πρόκειται να το κάνει, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει η «Ι», μέχρι τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, πάντως, η υποψηφιότητα του υπουργού Προστασίας του Πολίτη πρέπει να θεωφρείται δεδομένη. Η επιφυλακτικότητα του κ. Παπουτσή σχετίζεται αφενός με την κομματική νομιμότητα, η οποία επιτάσσει ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων στο Εθνικό Συμβούλιο, αλλά και της συνέπειας με προηγούμενες δηλώσεις του, σύμφωνα με τις οποίες θα πάρει θεση για τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, μόλις η χώρα ξεπεράσει τον κίνδυνο. Ο ίδιος θεωρεί ότι μέχρι να περάσουν το PSI και η νέα δανειακή σύμβαση από τα κοινοβούλια των άλλων χωρών της ευρωζώνης ο κίνδυνος θα υφίσταται. Και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι Φινλανδοί ζήτησαν τις εμπράγματες εγγυήσεις μετά την ψήφιση του μνημονίου από την ελληνική Βουλή.
Ο υπουργός Ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοϊδης δήλωσε στην αρχή της εβδομάδας ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα σε σχέση με την πρώτη του δήλωση περί διεκδίκησης της ηγεσίας. Στη διάρκεια της εβδομάδας, πάντως, δέχθηκε ασφυκτικές πιέσεις από την πλευρά Βενιζέλου, με μεσολαβητή τον Ανδρέα Λοβέρδο, προκειμένου να συνεργαστούν οι δυο τους. Ο κ. Χρυσοχοϊδης, τηρεί στάση αναμονής, ενώ μιλώντας με συνεργάτες του ανέφερε ότι θα προσπαθήσει να πάρει την καλύτερη δυνατή απόφαση για τη χώρα, την παράταξη και το κόμμα, τονίζοντας ότι «προέχει η ενότητα».
Ανάλογη είναι και η στάση που τηρεί και η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία κρατάει μεγαλύτερες αποστάσεις, αλλά οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα δώσει διακριτική στήριξη στον κ. Βενιζέλο. Η κ. Διαμαντοπούλου αναμένει ορισμένες δεσμεύσεις από τον υπουργό Οικονομικών, κυρίως σε ότι αφορά στη λειτουργία του Κινήματος, στο οποίο, όπως υποστηρίζει, πρέπει να υπάρξει «μια νέα συλλογικότητα» και όχι μονοπρόσωπη ηγεσία. Αντιτίθεται επίσης σε οποιεσδήποτε «συμφωνίες εξουσίας».
Ο Γιάννης Ραγκούσης τελεί επίσης σε στάση αναμονής, περιμένοντας τη φθορά της νέας ηγεσίας. Μαζί του συντάσσονται τα στελέχη της ΠΑΣΠ της γενιάς του 1980, που δημιούργησαν την λίνηση Π-80.
Ο Στέφανος Τζουμάκας θα επιμείνει στην υποψηφιότητά του, έστω κι αν δεν συγκεντρώσει τις απαραίτητες υπογραφές των μελών του Εθνικού Συμβουλίου και εκτιμάται ότι θα κάνει αισθητή την παρουσία του, διεκδικώντας να είναι ο πασοκικός αντιμνημονιακός» πόλος.
Στο ΠΑΣΟΚ, πάντως, η πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση, που άρχισε με τις , δηλώσεις Λοβέρδου, φουντώνει.
Όσοι αντέδρασαν καταλόγισαν στον κ. Λοβέρδο ηττοπάθεια, ακόμα και σκοπιμότητα προκειμένου να δοθεί αέρας αυτοδυναμίας στη ΝΔ που θα δικαιολογήσει τη συμμετοχή του υπό τον κ. Βενιζέλο, ΠΑΣΟΚ, σεμ μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά. Η αιτίαση αυτή διατυπωνόνταν από στενούς συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου, οι οποίοι εξέγφραζαν την απορία τους για τη βιασύνη την οποία επιδικνύει ο υπουργός Υγείας. Όλα αυτά, πρόσθεταν, είναι θέματα που πρέπει να συζητηθούν και να ληφθούν αποφάσεις στην Εθνική Συνδιάσκεψη.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής χαρακτήρισε «πολιτικά άστοχη» κάθε συζήτηση για μετεκλογική συνεργασία, πριν πάμε στις εκλογές και εκφραστεί ο ελληνικός λαός. Και πρόσθεσε ότι «μια τέτοια προσέγγιση οριοθετεί το πολιτικό στίγμα του Κινήματοςκαι οδηγεί στη συρρίκνωση της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ», ενώ υπογράμμισε ότι είναι αντίθετος, «με αυτή την πρακτική του συμβιβασμού με την ήττα.
Η Λούκα Κατσέλη δήλωσε ότι ο κ. Λοβέρδος «λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, που είναι ο ελληνικός λαός» και χαρακτήρισε τις δηλώσεις ενδεικτικές «της απομάκρυνσης που έχει γίνει από τον παλμό της κοινωνίας».
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου δήλωσε ότι «δεν δέχομαι ότι η ΝΔ θα έχει μεγάλη διαφορά με το ΠΑΣΟΚ», ενώ ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης δήλωσε ότι ο κ. Λοβέρδος «δεν έχει καμία εξουσιοδότηση να κάνει οποιαδήποτε δήλωση που αφορά το μέλλον και αποφάσεις, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, αλλά οποιουδήποτε κόμματος».
Οι δηλώσεις Λοβέρδου προκάλεσαν την αντίδραση και της Άννας Διαμαντοπούλου, η οποία είοχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, από τον οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, ζήτησε «να μαζευτεί» το θέμα. Η ίδια υποστηρίζει ότι αν το ΠΑΣΟΚ εξετάζει το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας, πρέπει να διατυπώσει μια προγραμματική πρόταση με ορίζοντα 4ετίας.
Οι αντιδράσεις προκάλεσαν παρέμβαση κύκλων του Ευάγγελου Βενιζέλου, με αφορμή, όμως, δήλωση του εκπροσώπου της ΝΔ Γιάννη Μιχελάκη. Οι συνεργάτες του υπουργού Οικονομικών, η αντίδραση των οποίων εκτιμήθηκε από ορισμένες πλευρές ως αποδοκίμασία των δηλώσεων του κ. Λοβέρδου, ανέφεραν ότι «οι μεγάλες στρατηγικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ και κυρίως οι απαντήσεις στα ερωτήματα πως, από ποιόν και προς ποιά κατεύθυνση θα κυβερνηθεί η χώρα θα διατυπωθούν με πολύ μεγάλη σαφήνεια προεκλογικά, αλλά ως αποτέλεσμα μια συλλογικής επεξεργασίας, η οποία θα γίνει μετά την ανάδειξη της νέας ηγεσίας». Στελέχη του ΠΑΣΟΚ σχζολιάζοντας τις σχετικές αναφορές, σημείωναν ότι ο κ. Βενιζέλος θα προσπαθήσει να δεσμεύσει το ΠΑΣΟΚ σε στρατηγικά θέματα, αποφασίζοντας με έναν στενό κύκο συνεργατών του.
Παρά τις αντιδράσεις, πάντως, ο κ. Λοβέρδος επιμένει στις θέσεις του και με νεώτερες δηλώσεις, ζήτησε από όλους «να αφήσουμε στην άκρη τις μικροπολιτικές τακτικές», ενώ τόνισε ότι η Ελλάδα χρειάζεται πολιτική και κυβερνητική σταθερότητα και ότι «καλούμαστε όλοι να κάνουμε κάποιες υπερβάσεις». συνέχεια »

ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ "ΠΤΕΡΥΓΑΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ" ΜΕ ΤΗΝ Ν.Δ. ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ - ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ;

Η επόμενη μέρα των εκλογών απασχολεί, εδώ και λίγο καιρό, τα δύο μεγάλα κόμματα. Δεν είναι μόνο το πολύ πιθανό ενδεχόμενο να μην υπάρξει αυτοδυναμία, σύμφωνα με τα δημοσκοπικά δεδομένα, που προβληματίζει τα δύο κόμματα, αλλά και οι δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει και τα δύο απέναντι στους ευρωπαίους εταίρους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων των τελευταίων μηνών για το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση.
Το μόνιμο ερώτημα που έθεταν οι εταίροι (γνωρίζοντας τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων) και στα δύο κόμματα, ήταν τι θα γίνει την επομένη των εκλογών και πως θα εφαρμοστούν όλα όσα έχουν συμφωνηθεί, αν κανένα κόμμα δεν πάρει αυτοδυναμία. Και το ζητούμενο ήταν ο σχηματισμός κυβέρνησης που θα αναλάβει την εφαρμογή των συμφωνηθέντων.
Εδώ και είκοσι, περίπου ημέρες, σύμφωνα με πληροφορίες της «Ι», άρχισαν οι πρώτες συζητήσεις μεταξύ των δύο κομμάτων για την επομένη των εκλογών, όποτε κι αν γίνουν αυτές, που δεν προβλέπεται να γίνουν πέραν των μέσων Μαϊου. Από την πλευρά της ΝΔ οι συζητήσεις γίνονται εν γνώσει του Αντώνη Σαμαρά, ενώ από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ δεν είναι βέβαιο ότι ο Γιώργος Παπανδρέου γνωρίζει για τις συζητήσεις, οι οποίες γίνονται με την έγκριση του Ευάγγελου Βενιζέλου, που θα διεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.
Μέχρι τώρα κατά τις ίδιες πληροφορίες έχουν γίνει περί τις 10 συναντήσεις και συζητήσεις στις οποίες, από πλευράς ΠΑΣΟΚ, παίρνουν μέρος ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, που έχει και τον πρώτο λόγο, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κώστας Σκανδαλίδης και ορισμένοι βουλευτές του περιβάλλοντος του υπουργού Οικονομικών.
Από την πλευρά της ΝΔ οι πέντε «φιλελεύθεροι» βουλευτές που είχαν παίξει ρόλο τον περασμένο Νοέμβριο για τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου. Πρόκειται για τους Άρη Σπηλιωτόπουλο, Κωστή Χατζηδάκη, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, Κυριάκο Μητσοτάκη και Βαγγέλη Αντώναρο. Τον συντονισμό από την πλευρά της ΝΔ έχει αναλάβει ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, που επανήλθε πρόσφατα, ενεργά, στο πολιτικό προσκήνιο.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι συζητήσεις και ο προσανατολισμός προς μετεκλογική συνεργασία των δύο κομμάτων, είναι σε γνώση και του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος έδωσε και τη συγκατάθεσή του, όπως έκανε και στην περίπτωση της συμμετοχής της ΝΔ στην κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά και στη συμφωνία της για το νέο μνημόνιο.
Σύμφωνα με πληροφορίες από άλλες πηγές, για το εγχείρημα έχει ενημερωθεί και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, ενώ αντιμετωπίζεται θετικά από επιχειρηματικούς κύκλους.
Η δήλωση του Ανδρέα Λοβέρδου περί του ενδεχομένου μετεκλογικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, εκτιμάται ότι αναγγέλλει τη συμφωνία των δύο κομμάτων, αλλά έγινε από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να προετοιμάσει το έδαφος, καθώς η επιλογή αυτή αναμένεται να ρίξει το βάρος της στις διαδικασίες ανάδειξης ηγεσίας. Και ήδη άρχισαν οι αντιδράσεις , με πρώτη αυτή του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Κινήματος Μανώλη Μπετενιώτη, ο οποίος είπε «δεν μπορώ να διανοηθώ μια τέτοια συνεργασία».
Τα δύο κόμματα προχώρησαν μέχρι και την κατάρτιση «μνημονίου» που θα ακολουθήσουν κατά την προεκλογική περίοδο, αλλά και τι θα πράξουν μετά τις εκλογές.
Το πρώτο που συμφώνησαν ήταν η δημιουργία κοινού «μνημονιακού» μετώπου, απέναντι στις «αντιμνημονιακές» δυνάμεις, έχοντας μοιράσει και τους ρόλους. Η ΝΔ θα αναλάβει να αντιπαρατεθεί με τον ΛΑΟΣ και το κόμμα του Πάνου Καμένου και το ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ. Μεταξύ των δύο κομμάτων, προεκλογικά, θα εφαρμοστεί ένα είδος «μορατόριουμ», για να αποφευχθεί η μεταξύ τους οξεία αντιπαράθεση που υπήρχε σε όλες τις προηγούμενες προεκλογικές περιόδους.
Ενδεικτικό θεωρείται το γεγονός, ότι κατά τη συζήτηση της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την ΕΛΣΤΑΤ, όπου υπήρξε, αρχικά, σκληρή αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ η οποία υποχώρησε με παρεμβάσεις άνωθεν. Προς την ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και η πρόταση Βενιζέλου προς τη ΝΔ, να μη συσταθεί η Επιτροπή, αν η ΝΔ δεσμευόταν να μη προωθήσει σε σύστασή της μετεκλογικά.
Τα δύο κόμματα, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν το εκλογικό τους αποτέλεσμα συμφώνησαν ότι θα πρέπει να προσπαθήσουν να συσπειρώσουν στελέχη και ψηφοφόρους. Πρώτη κίνηση θα είναι η επιστροφή των διαγραφέντων βουλευτών. Ήδη στη ΝΔ έγινε η πρώτη κίνηση και αναμένεται να γίνει και η αντίστοιχη από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δυσκολεύεται καθώς η προσπάθεια προσκρούει, προς το παρόν, στην άρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Η προεκλογική καμπάνια των δύο κομμάτων θα είναι προσαρμοσμένη στις ανάγκες συσπείρωσης και της αποτροπής διαρροών προς τα μικρότερα κόμματα.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα επιχειρήσουν εκκαθαρίσεις στα συνδικαλιστικά τους τμήματα, ώστε μετά τις εκλογές να μην αντιμετωπίζουν προβλήματα. Από τη ΝΔ προβάλλεται, ενδεικτικά, η απομάκρυνση του «ακραίου» Γιάννη Μανώλη και από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ η περίπτωση του Προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Νίκου Φωτόπουλου. Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ την προσπάθεια συντονίζει ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κουτρουμάνης.
Ουσιαστικά, τα δύο κόμματα θα λειτουργήσουν προεκλογικά ως ένα, το κόμμα του μνημονίου, απέναντι στο κόμμα του αντιμνημονίου, έχοντας και έναν άλλο στόχο, να σταματήσουν ακόμα και οι συζητήσεις περί επιστροφής στη δραχμή.
Ένα από τα αγκάθια στις συζητήσεις ήταν το πρόσωπο του πρωθυπουργού. Σε περίπτωση αυτοδυναμίας της ΝΔ το ΠΑΣΟΚ, υπό τον Ευάγγελο Βενιζέλο, δεν θα αμφισβητήσει το δικαίωμα του Αντώνη Σαμαρά, εφόσον εκείνος το διεκδικήσει. Σε αυτή την περίπτωση θα παραμείνει στην αντιπολίτευση και θα στηρίζει όλα τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί με τους εταίρους.
Μεταξύ των δύο πλευρών έχει συζητηθεί και το ενδεχόμενο να προταθεί, από κοινού, στον κ. Παπαδήμο να είναι εκείνος που θα ηγηθεί και της νέας κυβέρνησης, πολύ περισσότερο αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, αν και συζητείται και για την περίπτωση αυτοδυναμίας. Ωστόσο οι εκτιμήσεις και από τις δύο πλευρές είναι ότι ο σημερινός πρωθυπουργός δεν θα θελήσει να συνεχίσει την πολιτική του περιπέτεια.
Αν ο κ. Παπαδήμος αρνηθεί και αν ο κ. Σαμαράς δεν επιμείνει να είναι ο ίδιος πρωθυπουργός, είτε με αυτοδυναμία είτε όχι και προκειμένου το ΠΑΣΟΚ να μετέχει σε κυβέρνηση συνεργασίας, η εναλλακτική λύση ακούει στα ονόματα Δημήτρης Αβραμόπουλος ή Σταύρος Δήμας.
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας έχει κατορθώσει να μην έχει τριβές με το ΠΑΣΟΚ, όσο βρίσκεται στο Πεντάγωνο. Μάλιστα έχει πολύ καλή συνεργασία τόσο με τον αναπληρωτή υπουργό Γιάννη Ραγκούση, που δεν έχει καλές σχέσεις με τον Ευάγγελο Βενιζέλο όσο και με τον υφυπουργό και γνωστό «βενιζελικό» Κώστα Σπηλιόπουλο. Θετικά αποτιμήθηκε από το ΠΑΣΟΚ και η στάση του κ. Αβραμόπουλου, ο οποίος, ακόμα κι όταν το κόμμα του ασκούσε σκληρή αντιπολίτευση, δεν έπαψε να μιλάει για συνεργασία.

ΙΣΟΤΙΜΙΑ συνέχεια »

"Πολύ χρήσιμο και επίκαιρο" χαρακτήρισε ο Κύπριος πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας το βιβλίο "Ο μετασχηματισμός της Τουρκίας. Από την κεμαλική κυριαρχία στον ισλαμικό νεοφιλελευθερισμό" του συνεργάτη του για τουρκικά και τουρκοκυπριακά θέματα , Νίκου Μούδουρου. Ο πρόεδρος Χριστόφιας, μιλώντας στην παρουσίαση του βιβλίου, επεσήμανε ότι η γνώση και η ερμηνεία της τουρκικής πολιτικής αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαμόρφωση από την κυπριακή πλευρά έγκυρης και αποτελεσματικής πολιτικής.
Όπως είπε, ενόψει των προσπαθειών για επίλυση του Κυπριακού, επιβάλλεται η συνεχής παρακολούθηση και μελέτη των εξελίξεων στην Τουρκία, ενώ πρόσθεσε ότι βιβλία, όπως αυτό του Νίκου Μούδουρου, συμβάλλουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο Νίκος Μούδουρος γεννήθηκε το 1978 στην Λευκωσία.Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου.Οι μεταπτυχιακές του σπουδές ολοκληρώθηκαν με ένα μεταπτυχιακό τίτλο από το SOAS του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και με ένα διδακτορικό τίτλο από το Τμήμα Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Ο πρόεδρος Χριστόφιας επεσήμανε ότι ο Νίκος Μούδουρος "ερμηνεύει τις αλλαγές στην Τουρκία, αναζητώντας απαντήσεις στα διάφορα επίκαιρα ερωτήματα, με τη χρήση της κλασικής ιστορικο-αναλυτικής μεθόδου, ώστε να αναδείξει τη διαλεκτική σχέση γεγονότων και κοινωνικο-οικονομικού γίγνεσθαι".Σημείωσε επίσης ότι ο συγγραφέας απομακρύνεται από το παραδοσιακό ερμηνευτικό σχήμα "κεμαλισμός εναντίον Ισλάμ", αλλά και από τη μονοδιάστατη παρουσίαση των παραδοσιακών κυρίαρχων δυνάμεων του κεμαλισμού, που χαρακτηρίζει πολλές από τις μελέτες για την Τουρκία.

Το βιβλίο ( εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ), που αρχίζει από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και φθάνει μέχρι την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην Τουρκία του 2010, προλογίζει η καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία παρατηρεί ότι η μελέτη του Νίκου Μούδουρου "διεκδικεί τον επαναπροσδιορισμό των όρων συζήτησης για την Τουρκία τόσο στην ελληνική, όσο στην τουρκική και διεθνή βιβλιογραφία".

Η κ. Αναγνωστοπούλου σημειώνει ότι "το βιβλίο, ρητά ή υπόρρητα, πραγματεύεται τις αλλαγές στην Τουρκία πέρα από το μύθο της Ανατολίας, ή, καλύτερα, εντάσσοντας αυτόν το μύθο στην τουρκική και διεθνή πραγματικότητα και ξαναδιαβάζοντάς τον υπό το φως της ιδεολογίας και των αναγκών της κυρίαρχης τουρκικής αστικής τάξης, ανεξαρτήτως χρώματος: κόκκινης (κεμαλικής) ή πράσινης (ισλαμικής) αστικής τάξης".

Στο επίμετρο του βιβλίου ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ταύρος Τομπάζος επισημαίνει ότι "ο συγγραφέας ανέτρεξε σε ευρεία ελληνική, τουρκική και διεθνή βιβλιογραφία, στον τουρκικό Τύπο, σε πρωτογενείς πηγές και αρχεία.Πρόκειται για ένα βιβλίο που είναι αποτέλεσμα πολλών ετών επίμονης εργασίας.Οι διαδρομές της έρευνάς του, προσθέτει ο καθηγητής Τομπάζος, δεν αποφεύγουν τα "δύσβατα μονοπάτια" όταν αυτό είναι αναγκαίο". Στην παρουσίαση του βιβλίου μίλησε και ο τουρκοκύπριος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου Νιαζί Κιζίλγιουρέκ. συνέχεια »

Οι ελβετικές αρχές «πάγωσαν» τρεις τραπεζικούς λογαριασμούς του Έλληνα επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, πρώην επικεφαλής της τράπεζας Proton, κατόπιν αιτήματος της ελληνικής Δικαιοσύνης, γράφει η γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung.
Μετά από αίτημα δικαστικής συνδρομής της εισαγγελίας της Αθήνας, δεσμεύτηκαν 158 εκατ. ευρώ που ήταν κατατεθειμένα σε τρεις λογαριασμούς που είχε ανοίξει ένας διαχειριστής κεφαλαίων για λογαριασμό του κ. Λαυρεντιάδη, γράφει η εφημερίδα.
Ερωτηθείσα σχετικά με το «πάγωμα» των κεφαλαίων, μια εκπρόσωπος του ομοσπονδιακού υπουργείου Δικαιοσύνης και της αστυνομίας της Ελβετίας, η Ίνγκριντ Ρίσερ, είπε ότι «είναι αρχή μας να μην σχολιάζουμε κανένα προσωρινό μέτρο το οποίο λαμβάνεται στο πλαίσιο οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας».

Η μικρή ιδιωτική τράπεζα Proton είχε αναχρηματοδοτηθεί από το ελληνικό κράτος τον περασμένο Οκτώβριο. Από τον Ιανουάριο του 2011 αποτελεί το αντικείμενο δικαστικής έρευνας. Σε βάρος του κ. Λαυρεντιάδη, διεξάγεται έρευνα για κατάχρηση δημόσιου χρήματος.Σύμφωνα με την Sueddeutsche Zeitung, οι συνεργάτες του και ο ίδιος έχουν μεταφέρει σε «ασφαλείς» τοποθεσίες στο εξωτερικό περί τα 700 εκατ. ευρώ τα τελευταία χρόνια. συνέχεια »

Για «ρωσοφοβία» και «πουτινοφοβία» κατηγόρησε εκπρόσωπος του απερχόμενου πρωθυπουργού της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν το αμερικανικό περιοδικό Time για το εξώφυλλο του τελευταίου τεύχους της διεθνούς του έκδοσης, με ημερομηνία εξωφύλλου 5η Μαρτίου, το οποίο είναι αφιερωμένο στον ισχυρό άνδρα της Ρωσίας και φαβορί για τις προεδρικές εκλογές της 4ης Μαρτίου.

Το Time δημοσιεύει στο εξώφυλλό του μια φωτογραφία του Πούτιν, πάνω από την οποία ο τίτλος είναι: «Η απίστευτη συρρίκνωση του μεγέθους του πρωθυπουργού της Ρωσίας. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν θα εξασφαλίσει μια τρίτη θητεία ως πρόεδρος, όμως η επιρροή του στην εξουσία είναι περισσότερο αβέβαιη από ποτέ. Γι' αυτόν τον λόγο ο κόσμος είναι ένα πιο επικίνδυνο μέρος».

Ερωτηθείς από τον ανεξάρτητο ραδιοφωνικό σταθμό Kommersant-FM, ο εκπρόσωπος του Πούτιν, Ντμίτρι Πεσκόφ, άσκησε κριτική όσον αφορά το εξώφυλλο του περιοδικού.
«Με μεγάλη βεβαιότητα μπορεί να πει κανείς ότι αυτός που έγραψε αυτές τις λέξεις είναι ένας πολύ 'ρωσόφοβος' και 'πουτινόφοβος' άνθρωπος. Και αυτή η φοβία τον τυφλώνει, δεν του επιτρέπει να εκτιμήσει αντικειμενικά την πραγματικότητα», σημείωσε.

«Εμείς θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε, να εξηγούμε τις δράσεις που αναλαμβάνουμε, είμαστε έτοιμοι να τα εξηγήσουμε όλα σε όποιον το επιθυμεί. Κατά τον ίδιο τρόπο όμως, δεν θα δώσουμε εξηγήσεις σε κάποιους, γιατί δεν έχει κανένα νόημα να το κάνουμε», προσέθεσε ο Πεσκόφ.

Το Time είχε ονομάσει το 2007 τον Πούτιν, ο οποίος ήταν τότε πρόεδρος, πρόσωπο της χρονιάς. Ο ισχυρός άνδρας της Ρωσίας αντιμετωπίζει από το Δεκέμβριο και τις αμφιλεγόμενες βουλευτικές εκλογές στη Ρωσία ένα άνευ προηγουμένου κίνημα αμφισβήτησης από τότε που ανέβηκε στην εξουσία το 1999.

Σύμφωνα με τους υποστηρικτές του, η κινητοποίηση αυτή της αντιπολίτευσης έχει ενορχηστρωθεί από τη Δύση.

Ο Πούτιν εγκατέλειψε την προεδρία το 2008 επειδή δεν μπορούσε να είναι πρόεδρος για μια τρίτη συνεχόμενη θητεία. Μετά την παραμονή του για σχεδόν τέσσερα χρόνια στην πρωθυπουργία, προβλέπει να επιστρέψει στο Κρεμλίνο φέτος. συνέχεια »

Αντε πάλι, οι πρακτορικές μεθοδεύσεις ακόμη και ελλήνων βουλευτών άλλης θρησκευτικής προσέγγισης ή εθνικής καταγωγής! Η επισήμανση αφορά την αποκαλούμενη σημαία των «55 ημερών» της «ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης». Αυτό που ονομάζουν "σημαία" την είχαν φτιάξει ορισμένοι Τούρκοι για 55 ημέρες όταν στις αρχές του περασμένου αιώνα (πριν απο 130 χρόνια) η θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα είχε ονειρευτεί ενα παράνομο ανεξάρτητο «κράτος» - στις ανταλλαγές των πληθυσμών όταν ξεριζωνόταν ο ελληνισμός της θράκης γύρω απο την Κωνσταντινούπολη και την Πόλη. Η φωτογραφία του «τουρκικής» καταγωγής μουσουλμάνου βουλευτή (που εκλέχθηκε με το ΠΑΣΟΚ) στο ελληνικό Κοινοβούλιο, Τσετίν Μαντατζί, μπροστά σε αυτό που το ονομάζουν «σημαία» της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Δυτικής Θράκης» προκάλεσε εύλογες απορίες και αντιδράσεις για την ποιότητα και την σκοπιμότητα αυτών των ανθρώπων, που είναι έλληνες πολίτες και μάλιστα έδωσαν όρκο υπεράσπισης της ελληνικής πολιτείας απέναντι στους εχθρούς της Ελλάδας.
Όπως γράφουν ορισμένες τουρκικές εφημερίδες, ο Μαντατζί κατά τις επαφές του στην Κομοτηνή φωτογραφήθηκε μπροστά στην τουρκική σημαία και τη «σημαία» της «Τουρκικής Δημοκρατίας Δυτικής Θράκης» - απουσίαζε, όπως βλέπετε παντελώς η ελληνική σημαία, υπογραμμίζοντας οτι πρόκειται για πρακτορικές μεθοδεύσεις κατασκόπων.

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε αρχικά στην εφημερίδα «Αντιφωνητής» που εκδίδεται στη Θράκη και στη συνέχεια ανααρήχθηκε στο Διαδίκτυο προκαλώντας εύλογες αποριες για τα κίνητρα και τις μεθοδεύσεις αυτών των ανθρώπων σε βάρος της Ελλάδας. Η ιστοσελίδα Οnalert.gr έγραψε ότι ο Μαντατζί εξιατίας αυτης της φωτογραφίας θα πρέπει να αποπεμφθεί και από το κόμμα και από τη Βουλή(και σωστα το έγραψε). Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μάντατζι - όπως είναι γνωστό - ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποχωρήσει από το κόμμα που τον εξέλεξε γιατι ηθελε την χρεωκοπία της Ελλάδας.

Ο Μάντατζι μιλώντας σε δημοσιογράφους του θρησκευτικού μουσουλμανικού τύπου είπε πως «ο Παπανδρέου δεν κράτησε τις υποσχέσεις που έδωσε(!!) δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το εθνικιστικό κομμάτι του κόμματος του και έτσι απέτυχε».

Επίσης , η τουρκική εφημερίδα Ηaberturk με τον τίτλο « Η δουλειά μας είναι να επισκεπτόμαστε καθημερινά εγκαταστάσεις προς πώληση στη γειτονική μας χώρα» και τον υπότιτλο «Εντυπωσιακή δήλωση από τον γενικό πρόξενο στη Θεσσαλονίκη» , έγραψε ότι καθημερινά υπάρχουν πολλοί που χτυπούν την πόρτα του Τουρκικού Προξενείου στην Θεσσαλονίκη για πελάτες για τα ξενοδοχεία και εργοστάσια που βγάζουν προς πώληση οι Έλληνες επιχειρηματίες που χρεοκοπούν(και παροτρύνει τους Τούρκους να αγοράσουν στην Ελλάδα ο,τι πωλείται)! συνέχεια »

"Προφανώς όσοι εύχονται να αποτύχει η εθνική προσπάθεια αξιοποίησης των υδρογονανθράκων της χώρας, επειδή οι ίδιοι δεν παίρνουν τις αμοιβές που έχουν ζητήσει με εκβιαστικό τρόπο από το υπουργείο, έχουν κάθε λόγο να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα".
Τη δήλωση αυτή έκανε ο υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Γ. Μανιάτης, απαντώντας σε ανακοίνωση του Ελληνικού Ινστιτούτου Υδρογονανθράκων(ΕΛΛΙΝΥ) που διαφώνησε με την πολιτική του υπουργείου στις έρευνες.

Το Ινστιτούτο καταλογίζει μεταξύ άλλων στο ΥΠΕΚΑ άρνηση συνεργασίας με έμπειρους και δοκιμασμένους επί πολλά χρόνια επιστήμονες του πετρελαίου, αδυναμία παροχής στοιχείων και συνεργασίας με ξένες εταιρείες ενώ στη λανθασμένη όπως υποστηρίζει πολιτική στον τομέα των ερευνών εντάσσει και τις δηλώσεις για "διακεκαυμένες ζώνες" στη χώρα.

Ο υφυπουργός ΠΕΚΑ έδωσε στη δημοσιότητα επιστολές του ΕΛΛΙΝΥ προς το υπουργείο "με τις οικονομικές τους απαιτήσεις που δεν ικανοποιήσαμε, χωρίς κανένα επιπλέον σχόλιο ιδιαίτερα σχετικά με τον προσβλητικό τρόπο που γίνεται αναφορά στην ανιδιοτελή προσφορά άνω των 30 Ελλήνων καθηγητών ΑΕΙ και εμπειρογνωμόνων που συμμετέχουν στις ομάδες εργασίας του ΥΠΕΚΑ. Εμείς, τονίζει ο κ. Μανιάτης, επιλέξαμε ως συμβούλους όχι το ΕΛΛΙΝΥ, αλλά όπως και η Κύπρος , την BEICIP FRANLAB, θυγατρική του Γαλλικού Κρατικού Ινστιτούτου Πετρελαίου.

Ο υφυπουργός ανακοίνωσε επίσης ότι χθες κατατέθηκε στο υπουργείο η πρώτη προσφορά για τις σεισμικές έρευνες σε Ιόνιο και νότια της Κρήτης από μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου. "Μέχρι τις 2 Μαρτίου, που είναι η καταληκτική ημερομηνία κατάθεσης προσφορών, μάλλον θα έχουμε κι άλλες δυσάρεστες για ορισμένους, αλλά ευχάριστες για την Ελλάδα, εκπλήξεις", καταλήγει ο κ. Μανιάτης. συνέχεια »

Οι Ευρωπαίοι επανιδρύουν το ελληνικό κράτος, αποφαίνονται οι Financial Times, σε δημοσίευμα, βάσει του οποίου οι πιστωτές μας ζητούν έως τα τέλη του μήνα 38 αλλαγές σε φορολογία, δαπάνες και μισθούς. Από τα επίσημα έγγραφα που έχει στη διάθεσή της η εφημερίδα προκύπτει, εξάλλου, ότι η τρόικα θα διαχειρίζεται από τα επουσιώδη ώς τα πλέον επουσιώδη ζητήματα της χώρας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα των FT, οι πιστώτριες χώρες της Ευρώπης απαιτούν 38 συγκεκριμένες αλλαγές στα ελληνικά προγράμματα δαπανών, φόρων και μισθών μέχρι το τέλος του μήνα κι έχουν απαριθμήσει επιπλέον μεταρρυθμίσεις που αντιστοιχούν σε μικροδιαχείριση της κυβέρνησης της χώρας για δύο χρόνια, σύμφωνα με έγγραφα που εξασφάλισαν οι Financial Times.

Οι μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται σε τρία χωριστά μνημόνια συνολικά 90 σελίδων, είναι το τίμημα που δέχτηκε να πληρώσει η Ελλάδα για να εξασφαλίσει την δεύτερη συμφωνία διάσωσης 130 δισ. ευρώ και να αποφύγει την στάση πληρωμών, που η κυβέρνηση φοβάται ότι θα ρίξει την ελληνική κοινωνία στην αναταραχή.

Τα μέτρα ποικίλουν από αλλαγές εκ βάθρων στις δικαστικές διαδικασίες, συγκέντρωση της ασφάλισης υγείας και ολοκλήρωση ακριβούς κτηματολογίου, μέχρι την εξαγορά νέου ηλεκτρονικού συστήματος για την φοροείσπραξη, την αλλαγή του τρόπου συνταγολόγησης φαρμάκων και τον καθορισμό ελάχιστων αποθεμάτων πετρελαίου.

«Το πρόγραμμα είναι πολύ, πολύ πιο φιλόδοξο από μια οικονομική μεταρρύθμιση. Πρόκειται για ίδρυση κράτους, όπως το εννοούμε κατά κανόνα σε παραδοσιακές χαμηλού εισοδήματος περιπτώσεις» δήλωσε χαρακτηριστικά ευρωπαϊκός αναλυτής της Eurasia Group.

Στις πιο επείγουσες κινήσεις περιλαμβάνεται σε δεκασέλιδη λίστα με τις προαπαιτούμενες ενέργειες που πρέπει να ολοκληρωθούν ως την Τετάρτη προκειμένου οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης να δώσουν το τελικό «πράσινο φως» στην έκτακτη συνεδρίαση της Πέμπτης.

Τα 38 μέτρα είναι κυμαίνονται από νόμους που πρέπει να εγκρίνει η Βουλή, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα, που διαπερνούν όλο τον ιστό της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας, από τις δαπάνες υγείας μέχρι την τοπική αυτοδιοίκηση και την είσπραξη φόρων.

Λίγα μόνο από τα μέτρα καταγράφονται ως ολοκληρωμένα ή στην διαδικασία της εφαρμογής, μεταξύ των οποίων η πολυσυζητημένη μείωση των συντάξεων 300 εκατ. ευρώ και τα 325 ευρώ σε άλλες περικοπές δαπανών. Οι υπόλοιπες μεταρρυθμίσεις εμπίπτουν σε έξι κατηγορίες, με τις περισσότερες αλλαγές στις περικοπές δαπανών, τις τραπεζικές ρυθμίσεις και τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Ανάμεσα στα μέτρα που πρέπει να ολοκληρωθούν στις επόμενες επτά ημέρες, είναι μειώσεις φαρμακευτικών κρατικών δαπανών κατά 1,1 δισ. ευρώ, ολοκλήρωση 75 καθολικών ελέγχων και 225 ελέγχων ΦΠΑ μεγαλοοφειλετών, καθώς και απελευθέρωση επαγγελμάτων.

Ακόμη και οι πιο μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις πρέπει να ολοκληρωθούν ταχέως. Στο προσχέδιο του 49σέλιδου «συμφώνου κατανόησης για συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής» με ημερομηνία 9 Φεβρουαρίου, περιλαμβάνονται δεκάδες μέτρα που πρέπει να ολοκληρωθούν στο πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, πολλά από τα διαρθρωτικά μέτρα είχαν συμφωνηθεί το 2010 στο πλαίσιο του πρώτου πακέτου διάσωσης, αλλά είχαν μπλοκαριστεί από ομάδες συμφερόντων με επιρροή, εργατικά σωματεία και ορισμένους υφυπουργούς στα οικονομικά υπουργεία.

Στο μεταξύ, πάνω από 160 στελέχη γερμανικών οικονομικών υπηρεσιών θα μεταβούν στην Ελλάδα σε εθελοντική βάση προκειμένου να ενισχύσουν τον ελληνικό φορολογικό μηχανισμό, σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Wirtschafts Woche, που έχει αναρτηθεί στο portal του. συνέχεια »

Ανάμεσα στα άλλα διλήμματα (ή και ιδεολογήματα) που διακινούνται αυτή τη δύσκολη εποχή είναι και το ποιος είναι αριστερός ή και το ποιος είναι δικός μας. Κατά τη γνώμη μου, αριστερός πάει να πει αριστερός σε όλα και συντηρητικός πάει να πει συντηρητικός σε όλα. Επειδή, όμως, αυτές οι ακραίες διακρίσεις, είτε δεν διαπιστώνονται είτε δεν είναι εμφανείς, κρίνω ορθότερο να αξιολογούμε με καθαρό μάτι και νου καθεμιά από τις πράξεις και τον κοινό παρονομαστή της συνολικής δράσης. Και θέλετε ακόμα ένα κριτήριο; Να εντοπίζουμε τις σχέσεις τους με την Εξουσία, κυρίως την εκάστοτε κρυφή Εξουσία. Όποιος αντιστέκεται στην Εξουσία, ακόμα και τη δική του, είναι «αριστερός». Όποιος κολακεύει ή χρησιμοποιεί την εξουσία και δηλώνει «αριστερός», είναι υποκριτής ή διπρόσωπος.
Ηθικό συμπέρασμα: όταν στο εξής ακούμε «δικός» μας και μάλιστα αριστερός, νομίζω καλά θα κάνουμε να πληροφορηθούμε τα σχετικά με το «πρόσωπο « (profil) που το φτιάχνουν οι μάναντζέρ του (εμφανείς υπόγειοι) κ.ο.κ.

«Δικός» μας δεν ήταν – και ποτέ δεν θα γίνει- ο λελές, των καφενείων του Κολωνακίου, ο γόνος αριστοκρατικού μαρξισμού, ο σικ και σινιέ πολιτευτής, οι φίρμες των περιοδικών.

«Δικός» μας δεν είναι αυτός που γνωρίζει εκείνον που θα βοηθήσει τον τάδε, ούτε ο γιος του αριστερού πατέρα, ούτε το αριστερό πουλέν του μεγαλοβιομηχάνου κ.ο.κ.

«Δικός» μας δεν είναι αυτός ο ύπουλος που κινητοποιεί τις υπόγειες δυνάμεις και «φωτογραφίζει» το νόμο, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα το νομοθέτη ως μεροληπτικό, ούτε αυτός ο θρασύδειλος που ζητάει εγγυήσεις από όλες τις εκφάνσεις της εξουσίας για να εκφέρει γνώμη, διατρανώνοντας ταυτόχρονα την ανεξαρτησία του.

«Δικός» μας είναι αυτός που αμφισβητεί και πληρώνει το τίμημα της αμφισβήτησης. Αυτός που δεν αναγνωρίζει «αφεντικά» και δεν γοητεύεται από τις γυαλιστερές σελίδες της show – πολιτικής.

«Δικός» μας είναι ο σημερινός «χαμένος» του πολιτικού και κοινωνικού και ιδεολογικού παιχνιδιού, ο «καταραμένος» από τους διανοούμενους και τους νέο-αλαζόνες, που όμως ξέρει να συνεχίζει να ονειρεύεται (με το χέρι λαβωμένο κι όχι γεμάτο μετοχές χρηματιστηρίου ή οπλισμένο με το σπαθί της νέας εξουσίας.

Αρκετά με τους αριστερούς με παρελθόν (νεανικής εξέγερσης) που εξαργυρώνουν την ιδεολογία τους στα Ελληνικά και Ευρωπαϊκά σαλόνια.

Αναζητούμε δημόσιους άνδρες με ιδιωτική εντιμότητα, με νηφάλια σκέψη, συνεπή λόγο, χωρίς οικονομικό/συντεχνιακά διαπιστευτήρια ή κοσμικές συστάσεις, χωρίς κάρτα διεθνών λεσχών ή μυστηριώδεις προσβάσεις κι επαφές.

Οι πολιτικοί μας δεν θα φοιτούν σε σχολές προπαγάνδας για να μαθαίνουν να πείθουν τον όχλο, αλλά σε σχολές αιδημοσύνης όπου θα διδάσκονται από τη σιωπή της Ιστορίας και την καρτερία του λαού.

Ο ενταφιασμός του πολιτικαντισμού, του επαγγελματισμού, του νεποτισμού, του αναρριχισμού και της αυλομανίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ιδεολογική διαμόρφωση και τη θεσμική λειτουργία της νέας γενιάς των πολιτικών.

Ανθρώπων που δεν Θα διαφθείρονται (ακόμα κι αν, ως πολιτικοί, φθείρονται).

Πολιτών που θα αντιστέκονται (ακόμα και να τα ιδιωτικά τους συμφέροντα θίγονται).

Ποιος, όμως, θα δώσει αξιοπρέπεια στους πολιτικούς που υβρίζονται, προπηλακίζονται, εκδιώκονται, συκοφαντούνται, τους αλλάζουν συνεχώς θέση πιονιού στη σκακιέρα των συσχετισμών, και αυτοί σιωπούν (στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας ή των προσωπικών σχεδίων);

Χωρίς ατομική αξιοπρέπεια τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Δε στήνονται πύργοι πάνω σε τσακισμένη υπερηφάνεια.

Δεν μπορεί να αναγνωριστεί ούτε ηθικότητα, ούτε σκοπιμότητα υπέρτερη της προσωπικής αξιοπρέπειας.

Αυτό ας το συνειδητοποιήσουν οι νέο-μάρτυρες του σοσιαλ-φιλελευθερισμού και οι μετανοούσες Μαγδαληνές του ιδιοτελούς λαϊκισμού.

Οι σωτήρες δεν θάρθουν από το χθες. Τους γεννάει (έστω με κοιλόπονο) η σημερινή κοινωνία.

Γ.Πανούσης / aixmi.gr συνέχεια »

Δεν ξέρουμε εαν ο σερβιτόρος έχασε τη δουλειά του...πάντως η Καγκελάριος το...απόλαυσε. Απόκριες έχουμε... συνέχεια »

Οταν οι άλλοι φτιάχνουν το μέλλον εμείς κοιτάμε μέσα απο τα γυαλιά της Αλέκας, του Αλέκου και του...Αλέξη και του κάθε...καμμένου. Συμπατριώτες μείναμε έτη φωτός πίσω απο τη ...μεγάλη εξυπνάδα μας. Τρομάρα μας...(αυτό που βλέπετε είναι τρένο που κυκλοφορεί σήμερα - για τα δικά μας ας μη μιλήσουμε πριν κρεμάσουμε όλους όσους έφτασαν τον ΟΣΕ να ειναι ο χειρότερος ΟΣΕ του "πολιτισμένου" κόσμου...) συνέχεια »